Obecne czasy i towarzysząca im ciągła niepewność sprawiają, że martwienie się przychodzi nam o wiele łatwiej. Warto jednak chwilę się nad tą reakcją naszego umysłu zastanowić. Bo w gruncie rzeczy, wszystko co się w nas dzieje, chce dla nas dobrze. Musimy tylko nauczyć się to w ten sposób przyjmować.

Jak rozpoznać niepokojące myśli

Nie jest tajemnicą, że martwienie się może być bardzo wyniszczające, prowadząc do zwiększonego niepokoju, stresu, a nawet objawów fizycznych. Martwienie się jest integralną częścią naszego życia psychicznego i emocjonalnego. Ale nie chodzi tylko o zarządzanie jednym lub dwoma zmartwieniami; chodzi o nauczenie się, jak żyć bez zmartwień.

Frank Tallis w książce „Jak przestać się martwić” pisze, że martwienie się jest bezpośrednio połączone z umiejętnością rozwiązywania problemów. I generalnie im stajemy się w tym lepsi, tym mniej będziemy się martwić:

Im więcej czasu zajmuje ci uporanie się z problemem, tym dłużej będziesz się nim zamartwiać. Czasem już samo zdecydowanie się na konkretne działanie pomaga przestać się martwić. Jeśli postanawiasz, że postąpisz tak, a nie inaczej, zmniejszasz niepewność związaną z twoją przyszłością. Dla większości z nas niepewność jest czymś trudnym do zniesienia. Kiedy podejmujesz decyzję, zmniejszasz poziom tej niepewności i robisz coś, by poradzić sobie z problemem. Te czynniki pomagają ograniczyć zamartwianie się.

Ludzie mają różne sposoby radzenia sobie ze stresem, ale większość z nas wie, że martwienie się nie jest najlepszym sposobem radzenia sobie z nim. Zmartwienia mogą być uciążliwe i nie pozwalać Ci spać w nocy. Mogą również prowadzić do negatywnego myślenia, co może sprawić, że Twoje problemy będą wydawać się większe niż są.

Jak kwestionować i zmieniać niepokojące myśli

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniami, możesz zrobić kilka rzeczy, aby zacząć zmieniać nastawienie. Po pierwsze, bądź świadomy tego, kiedy zaczynasz się martwić i spróbuj się złapać, zanim wymknie się to spod kontroli. Następnie znajdź zajęcia, które Cię zrelaksują i pomogą oderwać się na chwilę od zmartwień. Na koniec przypomnij sobie, że martwienie się jest normalne w pewnych sytuacjach, ale może stać się nadmierne, jeśli dzieje się przez cały czas.

Jeśli jesteś jak większość ludzi, martwienie się stało się stałą częścią twojego życia. Nie możesz przestać myśleć o tym, co może pójść nie tak, a strach przed nieradzeniem sobie staje się przytłaczający. Czasem jednak wystarczy niewiele, aby je znacząco ograniczyć. Jak pisze Tallis:

Gdyby osoby ze skłonnością do zamartwiania się potrafiły szybciej podejmować decyzje na podstawie mniejszej liczby danych, szybciej przestawałyby się zamartwiać. Jak widzisz, niezdecydowanie podsyca zamartwianie się. Prawdopodobnie im więcej czasu spędzisz, roztrząsając problem, tym dłużej będziesz się nim martwić.

Jak stworzyć życie bez zmartwień

Istnieje wiele technik, które mogą pomóc ludziom przestać się martwić i przejąć kontrolę nad ich życiem. Jedną z najskuteczniejszych metod jest ustalenie pozytywnej rutyny. Staraj się trzymać każdego dnia ustalonego harmonogramu i upewnij się, że masz czas na relaks i przyjemność. Kiedy masz już plan, o wiele łatwiej będzie się go trzymać i uniknąć martwienia się o rzeczy, których nie można zmienić.

Co robić, gdy zaczynasz się martwić – wskazówki

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniem, oto sześć wskazówek, które pomogą Ci przestać:

1. Rozpoznaj, kiedy się martwisz i powstrzymaj się od podążania tą ścieżką. Kiedy przyłapiesz się, że masz obsesję na punkcie czegoś, cofnij się o krok i zadaj sobie pytanie, czy istnieje prawdziwy powód do niepokoju. Jeśli nie, skup się na czymś innym, dopóki sytuacja nie uspokoi się lub nie uzyskasz więcej informacji.
2. Ustal realistyczne cele: Kiedy się martwisz, łatwo jest skupić się na niemożliwym zamiast na możliwym. Wyznaczanie mniejszych celów, które możesz osiągnąć, pomoże odwrócić uwagę od większych i da ci coś, nad czym możesz pracować.
3. Porozmawiaj o swoich zmartwieniach z kimś, kto je potwierdzi i zrozumie.
4. Ćwicz regularnie – ćwiczenia uwalniają endorfiny, które mogą pomóc zmniejszyć poziom lęku.
5. Zrób listę rzeczy, które cię martwią, a następnie zapisz, dlaczego każda z nich cię niepokoi. Gdy już wiesz, co Cię martwi, łatwiej będzie Ci to zignorować lub sobie z tym poradzić.
6. Spędzaj czas na łonie natury lub robiąc coś, co sprawia Ci przyjemność, aby oczyścić umysł.

Przede wszystkim jednak powinniśmy zaakceptować to, co dzieje się w nas samych. Dla niektórych z nas nadmierne zamartwianie się może stanowić na tyle duży problem, że zaczyna powodować inne problemy, w tym nieakceptowanie siebie i zbędną samokrytykę. Tutaj znowu z pomocą przychodzi Tallis:

(…) zamartwianie się jest jak system alarmowy, który podpowiada, że powinniśmy uporać się z konkretnym problemem. Spróbuj zatem postrzegać zamartwianie się jako twojego przyjaciela, a nie jako wroga – jako coś, co ma ci pomóc, a nie zaszkodzić. Jeśli jednak stwierdzisz, że zamartwianie się prowadzi tylko do dalszego zamartwiania, a nie do decyzji i działań, powinieneś się zastanowić, jak wpływa to na twoje zdrowie. Zbędne zamartwianie się to stres, bez którego prawdopodobnie mógłbyś się obejść.

Zamartwianie się umysł odbiera trochę tak, jak ciało ból. Jednak postrzeganie go jako pomocnej reakcji umysłu może wiele zmienić. W końcu w ten sposób nasz umysł chce nam powiedzieć, że mamy problem do rozwiązania. Ten komunikat w jakimś stopniu musi być nieprzyjemny i powtarzalny, żebyś zwrócił na niego uwagę. Jeżeli przyjmiemy to porównanie martwienia się do systemu alarmowego, to czy ktokolwiek z nas czułby się bezpiecznie w domu, gdzie alarm jest cichy i wyje krótko? No właśnie.

The post Jak przestać się martwić appeared first on Wersja 2.0.

Lubimy być zmotywowani. To ten stan, kiedy czujemy, że możemy wszystko. Chce się nam rzucić w wir pracy, odhaczać zadanie za zadaniem. Czujemy wtedy, że to wszystko ma sens i przyniesie sukcesy, które jeszcze bardziej podsycą naszą motywację. Liczymy, że tan stan będzie trwał jak najdłużej. Aż w końcu… Pufff! Motywacja odchodzi.

Znacie ten stan, kiedy czekacie na inspirację, a ta nie nadchodzi? To te dni, kiedy absolutnie nic nam się nie chce. Snujemy się po biurze (albo mieszkaniu, jeżeli pracujemy zdalnie) i jęczymy, jak to bardzo by się nam chciało chcieć. Czekamy na motywację.

Motywacja, czyli powody do działania

Słownik języka polskiego tłumaczy motywację jako „zbiór czynników skłaniających do działania”, albo „to, co powoduje podjęcie jakichś działań lub decyzji”. Widać tutaj pewien nacisk na szukanie motywacji na zewnątrz, poza sobą. Dla jednych będzie to film na YouTube z motywującym przemówieniem jakiegoś speca od samorozwoju, dla innych nakręcający do działania cytat albo artykuł. Motywować mogą nas słowa najbliższych (albo tych dalszych), ale też myśli – jeżeli martwimy się przyszłością, może to nas zmotywować do podjęcia jakichkolwiek działań (choć tutaj psychologowie są podzieleni – ponoć zbyt dużo zmartwień i negatywnych informacji działa wręcz odwrotnie i skutkuje biernością oraz oporem).

Problem polega na tym, że większość tych czynników jest raczej niezależna od nas. Jasne, możemy szukać odpowiedniego filmiku na YouTube, ale nie wiemy, czy występujący tam mówca uderzy w nasze czułe punkty na tyle skutecznie, by nas zmotywować. Nie możemy też powiedzieć rodzinie czy znajomym, żeby mówili do nas tylko i wyłącznie w określony sposób, żeby nas motywować. Zresztą, idąc tym tropem oddajemy władzę nad swoimi działaniami innym. Jeżeli nie będzie przypływu motywacji, będziemy ciepłą, leniwą kluchą na kanapie.

Motywacja to mit

W książce „Mit motywacji” Jeff Haden zwraca uwagę, że to nie motywacja rodzi działanie, a wręcz przeciwnie – akcja wywołuje motywację:

Jeśli będziesz czekać na nagły przypływ inspiracji, to w ogóle nie zaczniesz, a nawet gdy uda ci się przez chwilę płynąć na tej początkowej fali radości, nie będziesz w stanie się na niej utrzymać, ponieważ takie uczucie nigdy nie trwa długo. To samo dotyczy szukania drogi na skróty. Nie ma skrótów do sukcesu.

Trwała motywacja bierze się z robienia rzeczy. Nie musimy być w tych „rzeczach” wybitni i odnosić same sukcesy (choć na pewno nie zaszkodzi, nasza motywacja tylko na tym zyska). Wystarczy, że będziemy robić. I tutaj docieramy do cech i umiejętności znacznie ważniejszych niż motywacja: wytrwałości, uporu, zdolności do zaczynania. Jak już je opanujemy, nagle okaże się, że ta cała motywacja nie jest jakimś magicznym przypływem wywoływanym przez zewnętrzne bodźce, a znajduje się po prostu w nas samych. I co ważniejsze – mamy zaskakująco dużo do powiedzenia w kwestii jej wywoływania. Wystarczy nauczyć się zaczynać działanie i nie przestawać. Jak pisał Ryan Holiday w „Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy”:

Geniusz często jest wytrwałością w przebraniu.

Zrezygnowanie z motywacji daje większą kontrolę

Nie twierdzę, że to rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Oparcie jednak swoich aktywności na czymś innym niż motywacja daje nam znacznie większą kontrolę nad tym jak się będziemy czuli. I nie, nie oznacza to, że nie napotkamy problemów, które sprawią, że nam się totalnie odechce wszystkiego. Będą wyboje, błędy, porażki. Jeśli jednak będziesz wytrwały i z uporem nauczysz się za każdym razem zaczynać, w końcu pojawią się też i efekty.

Nie jest to proste, bo to trochę jak walka z samym sobą – przełamywanie swojego oporu przed działaniem. Za każdym razem jest ciężko, ale z czasem jakby ten opór jest trochę mniejszy. Jakby zastępował go nawyk przebijania się przez tę twardą skorupę „niechcenia”. A to już naprawdę niezły punkt wyjścia. Jak słusznie zauważa Haden:

Większość ludzi czeka na pomysł. Większość ludzi myśli, że kreatywność to coś, co się zdarza. Spodziewają się, że boska muza wskaże im kiedyś nową drogę, metodę albo koncepcję. I czekają, czekają, czekają.

Stwierdzenie, że działanie i ciężka praca są rozwiązaniem wszystkich Twoich problemów to oczywiście bzdura. Każdego dnia wpływa na nas tak wiele czynników, z którymi nic nie możemy zrobić. Warto jednak już teraz oddzielić rzeczy, na które nie mamy wpływu i te, które znajdują się pod naszą kontrolą. Zaakceptowanie swojej sytuacji, jakkolwiek beznadziejna by ona nie była, i skupienie się na tych ostatnich to często najlepsze, co możemy zrobić dla samych siebie. A już na pewno lepsze niż użalanie się nad sobą i czekanie na motywację.

The post Jak nauczyłem się, że motywacja to mit, a poleganie na niej jest drogą donikąd appeared first on Wersja 2.0.

Notion to potężne narzędzie o nieograniczonym wręcz potencjale. Jego największym atutem jest elastyczność i modułowość. Dzięki temu każdy może używać Notion w taki sposób, w jaki jest mu wygodnie, budując sobie w nim strukturę i tworząc szablony dopasowane do swoich potrzeb.

I to właśnie poprzez budowanie można najbardziej precyzyjnie określić to, czym jest Notion – wirtualnym placem konstrukcyjnym, na którym równie dobrze stworzymy system odhaczania nawyków, listę todo, bazę notatek z książek, CRM czy rozbudowany system zarządzania projektami. Przejdźmy zatem przez kilka bardziej i mniej typowych zastosowań Notion.

A jeżeli nie wiesz czym jest Notion, koniecznie zacznij od artykułu, w którym wyjaśniam, czym jest ta aplikacja.

Notion jako osobisty dziennik

Pozytywne skutki prowadzenia dziennika, w którym będziemy spisywać swoje przemyślenia, emocje, wnioski i podsumowania udowodniło już niejedno badanie naukowe (kilka źródeł: 1, 2, 3). Istnieją dedykowane aplikacje do tego celu, w których mamy predefiniowane szablony. Jedne aplikacje codziennie nas pytają o samopoczucie, inne są dziennikami wdzięczności, a jeszcze inne prowadzą szczegółowe wywiady, pozwalając na dodawanie zdjęć i filmów. Wszystkie mają jedną wadę – nie są elastyczne i dopasowane do nas.

W Notion możemy sobie sami stworzyć prywatny dziennik. Zakładamy bazę, w której tworzymy szablon, określając, jak opiszemy każdy dzień. U mnie taki szablon wygląda następująco:

Każdego dnia zastanawiam się, czym się będę zajmował (motyw dnia, MIT – most important task), zastanawiam się nad swoim nastrojem, określam rodzaj aktywności fizycznej, a także samopoczucie (tu przy każdej pozycji z rozwijanej listy wybieram liczbę ikonek – piorunków, rakiet i buziek). Jest też kilka pól na dłuższe przemyślenia – wdzięczność, sukces, porażkę. Poniżej mam natomiast przestrzeń na bardziej szczegółowe zapiski, które mogę uzupełniać, ale nie muszę. W końcu to szablon jest dla mnie, a nie ja dla niego.

Co to daje? Przede wszystkim to narzędzie ma służyć zastanowieniu się nad tym, co się we mnie dzieje, jak funkcjonuję, co robię i jak to oceniam. Ma wspierać moją higienę emocjonalną, podnosić samoświadomość i pomagać w procesie kreatywnym. I spełnia tę rolę naprawdę nieźle.

Korzystając z filtrów w Notion mogę też potem zobaczyć tendencje i zmiany na przestrzeni tygodnia czy miesiąca. Wyciągnąć na tej podstawie wnioski, podjąć adekwatne działania.

Wasz dziennik oczywiście może wyglądać zupełnie inaczej – prościej, albo bardziej skomplikowanie. To właśnie siła Notion, że każdy może to zrobić po swojemu.

Zarządzanie i koordynowanie projektów

Zarządzanie projektami to czynność, w której Notion sprawdza się znakomicie. Tutaj oczywiście również będziemy korzystali z funkcji bazy danych. Najlepiej od razu stworzyć wewnątrz niej kilka widoków. U mnie są to: planowanie, w trakcie, ukończone i może kiedyś (ten ostatni to taki bucket list). Projektem jest dla mnie wszystko, co składa się z więcej niż 3 zadań, a także wymaga planu realizacji, pewnych przygotowań.

Moje projekty nie znajdują się w próżni. Bazy w Notion można ze sobą łączyć na zasadzie tworzenia relacji. Tym samym każdy projekt jest przypisany do określonego celu, miesięcy i tygodni realizacji. Do każdego projektu są też przypisane zadania, które się na niego składają. Ta relacyjność jest dwustronna i na widoku zadania mogę zobaczyć, jakiego projektu ono dotyczy. Za pomocą prostej formuły stworzyłem też licznik do dnia, w którym powinien zostać ukończony. W treści mam natomiast narzędzia pomagające w podjęciu decyzji o realizacji projektu, a także przestrzeń na wszelkie materiały (linki, grafiki, notatki) z nim związane.

Mój przykład dotyczy prowadzenia projektów solo w prywatnym życiu (ew. pracy). Notion ma jednak wszystko, by stanowić efektywne narzędzie do pracy zespołowej. Projekty możemy np. wyświetlać w postaci timeline’a (wykresu Gantta), a także współpracować przy nic, przypisując odpowiednich użytkowników, dodając komentarze, śledzić historię edycji itp.

Nawyki i zadania w Notion

Osobiście nie używam Notion do monitorowania swoich nawyków. Mam do tego osobną aplikację. Widziałem jednak mnóstwo szablonów, które pozwalają zbudować sobie tutaj mniej lub bardziej kompleksowy habit tracker. W tym artykule na LinkedIn Natalie Khoo zebrała pięć takich przykładowych szablonów do nawyków w Notion. Tu chyba najbardziej interesująco wygląda projekt Zoe Chew. Wzbogacając je o formuły możemy sprawnie monitorować swój progres. Niestety Notion nie generuje (jeszcze) wykresów, które by pozwoliły robić to w bardziej wizualny sposób. Albo po prostu nikt jeszcze nie odkrył, jak to zbudować…

Analogicznie sprawy mają się u mnie z zadaniami. W moim Notion są one synchronizowane z listą w Google Tasks – jest mi po prostu wygodniej z tego poziomu zarządzać tym, co mam do zrobienia, szczególnie, że zadania błyskawicznie pojawiają się też w Kalendarzu Google, z którego korzystam bez przerwy.

Jest jednak mnóstwo szablonów i systemów. Jednym z ciekawszych jest na pewno darmowy system do zadań w Notion zbudowany przez Thomasa Franka. Hardkorowi użytkownicy znaleźli nawet sposób na to, jak obejść największe ograniczenie aplikacji – brak możliwości tworzenia powtarzalnych zadań.

Proces decyzyjny w Notion

Okazuje się, że Notion może być również wykorzystywany do rozwiązywania problemów. Aplikacja ma fajną funkcję tworzenia szablonów, które potem możemy jednym kliknięciem replikować i wypełniać informacjami. Ja wykorzystałem to, tworząc osobisty proces kreatywności (właściwie to był to gotowy szablon, który dostosowałem pod siebie).

Czasem w wyniku takiego procesu powstaje mnóstwo kompletnie nieprzydatnych pomysłów. Czasem ratuje mi on skórę i podsuwa optymalne rozwiązania. Niezależnie jednak od wszystkiego jest fajną zabawą i potrafi solidnie przetyrać szare komórki.

Planowanie życia (biznesu?)

Woody Allen powiedział kiedyś:

Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość.

I trafił w punkt, bo choć nie wiem jak bardzo byśmy się starali to życia w całości nie zaplanujemy (stoi to trochę w kontrze z tym, co kiedyś pisałem o celach). Jest cały ogrom czynników, na które wpływu nie mamy, a które zdecydowanie mają wpływ na nas. W naturze ludzkiej jest jednak próbować przewidzieć, minimalizować ryzyko, snuć wizje, dążyć do czegoś. A jeśli nie życie, to już na pewno powinniśmy planować swój biznes. W obu przypadkach Notion ma wszystko, by nam to umożliwiać.

W moim przypadku Notion służy do snucia pewnej wizji, pomysłu na siebie i na to, co jest dla mnie istotne. Na bazie tego dopasowuję sobie potem cele, które chciałbym zrealizować i które przybliżą mnie do realizacji tej wizji. System nie jest zbyt złożony, bo opiera się na dwóch bazach danych. Punktem wyjścia do jego stworzenia był szablon do planowania zaprojektowany przez Marie Poulin. Z tego co widzę obecnie jest on płatny i kosztuje 30 dolarów (co pokazuje zarazem do czego jeszcze można wykorzystać Notion – do zarabiania pieniędzy).

Jednym z najbardziej rozbudowanych systemów projektowania życia jest chyba Life Design zbudowany przez Augusta Bradleya, który w Notion robi praktycznie wszystko. Osobiście uważam, że trochę ociera się to momentami o przerost formy nad treścią, ale bez wątpienia robi duże wrażenie.

Tu zasadniczo ważne są przede wszystkim relacje między bazami, które pozwalają każdy cel osadzić w jakimś kontekście, przypisać do niego projekty i inne elementy. Zaawansowani użytkownicy znaleźli też sposób, jak za pomocą funkcji formuł dodawać do Notion paski progresu. To pozwala jeszcze lepiej zwizualizować nasze postępy no i po prostu sprawia, że taka tablica celów wygląda świetnie.

Notion jako baza notatek z książek

Fajnym pomysłem wykorzystania Notion jest stworzenie w nim bazy przeczytanych książek. Każda pozycja w naszej bazie to osobna książka. Dodajemy do niej okładkę, a następnie informacje, które uznamy za dla nas wartościowe, jak data przeczytania, ocena, najważniejsze wnioski itp. Poniżej możemy natomiast spisywać notatki, dodawać linki odnoszące się do zawartej tu wiedzy, analizować, albo po prostu dodawać cytaty.

Skoro o cytatach mowa, tutaj fantastycznie sprawdza się podłączenie Readwise do naszego Notiona. Readwise to usługa służąca do gromadzenia cytatów z różnych źródeł – stron www, Twittera, ebooków, aplikacji read-it-later (Pocket, Instapaper) i wielu innych. Jeśli czytamy coś na naszym Kindle i często zaznaczamy użyteczne fragmenty, możemy to potem wszystko wysłać do Readwise. Usługa natomiast będzie nam potem codziennie wysyłać kilka po kilka z nich w mailu. Całość bazuje na metodzie zapamiętywania spaced repetition, o której więcej pisałem w poradniku o notowaniu.

Te wszystkie książki i cytaty w Readwise możemy zsynchronizować z bazą w Notion… a potem na nich dalej pracować, edytując, dodając przemyślenia, streszczając czy tworząc własną wiedzę. Trudno o lepszy sposób, by faktycznie wyciągać jakąkolwiek wiedzę i praktyczne umiejętności z przeczytanych książek.

Korzystając z zewnętrznych narzędzi możemy potem zsynchronizować naszą bazę książek z profile w Goodreads w taki sposób, by po dodaniu jakiejś książki, na naszym koncie Goodreads też się ona pojawiała jako aktualnie czytana (lub przeczytana i oceniona). Wymaga to już trochę więcej wiedzy i wysiłku.

Osobista baza wiedzy

Ten punkt po części wynika z poprzedniego. Jeżeli już mamy bazę książek, możemy stworzyć drugą bazę, w której będziemy syntetyzować naszą wiedzę, spisywać notatki, gromadzić materiały na dany temat. Obie bazy możemy ze sobą połączyć by otrzymać w ten sposób spójny system. Przykładowo, jeżeli mamy w naszej bazie wiedzy temat dotyczący prokrastynacji, będzie on połączony z książkami na temat prokrastynacji. Jednym kliknięciem przeskoczymy zatem między jednym a drugim. W jakiekolwiek sytuacji, kiedy ta wiedza będzie nam potrzebna, znajdziemy wszystko w jednym miejscu.

W analogiczny sposób możemy gromadzić notatki z internetowych kursów, które przerabiamy lub przerabialiśmy. Idąc dalej, baza wiedzy w Notion może być też naszą skarbnicą do inspiracji lub po prostu narzędziem wspierającym research przy pisaniu artykułów lub tworzeniu contentu.

Tu zdecydowanie przyda się wtyczka do przeglądarki Notion Web Clipper, która pozwala jednym kliknięciem zapisywać całe strony internetowe w naszej bazie danych. Nie musimy zatem żonglować okienkami i bawić się w kopiuj-wklej.

Zdecydowanie polecam też płatny motyw Thomasa Franka – Ultimate Brain. Bazuje on na metodzie P.A.R.A. stworzonej przez Tiago Forte – pioniera jeśli chodzi o budowanie wirtualnej bazy wiedzy (drugiego mózgu). Wgryzienie się w ten temat wymaga czasu, ale na pewno zaprocentuje.

Notion jako CRM

Rozbudowane i skomplikowane systemy CRM nie są tanie. Często też brakuje im pewnej elastyczności, która pozwalałaby je dostosować do naszej profesji czy biznesu. Dlatego może lepszym sposobem jest tutaj zaprzęgnąć do roboty Notion?

W tym celu oczywiście posłużymy się bazą danych, którą będziemy musieli odpowiednio skonfigurować. Poradników na ten temat w sieci jest całe mnóstwo. Podrzucam link do jednego z nich – na dobry początek powinien wystarczyć. Z czasem jak nasze umiejętności obsługi Notion będą rosły pewnie i tak stworzymy coś kompletnie spersonalizowanego i unikatowego.

Niektórzy wykorzystują Notion nawet jako osobisty CRM, umieszczając w nim swoje kontakty, znajomych, rodzinę i innych, a następnie uzupełniając całość o informacje o urodzinach, ostatniej dacie kontaktu itp. Nigdy nie widziałem w tym sensu, ale może ktoś uzna, że to faktycznie praktyczny i fajny pomysł – sami oceńcie.

Notion jako schowek „read it later”

Aplikacje typu „read it later” straciły dziś już trochę swoją świeżość. Pocket i Instapaper dawno nie zaskoczyły żadną nowością – po prostu sobie egzystują. Być może wynika to z tego, że dziś właściwie każda aplikacja i serwis społecznościowy ma swój schowek. Na co nam więc dodatkowa przestrzeń?

Osobiście nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez aplikacji z artykułami do przeczytania na później. Wykorzystuję w tym celu Instapaper, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby takim schowkiem był dla nas też Notion. Tutaj wystarczy wykorzystać wspomniane wcześniej rozszerzenie Web Clipper i zapisywać całe artykuły do wskazanej bazy danych. I to w zasadzie cała filozofia. Tekst w Notion nigdy nie zniknie, a w dodatku możemy go sobie otagować, przypisać do kategorii, umieścić w naszej bazie wiedzy – zrobić dosłownie wszystko.

Budowanie content planu

To zastosowanie również zgapiłem od wspomnianego już tutaj kilkukrotnie Thomasa Franka, który również stworzył rozbudowany i kompleksowy szablon w Notion dla twórców treści (oczywiście płatny). Bazując trochę na jego pomysłach zbudowałem własny kalendarz wydawniczy, z którego jednak nie korzystam aktywnie. Funkcjonuje zatem w moim Notion raczej jako szablon do wykorzystania kiedyś.

Jak taki content plan może działać? Podejść jest kilka. Ja proponowałbym skupić się na jednej bazie danych, a następnie stworzyć dla niej kilka dedykowanych widoków, a w każdym z nich odfiltrować część wpisów. W ten sposób otrzymamy np.

• Pomysły na teksty
• Teksty na etapie tworzenia
• Gotowe do publikacji
• Wymagające promocji

Każda publikacja przechodzi po kolei przez każdy z tych etapów. Na każdym uzupełniamy też odpowiednie pola w bazie. W fazie konceptualnej robimy research, wiążemy temat artykułu z naszą bazą wiedzy, bazą książek, jeżeli ma to dla niego zastosowanie. Na etapie tworzenia tworzymy w Notion konspekt, który będzie naszym planem pisania, albo wspieramy się wcześniej stworzonymi checklistami. Po publikacji dodajemy tutaj linki oraz zadania dotyczące promocji w social mediach (albo poza nimi).

Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą podpiąć pod bazę Google Analytics i dostawać w Notion od razu raporty z wyświetleń, albo połączyć się z API jakiejś usługi SEO sprawdzającej pozycje artykułu w Google. W ten sposób będziemy mieli wszystko w jednym miejscu, a to będzie stanowiło świetny punkt wyjścia do późniejszych analiz.

Baza gier w Notion

Jeżeli mamy potrzebę dokumentowania naszej kolekcji gier komputerowych lub konsolowych, Notion sprawdzi się tutaj znakomicie. Ja w ten sposób spisuję wszystkie gry, które ukończyłem, zapisuję swoje oceny, daty przejścia i czas, który na to przeznaczyłem.

Jest to oczywiście jak najbardziej moja fanaberia, ale pozwala mi walczyć z niezdrową potrzebą kończenia gier na 100%, który faworyzują systemy osiągnięć wbudowane w każdą produkcję. Zamiast sugerować się ekranem na moim Xboksie i zgrzytać zębami, że zdaniem konsoli ukończyłem grę dopiero w 19% (mimo, że właśnie pokonałem ostatniego bossa po kilkudziesięciogodzinnej kampanii), wrzucam sobie dany tytuł tutaj i zamykam temat. Zdecydowanie polecam takie podejście, bo życie jest za krótkie, a gier zbyt dużo, by próbować je przechodzić na 100% (no chyba, ze autentycznie daje nam to frajdę).

Bonus: Notion jako CMS dla bloga

Jako bonusowe zastosowanie chcę tutaj dorzucić możliwość wykorzystania Notion w roli backendu dla strony internetowej. Wymaga to oczywiście użycia zewnętrznego narzędzia.

Istnieje szereg usług, które pozwalają tworzyć strony www na bazie naszych treści tworzonych w Notion. Mogą to być proste „onepagery”, katalogi z produktami, ale też bardziej zaawansowane witryny, w tym również blogi.

Rozwiązań tego typu stale przybywa. Najpopularniejszym jest obecnie Super.so, a darmowym i znacznie prostszym Poppsy.co. Za pomocą obu tych usług bardzo szybko i w prosty sposób postawimy prostą, estetycznie wyglądającą i responsywną stronę internetową. Może to być wizytówka naszej firmy, nasze bio, prezentacja produktu lub cokolwiek innego. Warto też zwrócić uwagę na serwis Feather.so, który z kolei służy do prowadzenia bloga za pomocą Notion. I to nie chodzi o jakąś wydmuszkę, a solidną witrynę z wyszukiwarką, tagami, własną domeną, optymalizacją pod SEO oraz podpiętą analityką.

Podsumowanie

Mam wrażenie, że zaledwie liznąłem temat zastosowań Notion w różnych obszarach życia i biznesu. Jak wspomniałem na wstępie, potencjał tego narzędzia jest ogromny – ograniczony praktycznie tylko przez naszą wyobraźnię (i umiejętności). Jeżeli wykorzystujecie Notion u siebie w inny ciekawy sposób, koniecznie dajcie znać jaki!

The post Notion – do czego się przydaje? appeared first on Wersja 2.0.

Jakiś czas temu rzuciłam pracę. Nie był to kierunek dla mnie. Nie dawał mi satysfakcji i wiedziałam, że nie chcę tego robić całe życie. Postanowiłam więc, że muszę coś zmienić. Zapał był ogromny, ale okazało się jednak, że nie trwał długo, bo kiedy od tamtej pory zaczęłam zastanawiam się: no dobrze, ale co tak naprawdę chciałabym w życiu robić, nie umiałam w 100% powiedzieć co sprawiło by mi największą radość. Codziennie zadawałam sobie to pytanie, a nie umiejętność odpowiedzenia na nie zaczęła mnie bardzo męczyć i stresować. Czas mija a ja nie wiem w którą stronę mam iść. Wpadałam na jakiś pomysł po czym dopadały mnie wątpliwości czy to aby na pewno dobry kierunek. Czułam, że stoję w miejscu.

Głęboko w sobie zawsze miałam potrzebę by żyć szczęśliwie, po swojemu, być spełnioną w życiu i w tym co robię. Chciałam robić coś, co będzie dawać mi satysfakcję i ukochaną wolność i swobodę działania. Kiedyś to przekonanie było we mnie zakorzenione i nie wyobrażałam sobie że w życiu mogę robić coś co nie będzie mi tego dawało. Wydawało mi się, że mogę wszystko. Miałam w sobie przekonanie, że czegokolwiek nie będę chciała w życiu robić, będzie to możliwe, że poradzę sobie zawsze i wszędzie. Mogę założyć firmę, mogę podróżować po świecie, mogę wszystko. To poczucie dawało mi pewnego rodzaju bezpieczeństwo, ale trochę złudne. Dlaczego? Bo samo to poczucie to jeszcze nie krok do przodu. Trzeba jeszcze wiedzieć czego się w życiu tak naprawdę chce, mieć cel i plan…

Po skończeniu studiów w pewnym sensie cała moja wizja trochę podupadła. No bo studia się skończyły i co dalej? Przyszedł moment kiedy faktycznie mogę wszystko i wszędzie, ale co chcę konkretnie?

Myślałam o tym żeby wyjechać, podróżować, raczej pracować za granicą, ale zaczęły budzić się we mnie wątpliwości. Słyszałam dookoła, że po studiach wypada szukać dobrej pracy, w dobrej firmie, że nie jest to łatwe, że pierwszej pracy trzeba się trochę naszukać, że lepiej zostać w kraju i tutaj się najpierw czegoś nauczyć, że dorosłość nie wygląda już tak kolorowo jak mi się wydaje, że jest już wiele biznesów i wielu ludziom się nie udaje, że to wszystko nie jest takie łatwe itp, itd.

Te przekonania zbudziły we mnie myśli, że może faktycznie to prawda, może muszę wydorośleć, że może inni mają rację. Może jednak warto tu zostać, czegoś się nauczyć a potem jak będę chciała to już z bazą wiedzy mogę wyjechać i pracować gdzie zechcę. Warszawa mocno zdeptała na początku moje oczekiwania. Faktycznie pierwsza praca nie była łatwa do zdobycia, na każde ogłoszenie było mnóstwo kandydatów a zarobki były bardzo niskie jak na oczekiwania jakie mieli pracodawcy względem świeżo upieczonych absolwentów. Kiedy już zdobyłam pracę, większość mówiła: wow super, duża korporacja, duże możliwości no i umowa o pracę!

Myślałam kurcze może faktycznie moje podejście było dziecinne, może dorosłość wygląda inaczej, ale z drugiej strony wciąż czytałam o ludziach, którzy spełniają się w wolnych zawodach, wcale nie maja umowy o pracę i nie pracują na etacie. Robią rzeczy, których im z jednej strony zazdrościłam, ale z drugiej nie potrafiłam zrobić kroku w stronę tego żeby moje życie też tak wyglądało. Mój wewnętrzny głosik mówił „nie chcesz tego”, „korporacja nie jest dla ciebie”, a z drugiej strony chciałam się przekonać, że trzeba w życiu być ambitnym. Tak, chciałam być ambitna i dorosła.

Teraz ambicję rozumiem inaczej, jako umiejętność dążenia w życiu do tego co sprawia nam satysfakcję i żyć po swojemu a nie oczekiwaniami innych. Dla jednych to pnięcie się po drabince w korporacji, dla innych prowadzenie baru na plaży, ale ważne, żeby czuć, że to jest „moje”. 

Bardzo często miałam w życiu słomiany zapał: tak , założę biuro podróży, tak będę świetnym grafikiem, a potem w słabszej chwili przychodziły wątpliwości: a bo jest już masa takich ludzi, czy dam radę, czy mi się chce, czy warto, czy się uda, czy może moje myślenie jest dziecinne. Nie wiem…

Wiecie co? Zabrakło pewnego rodzaju harmonii.

Zabrakło balansu pomiędzy głosem malej Asi, która chce spełniać swoje marzenia a dużej i odpowiedzialnej Asi, która powinna jej w tym pomoc, ale co najważniejsze, przede wszystkim ją wysłuchać. 

Myślę, że najważniejsze w życiu jest słuchanie siebie i swoich potrzeb, nie oddzielanie się od nich, nie zagłuszanie ich.

Dziecko w nas jest po to by marzyć, by mówić co sprawia mu radość, a dorosły w nas by spojrzeć trzeźwym okiem co może zrobić by przekuć to na życie zawodowe, jaką ścieżkę obrać, jaki plan przygotować.

Dorosły jest po to by znaleźć konkretne narzędzia i możliwości, by być konsekwentnym, wytrwałym, odpowiedzialnym i silnym. Dziecko mówi czego pragnie a dorosły mówi: ok to się da zrobić, nie przejmuj się, że inni w to nie wierzą, znajdziemy drogę i będziemy na to pracować.

U mnie mała Asia, choć odważna i pełna życia, przygasła, bo ta dorosła nie umiała jej wysłuchać i nią pokierować, bo sama gdzieś tam była jeszcze niedojrzała. Mała Asia była też perfekcjonistką, zawsze chciała być we wszystkim najlepsza, nawet małe porażki nie popychały jej do dalszego działania, a sprawiały że się wycofywała. Przez perfekcjonizm często rezygnowałam szybko z tego co zaczęłam jak tylko ktoś okazywał się lepszy ode mnie. Zabrakło tu znowu dorosłej Asi, która powie: hej hej nie wszystko na raz, damy radę, ale spokojnie, małymi krokami, jeśli poniesiesz jakąś porażkę po drodze, nie ważne, idź dalej i nie poddawaj się, jestem z Tobą. Rób to, próbuj, jak Ci się nie uda to trudno, ważne, że spróbowałaś, najwyżej znajdziemy inne wyjście.

Sami dla siebie powinniśmy być największym mentorem i wsparciem.

To do czego zmierzam to wniosek, że koniec końców warto szukać tego, co naprawdę chcemy w życiu robić. Ale żeby znaleźć ten cel, musimy przybliżyć się do siebie. Czasem dochodzimy do tego w wieku 20 lat, czasem 40, a czasem 60. Ale warto tego doczekać.

Moim zdaniem bardzo ważny jest fakt, że na rozum nie wymyśli się co w życiu będzie dla nas najlepsze. To po prostu trzeba poczuć. Ja godzinami siedziałam zastanawiając się i tylko tracąc czas.

Jeśli nie wiesz czego chcesz to dochodź do tego małymi krokami, codziennie zagłębiaj się w siebie, zadawaj sobie pytanie co sprawia mi radość, w czym jestem dobry, czego chcę, aż w końcu ta odpowiedź do Ciebie przyjdzie. Okazuj sobie troskę i wyrozumiałość, zaprzyjaźniaj się ze sobą, zaufaj sobie. Im wcześniej zaczniesz to robić, tym szybciej przyjdzie odpowiedź. Wtedy rozum przyda się by obrać drogę. A w międzyczasie, zanim jeszcze tego nie odkryjesz, próbuj, podejmuj działanie, rób cokolwiek. Każde działanie do czegoś przybliża, chociażby do tego że będziesz wiedzieć: ok tego w życiu na pewno nie chcę robić. Ryzykiem prowadzenia swojego życia tylko umysłem jest to, że kiedy zabraknie słuchania siebie, można mieć cel i go osiągnąć ale czy da to szczęście jeśli nie wypływał z naszego wnętrza?

Wydaje mi się, że koniec końców w pewnym momencie jeśli nie żyje się swoimi pragnieniami może dopaść nas myśl, że mogliśmy jednak zrobić coś inaczej. Ale po co czekać tak długo?

Wracając do „nie wiem”, to w moim przypadku właśnie te słowa powodują, że odwracam się od siebie. Mam wrażenie, że każde nie wiem to zrzucanie odpowiedzialności na innych i otoczenie, jak mała dziewczynka, która mówi niech ktoś udźwignie moje życie i podejmie za mnie decyzję,

• każde „nie wiem” to zaprzeczenie sobie,
• każde „nie wiem” to odwrócenie się od siebie,
• każde „nie wiem” to szansa mniej,
• każde „nie wiem” to powiększenie zwątpienia w siebie,
• każde „nie wiem” to odwracanie się od siebie i swoich potrzeb
• każde „nie wiem” to stanie w miejscu i nie obranie żadnej drogi
• każde następne „nie wiem” budzi coraz większy niepokój.

Jaką radę chciałabym dać sobie i każdemu kto zmaga się z takimi dylematami?

Zamiast tyle gdybać – próbuj, zamiast tyle myśleć – działaj, zamiast się zamartwiać – kreuj w wyobraźni idealną przyszłość, żyj tymi stanami, zamiast narzekać – ciesz się i raduj, zamiast się na siebie złościć – troszcz się o siebie. Bo wiecie co? Najwspanialsze cuda w życiu dzieją się jak żyjesz pełen miłości i radości, cokolwiek w życiu się nie dzieje.

Życzę każdemu żeby odnalazł swoje szczęście, ale nie stał w miejscu tylko próbował, doświadczał i nie bał się porażki, bo koniec końców to dzięki nim w końcu dochodzi się do sukcesu.

A z okazji tego posta postanowiłam na próbę przez tydzień nie używać słów „nie wiem” i zobaczyć co zamiast nich podpowie mi moje wnętrze 😉

The post Nie wiem… – moje poszukiwania własnej drogi appeared first on Wersja 2.0.

Jeśli masz problem z osiąganiem celów… idź w góry

Jestem jedną z tych osób, które często coś w życiu zaczynają i nie kończą. Rozpoczynam z zapałem mnóstwo spraw, kursów, planuję wiele rzeczy i…  gdzieś tam po drodze je porzucam.

Kiedy jestem w górach nie mam możliwości rezygnacji. Ok, będąc w połowie szlaku mogę się cofnąć, ale dojście co celu zajmie mi przecież tyle samo czasu.

W górach uświadamiasz sobie, że masz w sobie tę moc, determinację i czujesz ogromną radość i dumę kiedy uda Ci się dojść do celu. Po prostu idziesz. Skupiasz się na jednym i osiągasz to. To fajny zastrzyk motywacji żeby robić tak również w innych dziedzinach życia.

Jeśli potrzebujesz inspiracji… podróżuj

Jeśli zazwyczaj codziennie otaczasz się tymi samymi ludźmi, miejscami, masz podobną rutynę dnia, prawdopodobnie czasem potrzebujesz zmiany.

Dla mnie jednym ze źródeł inspiracji, motywacji, zapału do życia i działania są podróże. To poznawanie nowych miejsc, odkrywanie nowych kultur, poznawanie nowych ludzi sprawia, że odnawia się iskierka w oku. To poszerza horyzonty, pozwala spojrzeć na wiele rzeczy z innej perspektywy i sprawia, że po powrocie mamy milion pomysłów i dużo energii do działania.

Nie musi to być od razu miesięczna podróż w nieznaną Patagonię, ale może to być nawet wypad na weekend, city break, który pozwoli Ci odetchnąć.

Jeśli brak Ci odwagi… pokonaj swoją słabość

Pomyśl o rzeczy, której zawsze się bałeś, to może być skok ze spadochronem, ale też chociażby powiedzenie w restauracji, że coś Ci nie smakuje.

Każdy z nas ma inne źródła strachu. Ważne jest, żeby spróbować je pokonać.

Jeśli uda Ci się nawet z małą rzeczą, już poczujesz w sobie postawę zwycięzcy, poczujesz, że jesteś w stanie zrobić wszystko, przełamać się jeśli tylko zechcesz. Dla mnie takim przełamaniem było przejechanie samochodem Portugalii, gdzie jeszcze wcześniej bałam się jeździć chociażby po Bydgoszczy. To doświadczenie mnie uskrzydliło i uświadomiło mi, że mogę pojechać wszędzie jeśli tylko zechcę i wiem, że dam radę.

Jeśli brak Ci ekscytacji życiem… spróbuj czegoś nowego

Chodzi o to żeby wejść w stan ekscytacji życiem. Pomyśl o rzeczy, którą od dawna planujesz, ale jakoś nie udało Ci się do tej pory tego zrobić i… zrób to.

Możesz też przejrzeć jakie atrakcje są w Twoim mieście i wybrać się na jakąś. Przejrzyj Katalogi Marzeń w internecie jeśli chcesz się czymś zainspirować.

Zrób coś, czego jeszcze nigdy nie zrobiłeś, coś co budzi w Tobie dreszczyk emocji, podniecenie, radość, co wychodzi poza Twój codzienny schemat.

Może to być popularna już z wielu miastach „kolacja w ciemności”, a może off road, a może po prostu pojechanie na termy, jeśli nigdy wcześniej nie byłeś.

Po prostu rozsmakuj się w życiu i spraw abyś tryskał energią radości i miał ochotę na więcej.

Fajnym sposobem jest założenie zeszytu, w którym będziesz pisać rzeczy/miejsca/doświadczenia, które chcesz zrobić/odwiedzić/doświadczyć i postanów sobie na przykład, że raz na 3 miesiące zrobisz jedną rzecz z listy.

Jeśli brak Ci sensu życia… zrób coś dla innych

Jeśli dopadają Cię myśli, w których odczuwasz brak sensu, szukasz czegoś co sprawi, że poczujesz power, zrób coś dla innych. Naucz czegoś wartościowego dziecko, zgłoś się na wolontariat do schroniska dla zwierząt. Zobacz ile dobrego możesz zrobić dla świata i w tym znajdziesz sens ?

***

Czasem nawet mała rzecz, jedna czynność może wzbudzić w nas ponownie energię. Warto mieć swoją listę „wspomagaczy” i użyć ich kiedy tego potrzebujemy. W końcu życie płynie cały czas, ono na nas nie czeka, więc nie warto stać w miejscu i być tylko jego obserwatorem.

The post 5 rzeczy które popychają mnie do działania i dodają skrzydeł appeared first on Wersja 2.0.

Mam wrażenie, że współcześnie mocno przecenia się znaczenie talentu. W świecie piłki nożnej obiecujących piłkarzy nazywa się „młodymi talentami”. Piękne prace grafików czy świetne rysunki przypisujemy „utalentowanym” artystom. Udany występ na scenie kwitujemy natomiast krótkim: „ten/ta to ma talent”.

A tymczasem talent to zaledwie jakiś mały odsetek tego, co składa się na szeroko pojęty sukces. Owszem, niektórzy z nas mogą mieć naturalne predyspozycje do pewnych umiejętności, zachowań czy czynności. Nic to jednak nie da, jeżeli w naszym postępowaniu zabraknie o wiele ważniejszych czynników:

• determinacji,
• regularności,
• samodyscypliny,
• wytrwałości,

Wszystkie je łączy właściwie jedno – silna wola. Niektórzy uparcie twierdzą, że opieranie się na niej jest zgubne. Być może wynika to z braku zrozumienia dla tego, czym właściwie jest silna wola. Naukowcy przyjmują, że to skończony zasób, którego ilość każdego dnia się odnawia. Jeżeli mieliśmy kiepski sen, naturalnie obudzimy się z mniejszą ilością silnej woli. Pod koniec dnia nasze zasoby natomiast będą na wyczerpaniu – szczególnie, jeżeli w trakcie musieliśmy podjąć szereg trudnych decyzji. Pisałem o tym szerzej w artykule o kontrolowaniu swojego otoczenia.

Do czego zmierzam? Otóż naiwnie jest wierzyć w to, że samą silną wolą zawojujemy świat. Zapewne są wśród nas osobistości, którym wytrwałości, samodyscypliny i determinacji nie brakuje. W większości przypadków jednak musimy jednak sami siebie pilnować. Jak to robić? Poniżej kilka prostych sztuczek i sposobów na lenia, które mi pomagają.

Zanim jednak do nich przejdziemy, krótkie wyjaśnienie nagłówka. Może on brzmieć tak, jakbym zrównywał prokrastynację z lenistwem, co oczywiście byłoby nierozsądne. Problem z prokrastynacją jest znacznie bardziej złożony i składa się na niego wiele czynników. Niektórzy odkładają zadania na później, bo się boją rezultatów. Np. ja tak mam podczas pisania recenzji – obawiam się internetowych trolli i hejterów, którzy nie będą podzielać mojej opinii i dadzą temu brutalnie wyraz. Natomiast lenistwo to… lenistwo. Z boku oba mogą wyglądać podobnie (a czasem sami nie zdajemy sobie sprawy, czy nasz brak działania to jeszcze lenistwo czy już prokrastynacja). Warto jednak zdawać sobie z tego zdawać sprawę.

1. Efekt Zeigarnik

Nazwa tej teorii pochodzi od nazwiska Blumy Zeigarnik, rosyjskiej psycholog i psychiatry. Doszła ona do wniosku, że ludzie o wiele lepiej zapamiętują rzeczy, które są… niedokończone (nawet o 90 proc. – jak wynika z jej badań). To zjawisko można rozciągnąć na wiele obszarów życia. Kiedy mam do napisania artykuł, o wiele łatwiej jest mi go skończyć, jeżeli przygotuję kilka akapitów, rozpiszę konspekt i po prostu zacznę nad nim pracować. Wysłanie ważnego e-maila też przychodzi jakoś szybciej, jeżeli w skrzynce mam już wersję roboczą z kilkoma słowami wstępu.

W rozpoczynaniu czynności kryje się jeszcze jedna magia. Istniej teoria, że nasz mózg podświadomie pracuje nad problemami i zagadnieniami, które świadomie mu podsuwamy. Nie bez powodu słyszymy często, że warto przespać się z jakimś problemem lub decyzją. Otóż w trakcie, gdy słodko drzemamy, w naszym mózgu ciągle zachodzą pewne procesy. To pozwala nam dojść do zupełnie nowych wniosków, dostrzec drugiego dno, a także spojrzeć na dany problem z zupełnie innych stron.

Zresztą istnieje też druga strona medalu. Jeżeli oglądacie seriale, z całą pewnością wiecie, jak kończą się odcinki – główny bohater staje twarzą w twarz ze śmiercią, albo któraś z ważnych postaci ma wypadek i nagle ciach! Dalszy ciąg w następnym odcinku (albo, o zgrozo, sezonie). Twórcy doskonale zdają sobie sprawę z tego, że dzięki takim trikom (cliffhangerom) nie będziemy mogli przestać myśleć o ich serialu.

Po prostu warto zaczynać, a doprowadzenie czegoś później do końca będzie prostsze. Cenny będzie nawet maleńki kroczek naprzód.

2. Podróż w czasie

Ok, teraz może być ciut infantylnie. Wyobraź sobie, ze jest Cię dwóch: Ty z dzisiaj i Ty z przyszłości. Dzisiaj planujesz chodzenie na siłownie, a więc zamawiasz profesjonalny plan treningowy i umawiasz się na indywidualny trening. Dzisiaj myślisz o przejściu na dietę, a więc kupujesz tonę warzyw i wypełniasz nimi lodówkę. Dzisiaj obiecujesz sobie, że zajmiesz się jutro z rana tymi zaległymi artykułami i napiszesz przynajmniej jeden przed końcem pracy (to ja!).

Co się dzieje jutro?

Ty z przyszłości będzie zawsze próbował sabotować plany z dzisiaj. Nie idzie na siłownię, pozwala warzywom zgnić w lodówce, nie pisze obiecanego artykułu. Jak okiełznać tego lekkoducha?

Pomocne może być tutaj uruchomienie w głowie wehikułu czasu. Siadamy na chwilę w spokoju i wyobrażamy sobie jutro. Wszystkiego nie przewidzimy – to oczywiste. Możemy jednak przemyśleć nasze plany na nowo i uwzględnić w nich wszystkie: „nie chce mi się”, „nie mam siły”, „jestem zmęczony”, „to i tak nic nie da”, „zacznę od przyszłego tygodnia” itd. Po prostu już w momencie planowania zaplanujmy, jak poradzimy sobie z tym wszystkim, a przede wszystkim dostosujmy swoje otoczenie do naszych planów.

Jeżeli idziesz na dietę i wypełniłeś lodówkę po brzegi warzywami, a w zamrażalniku ciągle trzymasz torbę z mrożonymi frytkami, możesz być pewny, że prędzej czy później pójdzie ona w ruch. Jeżeli planujesz pisać od rana artykuł, ale wiesz, że od rana zaatakuje Cię milion spraw i chętnie się nimi zajmiesz (bo to prostsze niż pisanie), poinformuj współpracowników, że do godziny 11:00 jesteś offline, bo piszesz. Bądź o krok przed „sobą z przyszłości” i wyprzedzaj jego wymówki.

3. Odliczanie

To prosty trik, o którym wspomniałem we wstępie. Siadasz do zadania i robisz wszystko, byle tylko nie zabrać się do pracy? Przystopuj. Odłóż wszystko, wyłącz rozpraszacze i zacznij liczyć od pięciu w dół. Obiecaj sobie jednocześnie, że niezależnie od wszystkiego, gdy skończysz odliczać, weźmiesz się za to, co masz do zrobienia. I to zrób. Bez myślenia o tym, bez zastanawiania i kombinowania. Zmuś się, zaciśnij zęby i zacznij robić cokolwiek.

Jeżeli to ma być artykuł do napisania, a Ty nie wiesz od czego zacząć, zacznij pisać o tym, że nie wiesz od czego zacząć – potem zawsze można przecież taki akapit usunąć lub edytować, by brzmiał lepiej.

Niezłym pomysłem jest też oszukiwanie siebie, że siadamy tylko do tego na 15 minut. Przecież 15 minut upływa niesamowicie szybko, prawda? Praktyka pokazuje, że jeżeli już zaczniemy coś robić, często pochłania nas to na znacznie dłużej i zanim się obejrzymy, będziemy mieli połowę zadania za sobą. A jeśli nie? To wtedy zawsze możemy się cieszyć z tych 15 minut.

4. Kij i marchewka, przyjemność i ból

Znowu odnosimy się do naszych pierwotnych instynktów, a więc kary i nagrody. To bardzo skuteczna metoda motywowania siebie. Wystarczy zaplanować, co otrzymamy w sytuacji, gdy uda nam się skończyć dane zadanie. Niech to będzie coś bardzo przyjemnego i osiągalnego natychmiast (pensja pod koniec miesiąca odpada – bo choć jest przyjemna, to musimy na nią czekać jeszcze kilka tygodni, więc efekt słabnie). Piszesz artykuł? No to niech nagrodą będzie godzina grania w gry po każdym etapie tworzenia (napisanie treści, korekta, dobór grafik, publikacja).

Kijem w tym wypadku może być jakaś praca domowa – prasowanie, sprzątanie łazienki etc. Warto w jakiś sposób to sformalizować, żebyśmy potem nie mieli wymówek – poinformujmy zatem naszą partnerkę/partnera, że jeżeli nie ogarniemy dziś tego artykułu, myjemy do końca dnia wszystkie naczynia. Już on/ona zadba o to, żeby potem nas sprawdzić.

Kiedy już mamy marchewkę i kij, uruchamiajmy w każdej chwili słabości wyobraźnię. Myślmy o przyjemnych konsekwencjach ukończenia zadania, ale też nie zapominajmy o tym, co nieprzyjemnego stanie się, jeżeli nie wykonamy zadania. Zapewniam, że to niesamowicie wręcz skuteczna metoda.

5. Partner odpowiedzialności

Mocno wiąże się to z poprzednim punktem, bo również wymaga od nas publicznego przyznania się do pewnych zobowiązań. Weźmy tego partnera/partnerkę – jeżeli poinformujemy ją, że od dziś zamierzamy spędzać 2 godziny z nauką języka tygodniowo, to czy w przypadku porażki nie będzie nam głupio? Mi (by) było.

Bardziej radykalna metoda to media społecznościowe. Jasne, większość ludzi ma gdzieś nasze deklaracje o bieganiu, ale możemy być pewni, że prędzej czy później pojawi się gdzieś pytanie „jak z twoim bieganiem?”. Co wtedy odpowiesz?

Znalezienie kogoś, kto rozliczy nas z wykonania zadania bywa bardzo pomocne. Oczywiście musi to być odpowiednia osoba, której też zależy na tym, żeby nam się udało.

–

Bywa i tak, że nic z powyższej listy sposobów na lenia nam nie pomoże. Snujemy się po mieszkaniu bez życia, oglądamy wszystko, jak leci, na Netfliksie, konsola jest rozgrzana do czerwoności od kilku godzin. Najgorsze, co można wtedy robić, to obwiniać się za to, że nic nie robimy. Czasami trzeba odpuścić, wrzucić na luz i dać się ponieść przyjemnościom bez jakiegokolwiek poczucia winy. Nawet te puchate, różowe króliczki Duracell muszą czasem ładować/wymieniać baterie.

The post 5 moich sposobów na lenia (pomagają też na prokrastynację) appeared first on Wersja 2.0.

Jesteśmy tym, co jemy. To prawda! Nasz wygląd, zdrowie i samopoczucie w ogromnej mierze zależą od tego co jemy. Wygląd naszej skóry, włosów, paznokci zależy od tego, co dostarczamy swojemu organizmowi. W końcu czym go karmimy, tym go budujemy. Suplementy czy odżywki to tylko doraźne wsparcie, działające trochę jak maść na alergię, ale czy nie lepiej jest działać u podstaw, czyli usunąć przyczynę dolegliwości i zadbać o swoje naturalne piękno i zdrowie? Zwłaszcza kiedy wiosna to symbol odrodzenia i oczyszczenia. Co więcej, ta pora roku oferuje nam wiele fantastycznych darów natury ? Zatem jak oczyścić się przed latem i dodać sobie energii?

Pij wodę

To chyba najważniejszy krok. Powinniśmy pić co najmniej półtora do dwóch litrów wody dziennie, w tym szklankę po przebudzeniu (może być z cytryną). Woda nie tylko oczyszcza organizm z toksyn, filtruje go na bieżąco, ale też w konsekwencji sprawia, że szybciej chudniesz.

Dzięki odpowiedniemu nawodnieniu nasza skóra jest bardziej promienna i rozświetlona, a owo nawodnienie czujemy także w dotyku. Skóra nie swędzi nas, nie jest sucha, czy nie szczypie. Picie dużej ilości wody redukuje tkankę tłuszczową, ale także cellulit. Co więcej, lepiej śpimy, rzadziej miewamy bóle głowy, poprawia się zdrowie całego naszego organizmu.

Dlaczego? Bo woda odkwasza organizm, powoduje, że wszystkie szkodliwe elementy, które znajdują się w naszym organizmie są szybko przetwarzane i usuwane. Bez tej filtracji wszystko to zostaje i odkłada się w stawach, czy tkankach, niszcząc nasze komórki.  

Pij soki z warzyw

W okresie, w którym mamy tak wiele świeżych warzyw i już niedługo owoców, szkoda byłoby nie skorzystać z ich dobroczynnego działania i ogromu witamin jakie w sobie zawierają. Warto poszukać przepisów na różne koktajle – od tych dostarczających energii, po oczyszczające, uodparniające, czy działające na jakąś konkretną dolegliwość.

Każde warzywo czy owoc działają bowiem różnie na nasz organizm, np:

Marchew – poprawia wzrok, poprawia wygląd skóry, wzmacnia odporność, jest źródłem karotenu i witaminy A

Buraki – oczyszczają nasz organizm, w tym naszą krew, nerki i wątrobę, ponadto usuwają toksyny i złogi pokarmowe

Grejfrut – przyspiesza przemianę materii i reguluje trawienie

Poniżej przykładowy koktajl na dobre rozpoczęcie dnia czyli ”Radość o poranku” autorstwa Naomi Lorenzini:

• 2 filiżanki szpinaku
• 1 banan
• 2 filiżanki soku pomarańczowego
• 1 filiżanka czarnych borówek lub truskawek

Co więcej, warzywa i owoce mogą być również składnikami domowych maseczek, które nie rzadko są o wiele bardziej skuteczne niż kupne i mamy pewność, że nie zawierają chemii.

Jedź produkty sezonowe

Cały rok czekamy przecież na pyszne owoce i warzywa, które w ciągu roku nigdy nie będą tak dobre, zdrowe i świeże niż właśnie wiosną i latem. Uwielbiam widok zapełniających się tymi dobrociami targów i uwierzcie mi, że chodzenie na targ latem to jedna z moich ulubionych rozrywek.

Wyobraźcie sobie ile chemii musi mieć np. truskawka, która wędruje z Hiszpanii przez pól Europy, przez rożne dystrybutornie, żeby potem na straganie wyglądać idealnie? Polska truskawka już po doniesieniu jej do domu z targu wygląda nieciekawie (co jest jej plusem, bo wiadomo, że jest świeża i mało sypana). Niestety żeby warzywa i owoce przetrwały długą drogę z innych krajów, muszą być dobrze „zakonserwowane” i często, mimo iż wierzymy, że jedząc je odżywiamy się dobrze, nie zawierają one w sobie żadnych wartości odżywczych. Pewnie też nie raz jedliście zimą pomidory, które smakują jak papier i nie pachną właściwie niczym.

Dlatego korzystaj z polskich owoców i warzyw, teraz jest na to czas! ?

Celebruj i eksperymentuj

Jeśli nie do końca jesteś przekonany do warzyw, czy owoców, nie pozwól by kojarzyły Ci się one z nudą czy złym smakiem.

Eksperymentuj, wyszukuj fajne przepisy, baw się tym, żeby na koniec wyczarować pięknie wyglądające danie. Celebruj zarówno gotowanie jak i spożywanie posiłków. Jest masa świetnych przepisów na fantastycznie smakujące dania. Wszystkiego warto spróbować. Można na przykład zrobić burgery z buraków, carbonarę szparagową (ostatnio mój faworyt), czy chipsy z jarmużu (jakkolwiek słabo to dla niektórych brzmi, są naprawdę pyszne! 🙂 ). Przyrządzaj je tak, żeby wyglądały ładnie, dekoruj stół, kup coś dobrego do picia. Spraw żeby takie posiłki kojarzyły Ci się z czymś przyjemnym. W końcu takie jedzenie to wspaniały prezent dla Twojego ciała.

Jedz kiszonki

Warto codziennie zjeść małą porcję kiszonek, czyli kiszonych ogórków czy kiszonej kapusty. Dlaczego? Bo dbają o mikroflorę bakteryjną jelit, są naturalnym probiotykiem (chronią przed chorobami i wirusami), mają wiele witamin jak A, B czy C. Ponadto usuwają toksyny z organizmu, wzmacniają włosy i paznokcie, wspomagają odchudzanie, czy zmniejszają wytwarzanie hormonu stresu. Oczywiście największą wartość mają te, które zrobimy sami.

Zrób sobie dietę oczyszczającą

Czyli połącz przez kilkanaście dni wszystkie punkty w jeden. Warto chociaż dwa razy do roku zrobić dietę, która gruntownie oczyści nasz organizm, usunie złogi pokarmowe zalegające np. po zimie i poprawi znacznie nasze zdrowie i samopoczucie. Ważna jest przez te dni duża dyscyplina. Ja polecam 17 dniową dietę alkaiczną, czyli odkwaszającą i przywracającą równowagę zasadową w organizmie. Ja znalazłam ją TU.

Pamiętam jak przez pierwsze 3 dni miałam potworne bóle głowy, głównie poprzez odstawienie kawy, ale już po około 5 dniach zauważyłam, że mam więcej energii rano bez niej, niż kiedy ją piłam. Co jest moim zdaniem ważne w diecie to nie głodzenie się, bo nie o to chodzi, ale dostarczanie organizmowi tylko wartościowych produktów, dzięki temu mamy pewność, że na pewno nam nie zaszkodzi, a od warzyw też raczej nie da się przytyć. Efektem takiej diety jest nie tylko poprawa zdrowia i przyrost energii, ale również poprawa wyglądu ciała i spadek wagi.

Nie zapominaj o ruchu i duchu

W dbaniu o swoje zdrowie, jak każdy wie, niezwykle ważny jest również ruch. I nie chodzi nawet o katowanie się na siłowni, ale choćby o pół godziny spaceru dziennie. Dbaj o to, żeby nie zapomnieć o ruchu, bo jest on niezbędnym elementem utrzymania zdrowia i kondycji, a do tego powoduje uwalnianie hormonu szczęścia. Co więcej, dbaj też o swoje samopoczucie, o to jak czujesz się mentalnie, sprawiaj sobie radość, dbaj o spokój umysłu, żeby jak najbardziej zniwelować stres.

***

W diecie ważne jest nastawienie. Jeśli robimy to z niechęcią, istnieje duże ryzyko, że szybko jej zaniechamy lub wrócimy do starych nawyków.

Dieta ma być przyjemnością, celebracją własnego ciała i zdrowia, zatrzymaniem się i zastanowieniem się co jest dla mnie najlepsze i jak mogę najlepiej zatroszczyć się o swoje ciało.

Zatem korzystajmy z darów natury i dbajmy o siebie! 🙂

The post Wiosenne oczyszczanie organizmu – jak wyglądać promiennie i czuć energię i moc appeared first on Wersja 2.0.

Przekonania natomiast, z resztą tak jak powinności, są często zakorzenione nam w dzieciństwie i mimowolnie przyjęte jako nasze własne. Jednak głównie to powinności powodują wewnętrzny konflikt. Nie mniej jednak zarówno powinności jak i przekonania mogą być dla nas krzywdzące w dorosłym życiu.

Ile razy słyszałaś jak byłaś mała, że „grzeczne dziewczynki tak się nie zachowują”, „grzeczne dziewczynki powinny ustąpić”? Kobiety w dorosłym wieku mogą mieć potem problem z wyrażaniem własnego zdania, postawieniem na swoje potrzeby, asertywnością, postawieniem granicy w sytuacji kiedy coś im się nie podoba, czy spontanicznością.

Ile razy słyszałeś, że „chłopaki nie płaczą”, że „powinieneś być twardy”? Dorośli mężczyźni mogą mieć przez to problemy z wyrażaniem własnych emocji, pozwoleniem sobie na słabość, czy wchodzeniem w głębsze relacje.

Ile razy w późniejszym życiu słyszymy powinnaś, powinieneś? Powinności są jak niewidoczne smyczy, które nie pozwalają wyjść poza określony teren. Wprawiają nas w zakłopotanie, dyskomfort, poczucie że robiąc coś co wykracza poza ten „teren”, robimy coś złego. Nie pozwalają żyć zgodnie ze sobą. Często w dorosłym życiu nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia.

Według mnie jest kilka przekonań/powinności, które krzywdzą nas najbardziej, lub możemy błędnie je rozumieć:

TAK WYBRAŁAŚ, WEŹ ZA TO ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Owszem, każda decyzja niesie za sobą pewne konsekwencje, za które musimy wziąć odpowiedzialność, jednak to przekonanie często błędnie odbierane jest jako droga bez wyjścia.

Skoro poślubiłam takiego, a nie innego mężczyznę, to teraz muszę do końca życia z nim być nawet jeśli nie jestem szczęśliwa; jeśli wybrałam takie a nie inne studia to teraz muszę już w to brnąć, nawet jeśli nie sprawiają mi satysfakcji; jeśli zostałam prawnikiem i mam swoją kancelarię, to nie ma już odwrotu, mimo iż moim marzeniem zawsze było zostać grafikiem.

Ludzie, którzy przyjmują ten schemat i żyją z krzywdzącym przekonaniem, wychodzą z założenia, że nic nie da się już zrobić i nawet nie podejmują starań. Oczywiście zawsze jest ryzyko, że coś się nie powiedzie, że coś możemy stracić, ale zawsze tak jest, że wybierając drogę A, rezygnujemy z drogi B, przez całe swoje życie, to normalnie, nie bój się tego.

Albo Ty podejmujesz decyzje dotyczące Twojego życia, albo inni będą podejmować je za Ciebie.

Wszystko można zmienić w każdym momencie życia, nigdy nie jest za późno na zmiany jeśli mają sprawić, że będziemy szczęśliwsi. Nic na zawsze nie determinuje naszego życia. Nigdy nie jesteśmy za starzy na zmiany, zawsze warto podjąć wysiłek w kierunku swoich marzeń. Jeśli chcesz zmienić pracę, to dlaczego nie? Jeśli chcesz wyjechać, to dlaczego nie? Jeśli chcesz przefarbować się na rudy to dlaczego nie? 🙂

CIERPIENIE USZLACHETNIA

Ludzie lubią historię, kiedy ktoś ciężką pracą, wyrzeczeniami, dochodzi do czegoś; kiedy miał w życiu ciężko, a mimo to dał radę. W kościele słyszymy, że błogosławieni cisi, błogosławieni ci co cierpią. Te komunikaty brzmią tak, jakby radość była czymś złym, jakby to, że wszystko idzie nam dobrze, było nie na miejscu.

A przecież w życiu chodzi o to żeby być szczęśliwym, żeby czerpać z niego pełnymi garściami, żeby brać to co najlepsze i dawać z siebie to co najlepsze. Naszą misją na tym świecie jest szczęście i miłość, tylko przez to możemy uczynić siebie i innych lepszymi ludźmi. Nikt nie mówi, że to nie wymaga ciężkiej pracy, bo wymaga, ale nie w cierpieniu, poczuciu poświęcenia, a z radością, pasją i ochotą – przeświadczeniem, że robię to bo chcę, a nie bo muszę.

W ŻYCIU TRZEBA CIĘŻKO PRACOWAĆ, BOGACI TO ZŁODZIEJE

To przekonanie większości ludzi zamyka drogę do bogactwa, lub nawet gdy wygrają na loterii, do utrzymania tych pieniędzy. Skoro bogaci to złodzieje to ja jako uczciwy człowiek mogę jedynie żyć na średnim poziomie. To prowadzi też do negatywnych uczuć względem samych pieniędzy. Czujemy się źle jeśli dużo zarabiamy, często nie mówimy o tym w rodzinie; w pracy czujemy się źle jeśli nie mamy aktualnie nic do roboty, bo przecież nie mogą nam płacić za nic nie robienie. Nie damy sobie przyzwolenia, żeby odpocząć jeśli spełniliśmy swoje obowiązki, a czujemy niepokój, że coś jest nie tak, że to nie fair. Odbieramy przekonanie o ciężkiej pracy jako przeświadczenie, że życie jest męczące, że trzeba się narobić żeby przeżyć.

A tymczasem pieniądze są tylko środkiem do spełniania marzeń. Ludzie bogaci to nie tylko złodzieje, to pasjonaci, którzy swoją ciężką pracą (ale także nad swoim charakterem, determinacją, wytrwałością!) osiągnęli zamierzony cel. To ludzie kreatywni, pomysłowi, otwarci na świat i ludzi. Zamiast ich potępiać, czy im zazdrościć, weźmy z nich przykład. Pieniądze są dobre, są po to byśmy je mieli, byśmy za nie spełniali swoje marzenia.

Pracujemy żeby żyć, a nie żyjemy żeby pracować.

Doskonal siebie, buduj swoje poczucie wartości, zaowocuje to lepszymi relacjami, propozycjami biznesowymi. Znowu – wszystko zaczyna się od nas ? Nie obwiniaj świata tylko spójrz jak wiele rzeczy możesz zrobić dla siebie żeby zmienić swoje otoczenie.

PEWNE RZECZY SĄ NIEWYBACZALNE

Ludzie często żyją z tak ogromnym poczuciem winy, za coś co kiedyś zrobili, które nie pozwala im normalnie funkcjonować, być szczęśliwym. Myślą, że nie mogą sobie pozwolić na zrzucenie tego, bo na to zasłużyli. Znam kobietę, która przez całe życie żyła z poczuciem winy, że dokonała w młodości aborcji. Przez całe życie nie powiedziała o tym nikomu i nie wierzyła, że może poczuć taką ulgę i tak odmienić swoje życie kiedy po kilkudziesięciu latach zrzuciła to z siebie i zaakceptowała to. Ludzie katują się sytuacjami, tym co powiedzą inni, rzeczami, na które nie mają wpływu, które minęły i tkwią w przeszłości zamiast żyć.

Często ludzie czują poczucie winy, bo pewien wzorzec moralności został im narzucony. Weźmy na przykład kobietę, która chce odejść od męża, bo ją bije, albo po prostu dlatego, że nie jest szczęśliwa, ale wewnętrzny wzorzec moralny mówiący o tym, że małżeństwo jest na całe życie, na dobre i na złe, nie pozwala jej tego zrobić, i tkwi w tym do końca życia.

Człowiek uczy się całe życie, popełnia masę błędów, ale najważniejsze jest żeby zdawać sobie z nich sprawę, wyciągać wnioski i nie popełniać ich już więcej. Wtedy się uczymy, wtedy się doskonalimy. Nie ma powodu żeby rozpamiętywać to całe życie.

ZAWSZE MOGŁO BYĆ GORZEJ

Jak byłam mała często słyszałam od swojego taty, że inni mają gorzej, nie mają co jeść, a ja się przejmuję pierdołami, chcę mieć nowe buty, a powinnam się cieszyć z tego co mam. Buntowałam się, że zawsze porównuje mnie do tych co mają gorzej, a nie do tych co mają lepiej. Przecież w życiu trzeba mieć aspiracje, dążyć do tego żeby było coraz lepiej. Dlaczego mam nie mieć ładnej sukienki? Tylko dlatego, że inne dzieci jej nie mają?

Teraz rozumiem o co mu chodziło, ale nie do końca odebrałam to poprawnie, a on nie do końca umiał poprawnie to przekazać.

Oczywiście, wdzięczność odgrywa w naszym życiu ogromną rolę i pisanie dzienniczka wdzięczności codziennie wieczorem – listy za co jesteśmy wdzięczni danego dnia, po jakimś czasie diametralnie zmienia nasze postrzeganie świata i postawę. Sytuacja, w której jesteśmy zawsze stanowi jakiś punkt wyjściowy. Jesteśmy w niej, bo tak pokierowaliśmy naszym życiem. Każda sytuacja nas uczy, ale to nie znaczy, że nie mamy iść do przodu – nie skupiając się na nieszczęściu, tylko na wdzięczności i celach na przyszłość.

ON DA CI SZCZĘŚCIE

Znajdź bogatego chłopaka, w końcu będziesz szczęśliwa.

Znajdź w końcu porządną pracę to będziesz szczęśliwa.

Zrób to, czy tamto, a w końcu będziesz szczęśliwa.

Prawda jest taka, że nic ani nikt nie może dać nam szczęścia jeśli sami nie czujemy go w sobie. To może wydawać się kolejnym banałem, na który każdy mówi: no przecież to wiadomo; ale dopiero jak prawdziwie poczuje się sens tego, można coś zmienić w swoim życiu.

Ktoś może być szczęśliwszy widząc wschód słońca na łące, niż osoba będąca na najpiękniejszej plaży świata ze szklanką whisky w ręku i stadem pięknych kobiet dookoła. Szczęście to stan który czujesz lub nie, bez względu na okoliczności, i choć ciężko w to uwierzyć to nic go nie determinuje.

Nic co jest na zewnątrz Ciebie nie może dać Ci szczęścia, Ty decydujesz jak się czujesz, Ty decydujesz jaką chcesz być osobą i jaki mieć aktualnie humor. Czując, że inni mają wpływ na nasze życie, przestajemy wierzyć, że to my mamy na nie wpływ.

KRZYWDZISZ INNYCH SWOIM ZACHOWANIEM

Krysi będzie przykro, że nie chcesz do niej pójść.

Ciocia oczekuje, że pomożesz jej z zakupami.

Mama będzie szczęśliwa jeśli zostaniesz lekarzem.

Można tak wymieniać wiele przykładów. Chodzi o to, że wmawiane jest nam, że to my odpowiadamy za to, jak czują się inni, i być może myślimy też, że inni odpowiadają za nasze. Robimy przez to rzeczy, na które nie mamy ochoty, które sprawiają nam samym przykrość (czy mam całe życie poświęcić na bycie lekarzem, być nieszczęśliwa, bo tak chce moja mama?). Nie ma nic samolubnego w tym żeby żyć tak jak chcemy.

Nie odpowiadamy za uczucia innych, tak jak oni nie odpowiadają za nasze.

Każdy dorosły człowiek jest odpowiedzialny za siebie i swoje uczucia i tylko za nie może wziąć odpowiedzialność (oczywiście z dziećmi jest inaczej, póki są dziećmi to my jesteśmy za nie odpowiedzialni).

Nie chodzi o to, żeby robić komuś na złość, robić coś z intencją sprawienia komuś przykrości, ale nie robienia ślepo tego, co oczekują od nas inni. Mama na pewno zrozumie, jeśli nie zostaniesz lekarzem, a będziesz szczęśliwym malarzem, jak nie teraz to za jakiś czas. Będzie szczęśliwa, widząc swoje szczęśliwe dziecko. Krysia też zrozumie, jeśli nie masz ochoty się z nią teraz spotkać, jeśli normalnie jej to wyjaśnisz i umówisz się na inny termin.

Czasem odmowa nas przeraża a tak naprawdę jest wyzwalająca i wcale nie tak dla innych negatywnie odbierana jak myślimy. A nawet jeśli będzie negatywnie odebrana, niestety nigdy nie jesteśmy w stanie dogodzić wszystkim, nie jesteś w stanie siedzieć w głowach innych ludzi.

To co ważne, to posiadanie czystych intencji.

***

Powinności i przekonania mogą być dobre, ale mogą też mocno komplikować nam życie. To co najważniejsze, to zdać sobie z nich sprawę, odsiać te, które są dla nas krzywdzące, zamienić je na pozytywne i starać się działać zgodnie z tymi nowymi.

Życie to tak naprawdę piękna przygoda, przez która idzie się podziwiając jak wspaniale rzeczy może nam dać. Jeśli stanie się coś nieprzyjemnego podnosimy się i idziemy dalej, bo za rogiem czekają inne wspaniałe rzeczy. Odkrywamy, doświadczamy bo po to żyjemy. A te niewidzialne blokady są nam do niczego nie potrzebne. Żyjemy przyszłością. Tylko ona jest przed nami.

The post Powinności i krzywdzące przekonania – uwolnij się od wewnętrznego przymusu i poczucia winy appeared first on Wersja 2.0.

Oczekiwania są naturalną częścią życia i trudno by było pozbyć się ich całkowicie. Problem polega na tym, że z niektórych kompletnie nie zdajemy sobie sprawy, a inne dotyczą spraw, na które totalnie nie mamy żadnego wpływu. Jak je zidentyfikować?

Zastanówmy się – co nas nieustannie rozczarowuje, przytłacza wprowadza w zły nastrój lub wręcz wyprowadza z równowagi? Kiedy czujemy się, że nie do końca jesteśmy sobą? Żona/dziewczyna nie zachowuje się w taki sposób, w jaki sobie wyobrażaliśmy przez całe życie, że nasza partnerka będzie się zachowywać? A może nie wyglądamy tak, jak sobie życzymy – za grubi, za chudzi, odstający od ideałów z reklam telewizyjnych. Może za mało zarabiamy, a nasza praca jest zwyczajnie nudna i nierozwijająca.

Przykłady można mnożyć. Im większa rozbieżność między rzeczywistością, a naszym wyobrażeniem, tym gorzej się czujemy. Złościmy się, że świat nie wygląda w taki sposób, w jaki sobie stworzyliśmy w głowie. Mało tego, próbujemy ten świat we te nasze wyobrażenia wcisnąć, co wywołuje jeszcze większą frustrację. To tak jakby dziecko próbowało wcisnąć kwadratowy klocek w otwór o kształcie trójkąta.

Problem polega na tym, że ta iluzja, którą sobie tworzymy w głowie jest niesamowicie stresogenna i odciąga nas od znacznie ważniejszych kwestii, a także prawdziwych problemów. Dołujemy się i brakuje nam sił na cokolwiek, bo przytłaczają nas rozczarowania, które sami rozdmuchujemy. Czy to nie głupie?

Jak zidentyfikować, w jakich obszarach życia mamy stresogenne oczekiwania? To bardzo proste:

1. Weź kartkę papieru i coś do pisania
2. Podziel ją na dwie części
3. Z lewej stron pisz jak określona sfera Twojego życia powinna wyglądać i jak ją sobie wyobrażasz
4. Po prawej napisz, jak jest w rzeczywistości – bądź tutaj precyzyjny
5. Spójrz teraz na efekty i znajdź największe przepaści między prawą i lewą stroną

Dostrzegasz jakieś zalety nadmiernych oczekiwań w wybranych sferach? A może generują one u Ciebie tylko złość i stres? Pomyśl chwilę, jak wpływa to na Ciebie i sam podejmij decyzję, czy warto się ciągle katować, czy może lepiej zwyczajnie odpuścić.

A odpuścić można najprościej poprzez zaakceptowanie pewnych rzeczy i pogodzenie się z nimi. I tu uwaga! Nie, nikt nie każe Ci tolerować krnąbrnego szefa czy korków na mieście. Nie o to chodzi, żeby być uległym i dawać sobie wchodzić na głowę.

Po prostu zamiast się tym frustrować czasem wystarczy zaakceptować obecny stan rzeczy i żyć dalej. Jeżeli da się coś z tym zrobić – robimy, pracujemy i podejmujemy działania. A jeśli nie? To po co się tym przejmować?

The post Nie oczekuj, zaakceptuj. Oszczędzisz sobie mnóstwo frustracji appeared first on Wersja 2.0.

Jak wszędzie jednak znajdziemy mnóstwo praktycznych i przydatnych wniosków, które mogą nam pomóc nieco lepiej zrozumieć zachowanie nasze oraz otaczających nas ludzi. Zebrałem kilka, które szczególnie mocno mnie zaciekawiły, a może nawet trochę zaskoczyły.

1. Zielony wyzwala kreatywność

Siedzenie przez osiem godzin w zamkniętym biurze i wpatrywanie się w monitor na pewno nie pomaga naszemu umysłowi wspinać się na wyżyny kreatywności. Okazuje się, że problem ten można w bardzo prosty sposób rozwiązać. Badacze z Uniwersytetu Rochester ustalili, że najmniejsza obecność takich kolorów, jak zieleń i czerwień w naszym otoczeniu może wpływać na pracę mózgu. Czerwony na ogół kojarzymy z niebezpieczeństwem, błędem, zatrzymywaniem się. Zielony natomiast zwyczajowo nawiązuje do czegoś pozytywnego i relaksu. W eksperymencie dano uczestnikom do rozwiązania kilka zadań na kreatywność, a numery stron wypisywano zielonym lub czerwonym długopisem. Ci, którzy widzieli ten drugi kolor, rozwiązywali średnio aż trzy razy mniej zadań niż „zieloni”.

Jak to wykorzystać na swoją korzyść? Najlepiej postawić na biurko roślinkę. Nieustanny kontakt z naturą działa na nas kojąca i tego akurat nie oszukamy tapetą w komputerze czy zdjęciem z wakacji. Roślina jest niezastąpiona. Przykłady? Więźniowie, których okna celi mają widok na lasy i pola, chorują rzadziej niż inni. Dzielnice w miastach, gdzie jest więcej parków i skwerów charakteryzują się niższym odsetkiem przestępczości o nawet 48 proc. Richard Wiseman w swojej książce „59 sekund. Pomyśl chwilę, zmień wiele” pisze:

Ośmiomiesięczne badania nad kreatywnością w miejscu pracy, prowadzone przez Roberta Ulricha z Uniwersytetu Texas A&M, wykazały, że umieszczenie w biurze roślin doniczkowych i kwiatów skutkuje piętnastoprocentowym wzrostem liczby pomysłów u mężczyzn i zwiększeniem elastyczności rozwiązań proponowanych przez kobiety. Podczas innych eksperymentów naukowcy odkryli, że dzieci wymyślają sobie znacznie bardziej twórcze zajęcia, gdy bawią się na terenach zielonych, niż wtedy, gdy bawią się na gołych boiskach.

2. Lusterko w kuchni czyni cuda, ale na siłowni lepiej go unikać

To dość kontrowersyjna teza, ale okazuje się, że lusterko czyni cuda, jeśli chodzi o odchudzanie lub unikanie niezdrowej żywności. Badacze z Uniwersytetu Stanowego w Iowa sprawdzili jaki wpływ na ludzi ma lustro w supermarkecie. Klientom sklepu proponowano dwa rodzaje margaryny do wypróbowania: odtłuszczoną oraz pełnotłustą. Obecność lustra, w którym widzieli oni swoje odbicie aż o 30 proc. zmniejszyła popyt na tę drugą.

Inne badanie pokazuje, że trenowanie na siłowni przed lustrem może znacząco zmniejszyć nasze możliwości. Badacze poprosili osoby pedałujące na rowerze treningowym przy lustrze i przy ścianie o ocenę swojego stanu wyczerpania po identycznym wysiłku – ci pierwsi czuli się zdecydowanie gorzej. Uczeni wysunęli na tej podstawie wnioski, że oglądanie swojego odbicia na siłowni może skłaniać do skupiania się na niedoskonałościach figury i demotywować.

3. Proś, myl się i dawaj

To w sumie trzy różne kwestie, ale sprowadzają się do jednego – skutecznej perswazji. Zacznijmy od proszenia.

Badacze nazywają to efektem Franklina, bazując na tezie postawionej przez amerykańskiego, osiemnastowiecznego myśliciela i polityka Benjamina Franklina:

Ten, kto raz wyświadczy wam uprzejmość, będzie bardziej chętny, by znowu wam pomóc, niż ten, któremu sami pomogliście.

Jego słowa potwierdził kilkadziesiąt lat później rosyjski powieściopisarz Lew Tołstoj, który tłumaczył:

Nie kochamy ludzi za to, co dla nas zrobili, ale za to, co sami zrobiliśmy dla nich.

Naukowcy potwierdzali to w dość nietypowy sposób, bo w ich eksperymencie uczestnicy wygrywali pewną sumę pieniędzy. Cała zabawa zaczynała się po wyjściu z laboratorium, bo wtedy doganiał ich jeden z pracowników i prosił, czy nie mogliby zwrócić wygranej. W połowie przypadków tłumaczył, że wykorzystał własne fundusze na potrzeby badania i wydał prawie wszystko, co miał. Drugiej połowie mówił, że to wydział finansował eksperyment, a uczelniane środki są na wyczerpaniu. Wkrótce potem zapytano osoby o ocenę naukowca. Okazało się, że ci, którzy pomogli mu w sprawie prywatnej, uznali go za bardziej sympatycznego niż ci, którzy wsparli uczelnię w potrzebie.

Co jednak z myleniem się? Tutaj przeprowadzono wiele eksperymentów dowodzących, ze ludzie bardziej lubią tych, którzy popełniają drobne błędy. W jednym dwie stażystki prezentowały, jak zrobić sok owocowy za pomocą nowego miksera. Pierwsza była doskonała – nie popełniła żadnego błędu i perfekcyjnie przeprowadziła prezentację. Druga w trakcie pokazu nie domknęła pokrywki i część soku wylądowała na jej ubraniu. Obie otrzymały brawa – jedna uznania, druga pocieszenia. Po eksperymencie jednak, choć uczestnicy uznali pierwszy pokaz za bardziej przekonujący i profesjonalny, przyznali też, że to drugą stażystkę obdarzyli większą sympatią. Nie jest to może idealny eksperyment, bo stażystki nie były identyczne, ale częściowo wpisuje się w postawioną tezę.

A skoro mowa o błędach – często okazuje się, że te przeżywamy o wiele mocniej niż otoczenie, które często ledwo je zauważa. Tutaj badacze są zgodni, że zamiast przepraszać, kajać się i wyolbrzymiać problem, lepiej po prostu przeprosić i zachowywać się normalnie. Znacznie lepiej na tym wyjdziemy.

Ostatnia rzecz dotyczy dawania. Okazuje się, że ma ono niesamowity wpływ na nasze samopoczucie. Jeżeli by zapytać każdego z Was, czy więcej szczęścia dałoby Wam wydanie dużej kwoty pieniędzy na własne cele czy na potrzeby innych ludzi, na pewno wybierzecie pierwszy wariant. A tymczasem nauka dowodzi, że niewielkie gesty, podarki i przysługi potrafią wprawiać nas w dobry nastrój na bardzo długi czas. Parę złotych na czekoladę, kwiatka czy inny drobiazg może okazać się jedną z najlepszych życiowych inwestycji.

4. Odreagowywanie stresu przez wyładowanie agresji nie pomaga

Istnieje przekonanie, że negatywne uczucia z całego dnia warto wyładować, bijąc pięściami w poduszkę, krzycząc lub w jeszcze inny sposób wyładowując agresję. Naukowcy sprawdzili to, aranżując sytuację, w której sześciuset studentów było złych, poirytowanych i sfrustrowanych. Część z nich otrzymała rękawice bokserskie i mogła wyładować się na worku treningowym, a część przez dwie minuty miała posiedzieć w cichym pomieszczeniu. Okazało się, że ci pierwsi byli potem znacznie bardziej agresywni i skłonni do wymierzania kar. Worek treningowy zatem jedynie spotęgował uczucie gniewu.

Co zamiast tego? Uczeni wysuwają kilka propozycji. Na Uniwersytecie Kalifornijskim wykazano, że stres i gniew mocno osłabia słuchanie muzyki klasycznej. Co ciekawe, słuchanie jazzu i popu miało takie same efekty, jak siedzenie w ciszy. W Virginia Institute for Psychiatric and Behavioral Genetics dość jednoznacznie wykazano natomiast (co nie będzie pewnie dla nikogo zaskoczeniem), że o wiele łatwiej się odstresować, zrelaksować i poprawić pamięć (!) spędzając przynajmniej pół godziny na dworze, gdy jest ładna pogoda.

5. Ludzie, którzy kłamią, nie wyglądają wcale na zestresowanych

Utarło się, że ludzie podczas kłamania są zdenerwowani, zestresowani, pocą im się dłonie itp. A tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Mózg w trakcie kłamania jest tak zajęty tą czynnością, że zapominamy o naturalnych odruchach czy mimice twarzy, która by towarzyszyła podczas mówienia prawdy. Kłamca jest zatem bardziej powściągliwy, ogranicza gestykulację i nadmierną aktywność.

Jak to wykorzystać na swoją korzyść? Najpierw wystarczy zapytać o kilka rzeczy, co do których będziemy mieli pewność, że uzyskamy prawdziwą odpowiedź, a dopiero potem przejść do sedna i uważnie obserwować naszego rozmówcę, szukając zmian w zachowaniu. Oczywiście nic nie jest nigdy pewne, więc jakiekolwiek objawy powinny być raczej sygnałem, że coś jest na rzeczy, a nie jednoznacznie stwierdzać nieprawdziwość podawanych informacji.

Naukowcy wykazali też, że zdecydowanie mniej kłamiemy… pisząc. Jedno z badań wykazało, że ludzie kłamią w 14 procentach
wiadomości mejlowych, 21 procentach SMS-ów, 27 procentach rozmów bezpośrednich i 37 procentach rozmów telefonicznych. Spekuluje się, że nie lubimy kłamać we wiadomościach e-mail, bo są one rejestrowane, więc zmyślenia przesłane tą drogą mogą zostać kiedyś przywołane i świadczyć przeciwko nam.

The post 5 badań o psychice ludzkiej, które zdecydowanie warto znać appeared first on Wersja 2.0.