Pierwszy raz o Nowym Kawkowie usłyszałam w podcaście Travelicious. Autorka opowiadała w nim tak pięknie o swoich ulubionych miejscach w Polsce, a sporą część poświęciła właśnie Warmii, ze szczególnym uwzględnieniem Nowego Kawkowa. Co takiego tam znajdziecie i dlaczego to miejsce jest aż tak magiczne?

Lawendowe pole

Odrobina Prowansji w Polsce, czyli piękna plantacja lawendy, która zachwycają swoim zapachem i kolorami. Kiedyś można było odwiedzać ją w zasadzie codziennie, od zeszłego roku jedynie w wyznaczonych terminach.

W tym roku według ich strony są to 01-03 maja 2026 (Majówka), 06-07 czerwca (długi weekend), w weekendy podczas kwitnienia lawendy: 27-28 czerwca, 04-05 i 11-12 lipca, oraz 18-19 lipca 2026 – finał Lawendowych Żniw, a także w dniach 01-02 i 15-16 sierpnia 2026. Będą również otwarci podczas Sztuki w Obejściu we wrześniu (termin jeszcze nieznany). 

Na miejscu można oczywiście przechadzać się wyznaczonymi ścieżkami i odpocząć na ławce w otoczeniu lawendy. Ale nie tylko, bo znajduje się tu także Lawendowe Muzeum Żywe. To mała, interaktywna przestrzeń, w której można oglądać eksponaty, ale też zdobyć praktyczną wiedzę, uwić lawendowy bukiet i zrelaksować się przy ziołowym naparze.

Jak piszą właściciele, to wyjątkowe miejsce powstało po to, by dać szansę na oderwanie się od codziennego pośpiechu i ponowne doświadczenie ciepła oraz atmosfery dawnej, niespiesznej wspólnoty.

Działa tu również sklepik, w którym można kupić przeróżne wyroby z lawendy, kosmetyki, biżuterię, świeczki, suszone bukiety, przepyszny chleb lawendowy, a także napić się i zjeść coś małego. Kiedy byliśmy tu latem, trafiliśmy akurat na warsztaty plecenia wianków.

Lawendowe pole to także mała agroturystyka, która wynajmuje pokoje i dwa małe domki. Można też wziąć udział w degustacji wina i serów czy pikniku w lawendzie przy zachodzie słońca. Organizuje to Kulinarne Biuro Podróży, które prowadzi Joanna założycielka Warmingu.

Warming – styl życia w rytmie slow

Pewnego dnia odkryłam na Facebooku fanpage Warming. Od razu przyciągnął mnie przepięknymi kadrami miejsc, jedzenia i wydarzeń prosto z serca Warmii. Już wtedy planowaliśmy wyjazd do Nowego Kawkowa, więc od razu zaczęłam szukać tam inspiracji na nasz pobyt. Powiem Wam szczerze – byłam i nadal jestem totalnie oczarowana tym, jak można promować swój region!

Za całym projektem stoi Joanna, która stworzyła tę przestrzeń z czystej pasji do odkrywania warmińskich smaków, ludzi i ukrytych zakątków. Warming to jednak o wiele więcej niż tylko fanpage – to prawdziwy styl życia. Z jednej strony działa jako agencja fotograficzna, filmowa i muzyczna, a z drugiej – organizuje sielskie eventy, warsztaty i klimatyczne koncerty na wsi.

Wyobraźcie to sobie: uciekacie od codziennego pędu do świata, w którym pachnie domowym jedzeniem, a letnie wieczory spędzacie na koncertach w wiejskiej stodole. To jest właśnie Warming! Autentyczność, totalny chillout, slow life, powrót do natury i celebrowanie tych najprostszych chwil w gronie fantastycznych ludzi.

Nowe Spa – reset w czanie i smakowanie lokalnych przysmaków

Nowe Spa to mała, kameralna przestrzeń na świeżym powietrzu, gdzie znajduje się domek saunowy z miejscem na odpoczynek, wanna, w której latem można się schłodzić, czy główna atrakcja – gorący czan, czyli wielki żeliwny gar wypełniony gorącą wodą i podgrzewany żywym ogniem wyłożony na dnie kamieniami.

Kąpiel w gorącym czanie pomaga w regeneracji ciała i duszy, skutecznie redukując stres oraz napięcie mięśniowe, a jednocześnie oczyszczając organizm z toksyn, poprawiając krążenie, odporność i jakość snu.

Samo SPA można wynająć w kilku wariantach, ale my zdecydowaliśmy się na wariant na wyłączność. Zapłaciliśmy 550 zł za 3 godziny i mogliśmy cieszyć się tym miejscem tylko dla siebie. W cenie mieliśmy saunę, czan oraz piknik. Opis pikniku przekleję Wam wprost ze strony Nowego Spa, bo sama lepiej bym tego nie ujęła: „Kozie sery od Dorotki z Pupek, chleb lawendowy od Asi z Lawendowego Pola, warzywa z ogrodu lub piwniczki od mamuni Daruni, wędzone pstrągi od tatusia Mirusia – jak uwędzi”. Wszystko było przepyszne! Jednym słowem – kwintesencja Nowego Kawkowa na jednym stole.

Cena za pobyt zależy od liczby osób, a także pory roku. My akurat byliśmy tu wczesnym latem, ale myślę, że zimą czan i sauna muszą mieć ogromny urok! Dodatkowo na miejscu jest jurta, którą można wynająć na noc, a także w pełnym pakiecie ze SPA na wyłączność i piknikiem.

Dodatkowo zdecydowaliśmy się na masaż całego ciała, który również wspominam bardzo dobrze. Zazwyczaj nie mam najlepszych doświadczeń z masażami, na przykład tymi hotelowymi, więc zawsze mam pewne wątpliwości, czy warto z nich korzystać. Tutaj jednak zdecydowanie było warto! Zabieg był po prostu świetny – gorąco polecam.

Cegielnia Art – francuskie naleśniki i przepiękna ceramika

Cegielnia Art to cudowne połączenie agroturystyki i pracowni ceramicznej, stworzone przez Letycję i jej męża. Pierwszy raz trafiliśmy do nich za sprawą sezonowej kawiarenki w food trucku obok domu. Mąż Letycji serwuje tam wspaniałą kawę i absolutnie obłędne francuskie naleśniki! Letycja prowadzi na miejscu również warsztaty ceramiczne o różnym czasie trwania.

Dom położony jest na wzgórzu i otoczony praktycznie samą naturą. Można poleżeć na leżaku i po prostu rozkoszować się ciszą oraz spokojem.

Podczas pierwszej wizyty udało mi się również zwiedzić pracownię ceramiczną, obejrzeć mnóstwo pięknych wyrobów, a nawet kupić dwa talerzyki na pamiątkę.

Drugi raz przyjechaliśmy tu na długi weekend, wynajmując pokój z opcją śniadań i obiadokolacji. Śniadania serwowane są w uroczej, ozdobionej ceramiką altance ze starymi oknami, za którymi widać tylko zieleń. Niezwykle przyjemnie jest w ten sposób zacząć dzień.

Galeria Kawkowo

Niepozorna kawiarnia przy drodze, która kryje w sobie mnóstwo skarbów. W środku wygląda jak piękna galeria sztuki. Można tu zjeść pyszne wypieki i napić się domowej lemoniady. W tym miejscu możecie również zarezerwować nocleg lub wziąć udział w warsztatach ceramicznych.

Łan Sztuk – stuletni dom i warsztaty robienia mazideł Płonki Podleśnej

Są takie miejsca, które od progu wywołują w nas niezwykłe poczucie spokoju i przywołują najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa. Człowiek czuje się tam beztrosko, jakby czas stanął w miejscu. Myśli zwalniają, a w głowie pojawia się czysta radość z samego bycia tu i teraz. Dla mnie takim miejscem jest Łan Sztuk.

Trafiłam tu totalnie przypadkowo. Będąc już na Warmii, odkryłam w sieci sklep Płonki Podleśnej Zachwyciły mnie jej wyroby (zwłaszcza miody), więc napisałam do niej z pytaniem o sklep stacjonarny. Okazało się, że nazajutrz prowadzi warsztaty „Boskie ciało – ziołomydła, maści, mazidła” właśnie w Łanie Sztuk! Zostało jej wolne miejsce i zapytała, czy chcę wpaść. Nie musiała mnie długo namawiać!

Na miejscu skradł moje serce piękny, stuletni dom, wypełniony po brzegi antykami. Momentalnie poczułam klimat beztroskich wakacji spędzanych z dziadkami na działce. Dookoła tylko pola, kojąca natura i niezwykła cisza. Czułam się tu magicznie. Od razu miałam ochotę oddać się błogiemu spędzaniu czasu na świeżym powietrzu – na kocu albo w hamaku. To miejsce, do którego wchodzisz i czujesz się jak w domu.

Same warsztaty odbywały się w pięknej oranżerii, gdzie można było zamówić pyszne domowe ciasto i coś do picia. Każda z nas mogła stworzyć dwie własne maści, pogadać o ziołach, leczniczych smarowidłach i po prostu o życiu na Warmii.

Bardzo chciałabym tu wrócić na nocleg, ale wiem, że miejsca rozchodzą się jak ciepłe bułeczki, czemu zresztą wcale się nie dziwię.

Magia Warmii w pigułce – czyli miejsce, do którego chce się wracać

Warmia, a w szczególności Nowe Kawkowo, to dla mnie miejsce absolutnie niezwykłe! To przestrzeń w tętniąca artyzmem i zapachem cudownej kuchni. Dla mnie jest pełna inspirujących ludzi, którzy zbudowali tu coś wspaniałego, a swój region promują, opierając się na sąsiedzkiej życzliwości i kooperatywie – każdy z dumą poleca tam produkty swojego sąsiada.

Można tu wziąć udział w jedynych w swoim rodzaju wydarzeniach. Co więcej, to dla mnie najpiękniej promowany region, z jakim do tej pory się spotkałam – widać w tym mnóstwo serca i czystą pasję! Jeśli tylko lubicie takie sielskie klimaty, nie zastanawiajcie się długo. Rezerwujcie nocleg i sprawdźcie tę magię na własnej skórze!

The post Nowe Kawkowo – artystyczna wieś na Warmii pachnąca lawendą i domowym ciastem appeared first on Wersja 2.0.

Siedlisko Marianna – piękne siedlisko w otoczeniu natury

Majówka, jak każdy długi weekend, to czas, w którym korki są niemal wszędzie, dlatego tym razem postanowiliśmy pojechać gdzieś blisko, żeby nie tracić cennych godzin na dojazd. Chcieliśmy wypocząć aktywnie, dlatego zabraliśmy ze sobą rowery. Nasz wybór padł na Janowiec koło Kazimierza Dolnego, a konkretnie na Siedlisko Marianna, które wypatrzyłam na mojej ukochanej stronie Slowhop.

Siedlisko położone jest w małej wiosce Ławeczko Stare. Na nasz pobyt wybraliśmy pokój „Leśnik” z przepięknym, zadaszonym tarasem. Widok z tarasu oczarował mnie już od wejścia. Otoczenie drzew, popołudniowe słońce i możliwość oglądania zachodów słońca siedząc pod kocykiem na tarasie – to było dokładnie to, czego potrzebowaliśmy!

Samo siedlisko jest nowoczesne, nieskazitelnie czyste i bardzo ładnie urządzone. Na dość sporym terenie znajdują się dedykowane miejsca na ogniska, hamaki, mały staw oraz strefa z sauną i balią zewnętrzną. Druga sauna znajduje się w budynku. Jest też duża stodoła, która idealnie nadaje się na klimatyczny ślub lub przyjęcie. A dookoła? Po prostu kojący widok na pola i niekończącą się przestrzeń.

Pyszne, lokalne śniadania to coś, za co najbardziej kocham agroturystyki i na co bardzo zwracam uwagę. Tym razem też się nie zawiodłam. Z całego serca polecam Wam to miejsce.

Petla rowerowa Siedlisko – Puławy – Kazimierz – Janowiec – Siedlisko

Pierwszego dnia po południu zrobiliśmy sobie krótką rozgrzewkę, jadąc na kolację do Janowca, ale nasza główna wyprawa zaplanowana była na kolejny dzień. Zaraz po śniadaniu spakowaliśmy wodę oraz przekąski i ruszyliśmy w drogę.

Nasza trasa prowadziła z siedliska prosto do Puław, następnie malowniczą ścieżką przy wale wiślanym aż do Kazimierza, skąd przeprawiliśmy się promem do Janowca, by ostatecznie wrócić do siedliska. Cała trasa miała niecałe 50 km.

Pierwszy odcinek do Puław prowadził głównie lokalnymi, asfaltowymi drogami przez pola, lasy i małe wioski, gdzie ruch samochodowy był znikomy. Większość trasy upłynęła nam więc w bliskim kontakcie z naturą. Niestety, jeden niewielki końcowy fragment prowadził wzdłuż znacznie bardziej ruchliwej ulicy. Choć przez większość czasu mogliśmy korzystać z chodników, momentami ich brakowało i musieliśmy zjechać na jezdnię. Na szczęście był to jedyny taki odcinek na całej trasie.

Muzeum Czaroryskich czyli przystanek w Puławach

W Puławach zrobiliśmy przystanek w Muzeum Czartoryskich. To piękne miejsce, które za sprawą księżnej Izabeli stało się w 1801 roku pierwszym muzeum w Polsce. Bilet wstępu do pałacu kosztował 30 zł od osoby. W eleganckich wnętrzach mogliśmy podziwiać cenne pamiątki rodowe, piękną porcelanę oraz historyczne militaria (choć one zazwyczaj interesują mnie najmniej – za to Tomek był zachwycony).

Co więcej, wciąż można tu poczuć klimat dawnych „Aten Polskich”. Jest on obecny nie tylko we wnętrzach, ale i w otaczającym pałac romantycznym parku, gdzie pośród drzew kryją się słynna Świątynia Sybilli oraz Dom Gotycki.

Również przestrzeń bezpośrednio przed wejściem do pałacu jest pięknie zaaranżowana i można spotkać pawie, które co śmieszne jak na zawołanie pokazały się w pełnej krasie o pełnej godzinie. Chcieliśmy poczekać czy zrobią to samo w kolejnej godzinie, ale czas już nas naglił 😉

Z terenu pałacu Czartoryskich wjeżdża się bezpośrednio na ścieżkę rowerową, którą dojeżdżamy do samej Wisły, a konkretnie na wał wiślany.

To właśnie wzdłuż niego prowadzi kolejna część trasy – około 15 kilometrów prostej, cichej, zielonej, bardzo dobrze utrzymanej ścieżki rowerowej. Szlak jest bardzo popularny, ale niezwykle przyjemny. Takimi widokami cieszyliśmy się, aż musieliśmy nieco zboczyć i przeprawić przez strumień po prowizorycznym mostku. Na szczęście nie było to wielkim wyzwaniem i na horyzoncie niebawem pojawił się nasz kolejny przystanek: Kazimierz Dolny.

Kazimierz Dolny- (zatłoczona) perełka regionu

Chyba nie ma osoby, która nie znałaby Kazimierza Dolnego. To przepiękne miasteczko kipi artyzmem i tajemniczością – znajdziecie tu słynny zamek, Górę Trzech Krzyży oraz otaczające miasto liczne winiarnie i wąwozy (można udać się na nocne zwiedzanie z pochodniami – polecam). To też miejsce, gdzie odbywa się wiele festiwali – chociażby filmowych, czy muzycznych jak Kazimiernikejszyn – letni festiwal, który trwa kilka dni i koncerty odbywają się zarówno na rynku głównym, jak i w kamieniołomach. Fantastyczny vibe.

Niestety majówka to okres, gdzie tłumy były wręcz przytłaczające. Jako że odwiedzaliśmy Kazimierz już wielokrotnie, nie zostaliśmy tu długo, jedynie na kawę i lody, ale to bez wątpienia jedno z najpiękniejszych miasteczek w Polsce i miejsce o wyjątkowej energii, do którego zawsze warto wrócić.

Tak naprawdę wystarczy kawałek odjechać od centrum Kazimierza i można na spokojnie odpocząć, chociażby siedząc sobie przy Wiśle. Tereny są tu naprawdę piękne. Jest też stąd niedaleko do Nałęczowa czy chociażby Lublina i jego uroczej starówki. Ten region to perełka zarówno pod względem kultury, natury, ale też kuchni.

Przeprawa przez Wisłę, czyli prom do Janowca

Prom z Janowca do Kazimierza pamiętam jeszcze z okresu dziecięcego, kiedy jeździliśmy w te strony do naszej rodziny. Nic się od tamtej pory nie zmieniło, bo to wciąż praktycznie jedyna opcja, żeby przeprawić się przez Wisłę i nie nadrabiać wielu kilometrów. Jednocześnie to, szczerze mówiąc, wielka frajda i fajny element naszej wycieczki. Opłata za osobę z rowerem to 17 zł i taka przeprawa trwa kilka minut.

W Janowcu zatrzymaliśmy się na obiadokolację w Maćkowej Chacie – knajpie, którą odkryliśmy już wiele lat temu, będąc w tych okolicach i już wtedy nas zachwyciła. Mają przepyszne domowe, polskie jedzenie. Niebo w gębie!

Wieczorem zarezerwowaliśmy sobie saunę wewnętrzną. W cenie są 2 godziny sauny na wyłączność, można przynieść sobie picie i przekąski. Bardzo przyjemny czas i relaks po aktywnym dniu.

Janowiec – zamek i odkryty ziołowy raj

Następnego dnia wybraliśmy się do Janowca. Główną atrakcją tego miejsca jest zamek. Zamek nie jest duży, ale to imponująca, renesansowa ruina, dawna siedziba rodu Firlejów, która wznosi się na wysokiej, stromej skarpie, dzięki czemu roztacza się z niego spektakularny widok na dolinę Wisły oraz przeciwległy Kazimierz Dolny.

Z zamku udaliśmy się spacerkiem w stronę miejsca, które poleciła nam właścicielka Siedliska. Manes – ziołowe miejsce to unikalne miejsce, gdzie właściciel własnoręcznie zbiera lokalne dzikie zioła, owoce, i zamienia je w prozdrowotne octy, nalewki i inne mikstury. Jak sam mówi poświęcił życie na to, by połączyć swoją wiedzę ze studiów na kierunkach dietetyka, zielarstwo i fitoterapia m.in. na SGGW w Warszawie z siłami natury, a owoce swojej pracy sprzedaje właśnie tu. Kocham takie miejsca, więc było to moje must see 🙂

Jego kolekcja maceratów, octów i innych kolorowych mikstur wygląda imponująco. Na miejscu jest też mały bar, w którym można się czegoś napić i coś zjeść, a także roztacza się piękny widok na dolinę. Wydalam tu mnóstwo pieniędzy, ale nie mogłam się oprzeć.

Tego dnia postanowiliśmy zjeść obiad w innym miejscu i wybraliśmy restaurację Czarna Dama w Janowcu. Jedzenie było trochę droższe niż w Maćkowej Chacie, ale równie przepyszne. Zjedliśmy obłędną zupę pokrzywową, do tego drugie danie i deser. Z pewnością mogę stwierdzić, że kulinarnie zakochałam się w Janowcu.

Relaks w balii i ulewa na zwieńczenie dnia

Na dzisiejszy wieczór zarezerwowaliśmy balię. Mieliśmy wizję wygrzania się w niej po całym dniu, ale nie spodziewaliśmy się, że… wieczór będzie tak ciepły, że balia była dla nas wręcz za ciepła! Mimo to i tak bardzo przyjemnie spędziliśmy ten czas. Cisza, nastrojowe lampeczki, a od czasu do czasu pokropił przyjemny orzeźwiający deszczyk.

I tak mieliśmy szczęście, bo po powrocie do pokoju dosłownie rozpętała się burza i ulewa. Usiedliśmy na naszym tarasie, przykryliśmy się kocem i obserwowaliśmy burzę, chłonęliśmy piękne zapachy i odgłosy. To był magiczny wieczór.

Ten majówkowy weekend utwierdził mnie w przekonaniu, że okolice Kazimierza to jeden z moich ulubionych regionów w Polsce. Aktywnie, kulinarnie, widokowo – naprawdę trudno się rozczarować. Jeśli szukacie miejsca na długi weekend niedaleko Warszawy i chcecie uciec od korkowego szaleństwa – zdecydowanie polecam. Nie pożałujecie.

The post Rowerowa majówka w okolicach Kazimierza Dolnego appeared first on Wersja 2.0.

Zion – wzrok skierowany w niebo

Zion National Park leży w południowo-zachodnim Utah i jest jednym z najchętniej odwiedzanych parków w całych Stanach. Ale tym, co wyróżnia go spośród innych – Grand Canyonu, Bryce, Arches – jest perspektywa. W Grand Canyon stoisz na krawędzi i patrzysz w przepaść. W Zion jesteś na dnie kanionu i patrzysz w górę. Ściany z czerwonego i pomarańczowego piaskowca nawajskiego wznoszą się po obu stronach na nawet 800 metrów. Czujesz się mały w zupełnie inny sposób niż gdziekolwiek indziej.

Na Zion National Park mieliśmy przeznaczony tylko jeden dzień i musieliśmy zdecydować: Angels Landing czy Narrows. Angels Landing to najpopularniejszy szlak Zion – widoki z góry, łańcuchy wbite w skałę, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szlaków w USA, ale trzeba było mieć na niego wcześniej załatwione pozwolenie. Za to Narrows kusiło czymś, czego nigdzie indziej nie można doświadczyć. Wybraliśmy Narrows w zasadzie bardzo spontanicznie i do dziś uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji tej podróży.

Jak dotrzeć do szlaku Narrows w Zion?

Wjazd do parku obejmuje karta America the Beauty, którą kupujemy na rok (od tego roku kosztuje 250$ i można dzięki niej wjechać do wielu Parków Narodowych w USA). Jak w wielu innych Parkach Narodowych, po dojechaniu i zaparkowaniu auta, kierujemy się do specjalnego darmowego autobusu, który kursuje po parku i zatrzymuje się na kilku przystankach. Każdy z nich to inne miejsce, inny szlak, inny widok. Zion Canyon Scenic Drive – główna droga przez park – jest w sezonie zamknięta dla prywatnych samochodów.

Żeby dotrzeć do szlaku Narrows, musimy wysiąść na ostatnim przystanku autobusu, czyli Temple of Siwinawa. Tu zaczyna się krótki spacer, który po około 15 minutach doprowadzi wprost do wejścia na Narrows. I tu zaczyna się najlepsze – wchodzimy do rzeki.

Po drodze mijamy inne ciekawe przystanki takie jak:

• Court of the Patriarchs – krótkie wyjście na punkt widokowy, z którego widać trzy masywne skalne szczyty nazwane imionami biblijnych patriarchów: Abraham, Isaac i Jacob. Warto nawet na chwilę wysiąść i poszukać ich wzrokiem
• Zion Lodge – jedyny hotel wewnątrz parku, można tu zjeść lub odpocząć. Stąd też startuje kilka szlaków
• The Grotto – tu zaczyna się podejście na Angels Landing, czyli ten drugi słynny szlak z łańcuchami wbitymi w skałę
• Weeping Rock – krótki spacer do miejsca, gdzie ze skalnej ściany sączy się woda, tworząc rodzaj wiszącego ogrodu z paprociami i kwiatami rosnącymi prosto ze skały. Trochę surrealistyczne
• Big Bend – przystanek bez konkretnego szlaku, ale z widokami na zakręt wąskiego kanionu i wyjątkowo wysokie skalne ściany.

Zacznij wcześnie – naprawdę wcześnie

Zion to jeden z najbardziej obleganych parków. Parking przy wejściu do parku jest bezpłatny – jak w większości parków narodowych w USA – ale zapełnia się błyskawicznie. To jedyny park, w którym nie udało nam się zaparkować, mimo że byliśmy w nim o 8:30. Musieliśmy zostawić auto na płatnym parkingu w miasteczku obok i dojechać do parku autobusem.

Na szczęście autobus działa sprawnie i jest darmowy. Kursuje regularnie i dowiezie nas do wejścia do Parku. Brzmi nieźle, ale przy napiętym planie tracenie czasu na szukanie parkingu, dojście do przystanku i czekanie na kurs jest bolesne. Dlatego – jedźcie jak najwcześniej.

Buty i kij – czyli jak przygotować się do szlaku Narrows?

Szlaku Narrows nie pokonamy po prostu w butach trekingowych i bez przygotowania. Przy wejściu na szlak lub w pobliskich miasteczkach jest wypożyczalnia specjalnego sprzętu: neoprenowe skarpety, wodoodporne buty i kije trekkingowe. Niektórzy wypożyczali nawet stroje wodoodporne podobne do ogrodniczek. Wahaliśmy się, czy na pewno jest to niezbędne, ale na szczęście rozsądek wygrał. Wypożyczyliśmy. I dzięki Bogu, bo bez tego po prostu byśmy nie dali rady.

Nurt w rzece jest silniejszy, niż się wydaje. Nawet tam, gdzie woda sięgała mi do kostek czy kolan, czułam ogromną siłę, która zwalała z nóg. Trzeba uważać naprawdę na każdy krok. Poza tym dno rzeki to potężne ilości mniejszych i większych kamieni – śliskich i niestabilnych. Bez kija, który daje podparcie i specjalnych butów, które dają przyczepność, byłoby to po prostu bardzo niebezpieczne. Do tego woda jest tutaj lodowata nawet latem, aczkolwiek jest w tym też jakiś urok, bo nigdy nie będzie gorąco 🙂

Jak wygląda sam szlak

Narrows to szlak, który nie ma utwardzonej ścieżki. Ścieżką jest rzeka Virgin River. Wchodzisz do wody i idziesz przed siebie, a po obu stronach rosną ściany skalne – miejscami wąskie na kilka metrów, wysokie na kilkaset. Szczelina jest tak ciasna, że w niektórych miejscach słońce ledwo do niej dociera.

Uwierzcie mi, to jest spektakularny widok. Gra świateł, potężne pionowe skalne ściany, potęga natury, coś niesamowitego. Czasem przy rzece znajdziecie kawałek suchego lądu, gdzie można usiąść i odpocząć, ale nie ma zbyt wiele takich miejsc. To, co zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ale to chyba w każdym parku narodowym w jakim byliśmy, było to jak życzliwi i pomocni byli ludzie. Nikt nie irytował się jeśli ktoś szedł wolniej, jeśli chciał zrobić sobie zdjęcie, atmosfera na szlaku była naprawdę fantastyczna.

Na początku szlaku faktycznie jest sporo ludzi, najgłębszy moment, gdzie woda sięga do klatki piersiowej jest bardzo blisko od wejścia. Tu się odbywa największa selekcja, bo sporo ludzi zawraca. W gruncie rzeczy zatem, im dalej pójdziemy, tym robi się spokojniej wokół.

Po jakimś czasie mijasz dosłownie pojedyncze osoby. Kolory kanionu zmieniają się za każdym zakrętem i są niesamowite. Ciągle patrzysz raz w dół pod nogi, a raz w górę na te przepiękne, majestatyczne struktury.

Większość osób najdalej dociera do miejsca zwanego Wall Street, i tak było z nami, to pierwszy odcinek szczeliny, najbardziej spektakularny i najczęściej fotografowany. Czas przejścia do Wall Street i z powrotem to teoretycznie ok. 6-7 godzin. Nam zajęło to trochę krócej.

Ważne jest to, że wracamy tą samą trasą, więc w pewnym momencie trzeba po prostu podjąć rozsądną decyzję o zawróceniu. Oczywiście warto też wziąć pod uwagę, o której robi się ciemno – raczej nie chciałabym wracać rzeką po zmroku.

Pozwolenie – czy jest potrzebne?

Planując wyjazd, natknęłam się na informacje, że do Narrows potrzebne jest pozwolenie. Przez chwilę myślałam, że to dotyczy całego szlaku. Okazuje się, że to nie do końca tak.

Odcinek od dołu, czyli ten, który pokonuje zdecydowana większość turystów, nie wymaga żadnego pozwolenia. Wchodzisz od strony Temple of Sinawava, idziesz rzeką przed siebie tak daleko, jak chcesz i masz siłę, a następnie wracasz tą samą drogą. Właśnie tak zrobiliśmy my i właśnie tak wygląda klasyczne Narrows.

Pozwolenie jest natomiast wymagane przy wariancie z góry na dół – czyli trasie zaczynającej się przy Chamberlain’s Ranch, prowadzącej przez cały kanion aż do Temple of Sinawava. To kilkanaście godzin wymagającego marszu (a miejscami pływania), najczęściej rozbitych na dwa dni z noclegiem w kanionie. Zdecydowanie nie jest to dla każdego, choć brzmi absolutnie niesamowicie – spanie pod gołym niebem w środku szczeliny, między skalnymi ścianami musi być niezapomnianym doświadczeniem. Pozwolenia rezerwuje się przez recreation.gov i podobnie jak kempingi w parkach, rozchodzą się bardzo szybko.

Jeśli macie tylko jeden dzień – tak jak my – żadne pozwolenie nie jest potrzebne. Po prostu przyjedźcie wcześnie, wypożyczcie sprzęt i wejdźcie do rzeki.

Flash floods – tego nie można zbagatelizować

Przed wejściem na szlak koniecznie sprawdźcie komunikaty o zagrożeniu powodziowym. Możecie zrobić to w visitor center po wjeździe do parku. Flash flood, czyli powódź błyskawiczna, to jedno z największych niebezpieczeństw w Narrows. Woda może nadejść błyskawicznie, bez ostrzeżenia, nawet przy słonecznej pogodzie w kanionie, jeśli gdzieś dalej w górach spadł deszcz.

Tablice przy wejściu na szlak pokazują aktualny poziom ryzyka – zielony, żółty, czerwony. Przy czerwonym wejście jest zamknięte. Nie jest to miejsce, do którego można podejść beztrosko, tu się czuje ogromny respekt do natury.

Szlak Narrows w Zion – czy warto?

Absolutnie tak! Wyjście z rzeki po kilku godzinach w środku tej szczeliny to jeden z tych momentów, które trudno opisać słowami. Mokra, zmęczona, z obolałymi nogami od kamieni, ale z poczuciem, że właśnie doświadczyłam czegoś, co naprawdę trudno porównać z czymkolwiek innym. Te pionowe ściany skalne nad głową, ta zimna woda, ten nurt, który non stop przypomina o potędze natury – to jest Narrows.

Jeśli macie tylko jeden dzień w Zion i stoicie przed wyborem, to zrozumiałe, że możecie czuć się zagubieni. Ale uwierzcie mi, wybór Narrows to decyzja, której nie pożałujecie! To doświadczenie, które na zawsze pozostanie w waszej pamięci. Nie wahajcie się – ruszajcie w drogę i odkryjcie magię tego miejsca!

The post Wędrówka rzeką między ścianami kanionu. The Narrows w Zion National Park to szlak, którego nie zapomnimy appeared first on Wersja 2.0.

Elastyczność

Stany Zjednoczone są ogromne. Odległości, które na mapie wydają się niewielkie, w rzeczywistości potrafią zająć wiele godzin jazdy. A do tego dochodzą nieprzewidziane sytuacje: zamknięte drogi, remonty, objazdy, a czasem nawet całkowicie zamknięte parki narodowe – jak w naszym przypadku było to Death Valley. Wystarczy jeden taki przypadek, żeby plan dnia posypał się całkowicie.

Kiedy próbowałam zaplanować naszą podróż, szybko zdałam sobie sprawę, że nie jestem w stanie zaplanować każdego noclegu z góry. Trasy, które mieliśmy pokonywać codziennie, były długie, lista miejsc do zobaczenia ambitna, a ja nie miałam żadnego punktu odniesienia: ile czasu zajmie dana atrakcja, ile stracimy w korkach, ile realnie potrzebujemy na odpoczynek czy jedzenie. Miałam wiedzę z blogów, ale to nadal była tylko teoria.

Baliśmy się, że planując zbyt intensywną podróż, łatwo będzie nam wpaść w spiralę stresu i pośpiechu. A dobrze wiemy, jak łatwo dać się skusić myśli: „może jeszcze jedno miejsce po drodze?”. Niestety może się wtedy okazać, że nie zdążymy dojechać do zarezerwowanego noclegu, dojedziemy do niego późno w nocy lub po prostu w pewnym momencie dopadnie nas ogromne zmęczenie. Co więcej, nie wszystko da się przewidzieć. Czasem jakieś miejsce nas zachwyci i będziemy chcieli zostać dłużej, a może przez nieprzewidziane okoliczności będziemy mieć po prostu niewystarczającą ilość czasu w danym miejscu, a czasem coś nas rozczaruje i będziemy chcieli wyjechać wcześniej. Dobrze mieć przestrzeń, żeby reagować na to na bieżąco.

Dlatego postawiliśmy na elastyczność.

Strategia kilku nocy

Naszą strategią było zarezerwowanie noclegów w kluczowych miejscach – na początku wyprawy oraz tam, gdzie ceny są najwyższe, a dostępność szybko znika. Chodziło o duże miasta i okolice parków narodowych, gdzie warto mieć pewność, że będzie gdzie spać. Z góry zarezerwowaliśmy więc:

• pierwsze trzy noce w San Jose (ze względu na konferencję, w której brał udział Tomek – stamtąd łatwo było też dojechać do San Francisco pociągiem lub Flixbusem),
• dwie noce w Los Angeles,
• noc w Las Vegas
• trzy ostatnie noce przy Parku Narodowym Yosemite.

Pomiędzy tymi punktami zostawiliśmy sobie przestrzeń. Mieliśmy zaplanowane co chcemy zrobić danego dnia, mieliśmy całą wstępną trasę, ale nie mieliśmy po prostu noclegów. Kiedy Tomek prowadził auto, ja w trakcie dnia wyszukiwałam nocleg – mniej więcej wtedy, gdy wiedzieliśmy już, dokąd dojedziemy danego dnia, ustalaliśmy wtedy też, czy nasz plan musi w jakiś sposób zostać zmodyfikowany, czy nie, i tak działaliśmy przez całą wyprawę. To pozwalało nam na dużą swobodę i dostosowywanie planu na bieżąco.

Dało nam to również poczucie bezpieczeństwa, bo nie musieliśmy się stresować, że jest 22:00, a przed nami jeszcze 6 godzin jazdy do zarezerwowanego miejsca. Zawsze można zatrzymać się wcześniej i po prostu odpocząć. Na szczęście wstępny plan, który mieliśmy, okazał się całkiem racjonalny i nie zdarzyło nam się, że w planie mieliśmy na kolejny dzień np. dany park narodowy, a nie byliśmy w stanie do niego dojechać.

Dobrym sposobem jest zrobienie głównego szkicu podróży z najważniejszymi punktami i wypisanie sobie rzeczy mega dla nas ważnych do zobaczenia w danym miejscu lub po drodze (ewentualnie zbaczając delikatnie z trasy) oraz rzeczy nice to see, czyli takich, które chcemy zobaczyć, ale jeśli trzeba będzie to je pominiemy, żeby skrócić trasę. Nam wielu opcjonalnych punktów niestety nie udało się zaliczyć, bo okazało się, że już nasz plan podstawowy był bardzo obszerny.

Oczywiście, jeśli planujecie konkretne atrakcje, jak np. Kanion Antylopy, i macie to zarezerowane z góry, warto uwzględnić je jako punkty obowiązkowe i dopasować do nich trasę. Warto też regularnie sprawdzać komunikaty o stanie dróg i parków, zwłaszcza przy bardziej górzystych czy odległych trasach.

Noclegi przy Parkach Narodowych? Zererwuj z dużym wyprzedzeniem

Noclegi przy Parkach Narodowych, zwłaszcza tych najpopularniejszych jak Yosemite, Zion czy Grand Canyon, rezerwowane są z dużym wyprzedzeniem. Nic dziwnego, każdy chce być tam jak najwcześniej żeby mieć gwarancję chociażby miejsca parkingowego, bo już o 8 rano potrafią się tworzyć gigantyczne kolejki a parkingi rano zapełniają się bardzo szybko. Oczywiście najlepiej szukać noclegu jak najbliżej wjazdu do parku narodowego, bo im bliżej wjazdu do parku, tym krótsza nasza poranna trasa. Im dalej, tym niestety musimy wstać wcześniej.

W naszym przypadku największy korek i największą ilość ludzi widzieliśmy w parku Zion, więc tam szczególnie polecam wybranie się jak najwcześniej. Zion był jedynym miejscem, gdzie nie udało nam się znaleźć miejsca parkingowego i musieliśmy zaparkować w miasteczku obok, skąd na szczęście jechał darmowy autobus, ale musieliśmy zapłacić za parking 20 dolarów. Przy napiętym harmonogramie strata czasu na znalezienie płatnego miejsca i dojechanie do parku była dla nas bardzo duża, polecam więc strategię „im wcześniej, tym lepiej”, żeby uniknąć takich problemów.

Spanie pod gwiazdami, czyli noclegi w Parkach Narodowych

Większość parków narodowych oferuje możliwość spania bezpośrednio na campingach znajdujących się wewnątrz parku. Na stronie recreation.gov można sprawdzić dostępne miejsca, udogodnienia i zarezerwować konkretna parcele. Niestety popularne kempingi są rozchwytywane nawet 5, 6 miesięcy wcześniej. System działa jak sprzedaż biletów na koncert – o określonej godzinie rusza rezerwacja i po kilku minutach może już nie być miejsc.

Niektóre parki oferują miejsca na zasadzie „first come, first served”, ale trzeba być na miejscu wcześnie rano, nawet przed otwarciem bramy.

Myślę, że spanie w parku narodowym musi być niesamowitym przeżyciem. My finalnie nie zdecydowaliśmy się na to, bo nie mieliśmy ani namiotu, ani śpiworów, ale wschód słońca nad wielkim kanionem, oglądanie rozświetlonego gwiazdami nieba w Joshua Tree, doświadczenie tej ciszy i spokoju, czy po prostu klimatu, jaki tam panuje, poznanie innych osób, musi być fantastyczne i chętnie kiedyś po to doświadczenie tam wrócę.

Widziałam też, że na grupach facebookowych można znaleźć posty osób, które aktualnie kończą swoją wyprawę i chętnie oddadzą lub odsprzedadzą sprzęt campingowy, więc jest to także fajna opcja, by zaoszczędzić, a skorzystać z campingowania.

A może łóżko z widokiem na Grand Canyon?

Niektóre parki narodowe oferują noclegi w hotelach w samym ich sercu. Często są to miejsca drogie, ciężko dostępne, nie zawsze luksusowe, ale oferują to magiczne doświadczenie budzenia się z widokiem na Grand Canyon czy obserwowanie z kubkiem kawy jak o świcie, z ciemności, wyłaniają się powoli monumenty w Monument Valley. Warto to rozważyć, jeśli możecie sobie na to pozwolić, bo może to być jedna z tych niezapomnianych chwil wyjazdu.

Kilka hoteli z widokiem, które wpadły nam w oko:

Hotel The View – w Monument Valley – hotel położony tuż przy skalnych formacjach, z tarasami skierowanymi na wschód.

El Tovar Hotel (Grand Canyon, South Rim) – zabytkowy, drewniany hotel z 1905 roku, stojący niemal na krawędzi kanionu. Ikona stylu narodowego parku. Trzeba rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem.

Zion Lodge (Zion National Park) – znajduje się bezpośrednio na terenie parku, co daje unikalną możliwość spania w samym sercu Zion – z okien widać czerwone klify, a na poranny szlak można wyjść prosto po śniadaniu, zanim dotrą tam tłumy.

Uważaj na popularne destynacje i weekendy

Trzeba pamiętać, że noclegi w weekendy, zwłaszcza w miastach jak Las Vegas, czy Los Angeles, są po prostu droższe. W Las Vegas różnica wynosi nawet 2,3 krotność ceny w tygodniu. Noclegów może być również mniej, zarówno w miastach, jak i przy popularnych parkach narodowych.

Planując trasę, zastanów się gdzie warto spędzić weekend, a kiedy nie warto przepłacać, np. jesli nie zależy Ci na weekendzie w Las Vegas, nie warto płacić 3 razy więcej za nocleg a lekko zmodyfikować trasę.

Baza wypadowa dla chwili odpoczynku

Codzienne pakowanie walizek o 6 rano do auta i ponowne wypakowywanie ich w nowym miejscu może być bardzo męczące, a zazwyczaj tak to u nas wyglądało, dlatego tam, gdzie ma to sens, rezerwuj nocleg na 2-3 noce i potraktuj to jako bazę wypadową do kilku miejsc w pobliżu.

My zrobiliśmy tak w Kanab gdzie była to nasza baza wypadowa do Zyon i Bryce, które były obok siebie, oraz w Williams, gdzie dojechaliśmy wieczorem, cały kolejny dzień przeznaczyliśmy na Grand Canyon i kolejnego dnia z rana ruszyliśmy dalej w trasę.

Czasami warto też nacieszyć się danym miejscem dłużej niż kilka godzin w biegu, ale też dać sobie czas na chwilę wytchnienia, lub gdy chcecie zobaczyć dane miejsce zarówno o wschodzie, jak i o zachodzie słońca.

Gdzie szukaliśmy noclegów

Szukaliśmy noclegów głównie przez Booking i Airbnb, ale to właśnie Airbnb okazało się dla nas zdecydowanie lepszym doświadczeniem. W wielu przypadkach trafialiśmy na świetne miejsca w tej samej cenie, co dość przeciętny motel na obrzeżach. A mówiąc szczerze – motele zdecydowanie nie należą do miejsc, które wspominamy z sentymentem.

Z kolei gospodarze z Airbnb byli przemili i pomocni, często oferując coś więcej niż tylko nocleg – lokalne wskazówki, rozmowę i po prostu możliwość poznania lokalnych mieszkańców.

Ciekawym doświadczeniem było też szukanie noclegu w Los Angeles, co drugi gospodarz był aktorem, reżyserem, tancerzem, producentem czy joginem. Można tam naprawdę trafić na barwnych ludzi i zamienić nocleg w ciekawe spotkanie.

Warto też wiedzieć, że amerykański system ocen i gwiazdek różni się od europejskiego. Często hotel z 4 gwiazdkami w USA miałby u nas co najwyżej 2, dlatego warto dokładnie czytać opinie i oglądać zdjęcia, zanim się zarezerwuje. Choć i to czasem zawodzi, bo nocleg przy Yosemite, który zarezerwowaliśmy wyglądał na zdjęciach jak piękny butikowy hotel w górach, a w rzeczywistości nie różnił się za bardzo standardem od motelu.

Uważaj na ceny

Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że cena, którą podaje nam Booking za nocleg, jest raczej finalną, z wliczonymi podatkami, sprzątaniem itp. Przy szukaniu noclegów w USA byłam zszokowana dysproporcją ceny za nocleg a dodaniem do niej tego, co małym drukiem nie jest w nią wliczone. Cena za hotel potrafiła kosztować 200 zł, po czym na podsumowaniu małym drukiem było napisane, że nie zawiera podatku, sprzątania co finalnie sprawiało, że koszt noclegu to 2000 zł! Być może jest to spowodowane różnymi podatkami w każdym stanie, może jest tam inne prawo, ale uważajcie i czytajcie bardzo uważnie wszystko przed zarezerwowaniem.

Lepiej też rezerwować też noclegi z bezpłatnym odwołaniem w razie, gdyby zmieniły się Wasze plany.

Nie ma jednej zasady, kiedy noclegi są tańsze. Czasem bardziej opłaca się rezerwować z wyprzedzeniem, czasem ceny last minute są niższe. Na pewno rezerwując wcześniej, masz większy wybór, ale jeśli jesteś elastyczny co do lokalizacji lub standardu, zawsze znajdziesz coś po drodze – szczególnie motel.

Bezpieczeństwo

Duże miasta w Stanach Zjednoczonych niestety nie są bezpieczne, są miejsca, których należy unikać i nie zapuszczać się tam. Znajomi przestrzegali mnie, żeby unikać moteli w Los Angeles, bo mogą dziać się tam nieprzyjemne rzeczy rodem z filmów. Unikaj dzielnic Skidrow w Los Angeles oraz Tenderloin w San Francisco, ponieważ są to strefy, w których są skupiska bezdomnych i narkomanów (setki namiotów). Pod względem bezpieczeństwa, czystości i komfortu Los Angeles i San Francisco zrobiły na mnie bardzo złe wrażenie.

Śniadanie w motelu? Nie licz na wiele

Jeśli w opisie noclegu zobaczysz informację, że śniadanie jest w cenie – nie przywiązuj do tego zbyt dużej wagi. W większości amerykańskich moteli „śniadanie” to raczej przykra formalność niż realny posiłek. Kawa z termosu, tanie płatki z mlekiem, mocno przetworzone babeczki w plastikowych opakowaniach i coś, co tylko z grubsza przypomina jedzenie. Nasze europejskie śniadania to przy tym luksus jakich mało.

W hotelu przy Yosemite, który wyglądał całkiem przyzwoicie, zapytano nas rano, czy chcemy ciepłą kanapkę. Dostaliśmy coś w papierze, przypominającego hamburgera z najgorszej wersji fast foodu- suchy, sztuczny i ciężkostrawny. O zdrowym śniadaniu można zapomnieć.

Dlatego, jeśli zależy Wam na sensownym początku dnia, warto być przygotowanym. My zabraliśmy ze sobą kubeczki i łyżki, a śniadania kupowaliśmy w lokalnych supermarketach – jogurty, owoce, coś do przegryzienia w drodze. W przypadku Airbnb zazwyczaj nie ma w ogóle opcji śniadania, ale przynajmniej mamy kuchnię – i to już robi różnicę.

Noclegi na Zachodnim Wybrzeżu USA – zrób to dobrze!

Planowanie noclegów podczas roadtripu po zachodnim wybrzeżu USA to nie tylko kwestia logistyki, ale też ogromna część całego doświadczenia. Dobre decyzje noclegowe mogą dodać uroku i komfortu podróży, a złe skutecznie ją uprzykrzyć. Z naszego doświadczenia wynika, że najważniejsze są trzy rzeczy: elastyczność, rozsądek i świadomość, że nie wszystko da się przewidzieć.

Nie bójcie się zostawić sobie przestrzeni na zmianę planów. Niektóre miejsca Was zachwycą i będziecie chcieli zostać dłużej, inne okażą się przereklamowane i szkoda będzie na nie czasu. Czasem lepiej zrezygnować z „jeszcze jednej atrakcji”, żeby po prostu spokojnie wypić kawę z widokiem.

Warto wcześniej zarezerwować noclegi w kluczowych punktach trasy – tam, gdzie może być drogo albo tłoczno. Resztę można ogarnąć na bieżąco, szczególnie jeśli podróżujecie poza szczytem sezonu. Korzystajcie z Airbnb, jeśli zależy Wam na klimacie i lokalnym kontakcie, ale dokładnie czytajcie opisy i opinie – amerykańskie standardy potrafią zaskoczyć.

Zwracajcie też uwagę na lokalizację – zarówno pod kątem bezpieczeństwa (szczególnie w dużych miastach), jak i logistyki (np. bliskość wejścia do parku narodowego). I nie dajcie się złapać na pozornie niską cenę – ukryte opłaty mogą zrobić różnicę.

Ta podróż nauczyła nas, że balans między dokładnym planem a przestrzenią na nieoczywiste i spontaniczne to był dla nas strzał w dziesiątkę. Zyskaliśmy dzięki temu spokój, nutkę przygody a czasem po prostu odpoczynek, kiedy go potrzebowaliśmy.

The post Na co zwrócić uwagę szukając noclegów na zachodnim wybrzeżu USA – sprawdzone tipy z trasy appeared first on Wersja 2.0.

ESTA i paszport

Wiza dla Polaków została zniesiona w 2019 roku, jednak przed przyjazdem do Stanów konieczne jest wypełnienie i pozytywna autoryzacja tzw. ESTA (Electronic System for Travel Authorisation), która pozwala na podróż bez wizy do 90 dni. Wniosek ESTA można złożyć online na https://esta.cbp.dhs.gov/ Koszt to od 2026 roku 40 dolarów (polecam płacić Revolutem) maksymalnie 72 godziny przed wyjazdem, ale dla świętego spokoju lepiej zrobić to wcześniej. Polecam artykuł o tym, jak wypełnić ESTA krok po kroku z bloga Interameryka, który zresztą namiętnie czytałam przed wyjazdem.

Upewnij się również, że masz ważny paszport (co najmniej 6 miesięcy od daty planowanego powrotu).

Kiedy lecieć na roadtrip do USA?

W naszym przypadku padło na wrzesień – i był to strzał w dziesiątkę. Przez całe trzy tygodnie mieliśmy doskonałą pogodę – słonecznie i ciepło, ale bez upałów. To ważne, ponieważ latem w wielu miejscach, zwłaszcza w parkach narodowych, temperatury potrafią być ekstremalne, a niektóre szlaki są wtedy zamykane ze względów bezpieczeństwa. W Valley of Fire szlaki były zamknięte do 31 września a wielkie tablice – „Heat Warning. You may die” – naprawdę warto wziąć sobie do serca.

Wrzesień to także moment przejściowy między sezonami – z jednej strony nie ma już tłumów turystów z wakacji, z drugiej wciąż można cieszyć się otwartymi trasami. Na przykład legendarna i przepiękna Tioga Pass w Yosemite była w tym czasie przejezdna, co nie jest oczywistością – zimą i wczesną wiosną ta droga bywa zamknięta z powodu śniegu. Jedynym minusem było to, że wodospady w Yosemite praktycznie wyschły – ich pełną moc można podziwiać głównie wiosną, kiedy topnieją śniegi.

Warto też pamiętać, że wybór terminu może zależeć od tego, czy chcecie trafić na amerykańskie święta lub specjalne wydarzenia – mogą one wpłynąć na tłok w popularnych miejscach i ceny noclegów.

Planowanie trasy

Gdy planowaliśmy naszą podróż po zachodnim wybrzeżu, mieliśmy na liście mnóstwo miejsc, które chcieliśmy odwiedzić. Chciałam zmieścić je wszystkie w naszym planie, mając nadzieję, że damy radę je zobaczyć. Szybko jednak okazało się, że taka strategia nie ma sensu. Nie warto ulegać pokusie zbyt napiętego harmonogramu – lepiej zostawić sobie margines na nieprzewidziane sytuacje. Stany Zjednoczone to kraj o powierzchni zbliżonej do Europy, a odległości między poszczególnymi punktami na mapie potrafią być ogromne.

Podróżując po USA, trzeba też brać pod uwagę nie tylko dystans, ale i różne przeszkody, które mogą pojawić się po drodze. Korki w dużych miastach, zamknięte drogi (czasem na wiele miesięcy z powodu osunięć terenu), a nawet całkowicie zamknięte parki narodowe mogą zaburzyć pierwotny plan. Dlatego kluczowa jest elastyczność.

My przekonaliśmy się o tym na własnej skórze – w czasie naszej podróży zamknięty był fragment słynnej Pacific Coast Highway na odcinku, mniej więcej w połowie drogi, między San Francisco a Los Angeles. Byliśmy tego świadomi przed wyjazdem, więc nas to nie zaskoczyło, ale wyobraźcie sobie, że osunięcie drogi w tym miejscu sprawiło, że jedyny możliwy objazd to powrót i objazd naokoło co wydłużało trasę o wiele godzin! Zamknięty był również Park Narodowy Doliny Śmierci, który zajmuje ogromną powierzchnię, co oznaczało konieczność znalezienia alternatywnych dróg przejazdu.

Aby uniknąć takich niespodzianek, warto na bieżąco sprawdzać komunikaty o stanie dróg i parków narodowych. Pomocne może być także wyznaczanie tras w Google Maps, aby upewnić się, czy planowany przejazd jest możliwy i ile rzeczywiście zajmie czasu.

Noclegi – planować czy rezerwować na bieżąco?

Pod względem noclegów zdecydowaliśmy się na elastyczność. Ze względu na duże odległości i możliwe zmiany planów, rezerwowaliśmy miejsca z dnia na dzień, szukając noclegu mniej więcej w okolicy, do której mogliśmy realnie dojechać danego dnia. To rozwiązanie pozwalało nam swobodnie dostosowywać trasę – jeśli jakieś miejsce nas zachwyciło, mogliśmy zostać dłużej, a jeśli musieliśmy coś pominąć, nie byliśmy uwiązani wcześniejszymi rezerwacjami.

Dobrym kompromisem jest też strategia rezerwowania kluczowych noclegów z wyprzedzeniem, szczególnie w dużych miastach lub miejscach, gdzie dostępność jest ograniczona. My wybraliśmy hybrydowe podejście – wcześniej zarezerwowaliśmy:

• pierwsze dwa noclegi w San Jose (obok San Francisco ze względu na to, że Tomek uczestniczył tam w konferencji),
• dwa noclegi w Los Angeles,
• jeden nocleg w Las Vegas
• dwa ostatnie noclegi w Yosemite National Park.

Dzięki temu mieliśmy pewność co do noclegów w kluczowych punktach podróży, ale jednocześnie mogliśmy dostosowywać trasę pomiędzy nimi.

Pamiętajcie również, że w popularnych miejscach, zwłaszcza dużych miastach, noclegi mogą być droższe w weekendy nawet o dwa trzy razy, lub ograniczone jak np. w parkach narodowych czy blisko nich.

Ubezpieczenie podróżne

Podczas wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, wykupienie ubezpieczenia podróżnego jest absolutnie niezbędne! System opieki zdrowotnej w USA jest jednym z najdroższych na świecie, a koszty leczenia mogą być kosmiczne, nawet przy drobnych urazach lub chorobach. Nie warto na tym oszczędzać i ryzykować zadłużeniem się na całe życie.

My ubezpieczaliśmy się przez aplikację mBanku. Za ubezpieczenie na 3 tygodniową podróż zapłaciliśmy po 400 zł na osobę. Koszty leczenia w naszym wariancie wynosiły do 250 000 euro, ale widziałam nawet takie ubezpieczenia, które pokrywały koszty leczenia do 40 mln zł (Axa). Jeśli planowałabym sporty ekstremalne, wspinaczkę górską, myślę, że zdecydowanie bym to rozważyła. Najkorzystniejszego ubezpieczenia można też poszukać w porównywarkach ubezpieczeń takich jak Rankomat. I warto pamiętać, że nasza karta EKUZ tam nie działa.

Karta SIM

Karta SIM z nieograniczonym internetem to również must have. Przyda się do rezerwacji noclegów, wyznaczania tras, czy szukania atrakcji po drodze. Polecam też pobrać mapę offline, bo w wielu miejscach po prostu nie ma zasięgu. My nasze karty SIM kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem – z Allegro od pośrednika (ale dobrym pomysłem jest też skorzystanie z jednej z wielu aplikacji oferujących karty eSIM).

Wynajem auta

Auto wypożyczaliśmy bezpośrednio ze strony Alamo, co ciekawe nie wymagało to żadnej wcześniejszej wpłaty, płatność dopiero po oddaniu auta na miejscu. Alamo ma wliczone ubezpieczenia w cenę wynajmu, jedyne co dokupiliśmy to road assistance (czy potrzebnie, nie wiem, ale trochę baliśmy się „co by było gdyby”, a planowaliśmy jeździć po szutrowych drogach). Łącznie koszt auta wyniósł 3500 zł za 16 dni. Pierwotny koszt wyliczony był na 3200 zł, ale niestety po wzroście kursu dolara i fakcie, że płatność odbywa się dopiero po oddaniu auta, finalnie taką kwotę zobaczyliśmy na wyciągu. Alamo pozwala wybrać auto na parkingu, my wybraliśmy Toyotę Rav 4 (zależało nam bardzo na zakrywanym bagażniku czego większość SUVów nie miała). Podróżowaliśmy prawie cały czas z bagażem, więc chcieliśmy jak najmniej kusić los.

Płatność na miejscu jest o tyle dobra, że możecie zobaczyć, czy cena nie spadła przed samym wyjazdem i zrobić nową rezerwację.

Zasady ruchu drogowego i płatne drogi

Niektóre zasady ruchu drogowego mogą Was zaskoczyć. Generalnie poruszanie się autem po Starach jest naprawdę proste, duże, szerokie drogi, bardzo dobrze oznaczone zjazdy, ale jest kilka zasad, o których trzeba pamiętać. Co ciekawe przy planowaniu tras często pokazywało mi, że będziemy jechać płatną drogą, a to nie do końca była prawda. Okazało się, że płatne są czasami jedynie lewe pasy na autostradach, lub też płatną drogę może pokazywać, kiedy przejeżdżamy przez park narodowy.

Karta czy gotówka?

Najlepiej mieć obie opcje. W zdecydowanej większości miejsc bez problemu zapłacicie kartą. My od lat korzystamy z kart Revolut. Można po dobrym kursie wymieniać walutę, płacić kartą, rezerwować noclegi czy loty. Revolut działa również jak karta kredytowa więc można bez problemu użyć jej tam, gdzie nie ma możliwości płatności zwykłą kartą.

Wymieniliśmy jednak też sporo gotówki w obawie, że mogą wystąpić problemy z kartą, ale okazało się, że niepotrzebnie – takich sytuacji było naprawdę niewiele. Niemniej jednak warto mieć przy sobie trochę dolarów na wszelki wypadek, szczególnie jeśli planujecie wizytę w mniej turystycznych miejscach lub na przykład zostawianie napiwków w lokalach, które preferują gotówkę.

Jak uniknąć strat na kursie walut?

Jeśli macie już zaplanowany wyjazd, warto śledzić kursy walut i stopniowo wymieniać dolary na Revolucie jeszcze przed podróżą. My tego nie zrobiliśmy i pech chciał, że w czasie naszego pobytu kurs dolara skoczył z 3,90 zł do 4,60 zł. Możecie sobie wyobrazić, jak mocno to odbiło się na całkowitym koszcie wyjazdu… 😬 Nie popełniajcie tego błędu! Planowanie wymiany waluty wcześniej może zaoszczędzić sporo pieniędzy.

Grupy Facebookowe

Nieoceniona pomoc w planowaniu trasy. Warto dołączyć do kilku grup tematycznych, gdzie ludzie dzielą się swoimi planami podróży, a bardziej doświadczeni uczestnicy oceniają ich realność i doradzają, jak zoptymalizować trasę. To świetna okazja, by uniknąć typowych błędów, dowiedzieć się, ile czasu rzeczywiście potrzeba na dany odcinek, oraz zebrać cenne wskazówki dotyczące konkretnych miejsc.

Takie grupy to również doskonałe źródło inspiracji – można tam znaleźć gotowe trasy, rekomendacje najlepszych atrakcji i praktyczne porady, np. gdzie taniej wynająć samochód, jakie ubezpieczenie wybrać czy na co uważać w poszczególnych stanach. Oprócz tego warto aktywnie pytać o konkretne miejsca, tipy i wymieniać doświadczenia z innymi podróżnikami.

Świetnym źródłem informacji jest także strona Interameryka, która zawiera mnóstwo przydatnych artykułów i praktycznych wskazówek dotyczących podróżowania po USA.

Atrakcje

Jeśli planujecie odwiedzić takie miejsca jak Kanion Antylopy, warto zarezerwować wycieczkę z dużym wyprzedzeniem. To jedno z najpopularniejszych miejsc w USA, a bilety na najlepsze godziny znikają bardzo szybko. Warto sprawdzić, które pory dnia oferują najlepsze światło – w zależności od pory roku, promienie słońca wpadające do kanionu tworzą spektakularne efekty, a te „złote godziny” są najbardziej oblegane.

Niektóre atrakcje wymagają… losowania miejsc w loterii. Tak, w loterii! Na przykład na słynne The Wave w Arizonie. Aby wejść na ten szlak, trzeba kupić los i liczyć na szczęście – liczba dostępnych miejsc jest mocno ograniczona, a zainteresowanie ogromne. Podobno niektórzy starają się o zdobycie pozwolenia latami, ale warto spróbować! Los można kupić w loterii online na Recreation.gov 4 miesiące przed planowaną wizytą. W przypadku The Wave można też skorzystać z loteria last-minute: Jeśli nie uda się online, można próbować na miejscu w Kanab, Utah, gdzie odbywa się loteria na bilety na następny dzień.

Niektóre szlaki np Angels landing w parku Zion również wymagają pozwolenia, tak samo jak przejście The Narrows w całości. Aczkolwiek początkowy odcinek, który i tak zajmuje cały dzień, zdecydowanie wystarczy. Warto czytać dokładnie, na czym polegają płatne szlaki, bo właśnie, jak w przypadku Narrows okazuje się, że cały szlak jest dla baaardzo wytrawnych piechurów, zajmuje dwa dni i absolutnie prawie nikt takiego pozwolenia nie chce i nie potrzebuje 🙂

Jeśli chodzi o wstępy do Parków Narodowych, jeśli planujecie odwiedzić kilka z nich, warto na miejscu kupić roczną kartę wstępu do parków narodowych (my płaciliśmy za nią 80$ niestety od tego roku cena wzrosła do 250$ i obejmuje wejścia dla całego samochodu). Można ją kupić na miejscu, np. w okienku przy wjeździe do pierwszego odwiedzanego parku. Zdecydowanie zwraca się już po odwiedzeniu dwóch parków.

Co jeszcze?

Z dodatkowych rzeczy pamiętajcie o zabraniu przejściówki, gdyż gniazdka w Stanach są inne niż u nas. W razie czego pobierzcie sobie również mapę offline obszaru, w którym będziecie się poruszać, bo zdarza się bardzo często, że na trasie po prostu nie ma internetu. Pamiętajcie również, że po przylocie dostaniecie szereg pytań od strażnika, będzie pytał Was między innymi o lot powrotny, o Wasz cel przyjazdu, co zamierzacie robić, gdzie nocujecie i ile macie ze sobą pieniędzy. Warto wcześniej przygotować sobie odpowiedzi, żeby uniknąć niepotrzebnego stresu.

Roadtrip po USA – wyzwanie, ale jaka satysfakcja!

Zorganizowanie roadtripu po zachodnim wybrzeżu USA może być logistycznym wyzwaniem, ale przede wszystkim niesamowitą przygodą. Ale żeby naprawdę się nią cieszyć, trzeba się dobrze przygotować. Od spraw formalnych, przez wybór terminu, planowanie trasy i rezerwacji, po małe rzeczy, które mogą zrobić wielką różnicę, jak karta SIM, offline’owe mapy czy trochę dolarów w kieszeni. Najważniejsze? Elastyczność. Nie wszystko pójdzie zgodnie z planem – i bardzo dobrze. Bo często właśnie te nieplanowane momenty okazują się najlepsze. Nie próbuj zobaczyć wszystkiego. Zobacz to, co naprawdę Cię interesuje. Daj sobie czas, przestrzeń i luz. Tylko wtedy roadtrip po USA będzie nie tylko podróżą po mapie, ale też podróżą, którą zapamiętasz na całe życie.

The post Jak zorganizować roadtrip po zachodnim wybrzeżu USA na własną rękę? Praktyczne porady appeared first on Wersja 2.0.

Obecne czasy i towarzysząca im ciągła niepewność sprawiają, że martwienie się przychodzi nam o wiele łatwiej. Warto jednak chwilę się nad tą reakcją naszego umysłu zastanowić. Bo w gruncie rzeczy, wszystko co się w nas dzieje, chce dla nas dobrze. Musimy tylko nauczyć się to w ten sposób przyjmować.

Jak rozpoznać niepokojące myśli

Nie jest tajemnicą, że martwienie się może być bardzo wyniszczające, prowadząc do zwiększonego niepokoju, stresu, a nawet objawów fizycznych. Martwienie się jest integralną częścią naszego życia psychicznego i emocjonalnego. Ale nie chodzi tylko o zarządzanie jednym lub dwoma zmartwieniami; chodzi o nauczenie się, jak żyć bez zmartwień.

Frank Tallis w książce „Jak przestać się martwić” pisze, że martwienie się jest bezpośrednio połączone z umiejętnością rozwiązywania problemów. I generalnie im stajemy się w tym lepsi, tym mniej będziemy się martwić:

Im więcej czasu zajmuje ci uporanie się z problemem, tym dłużej będziesz się nim zamartwiać. Czasem już samo zdecydowanie się na konkretne działanie pomaga przestać się martwić. Jeśli postanawiasz, że postąpisz tak, a nie inaczej, zmniejszasz niepewność związaną z twoją przyszłością. Dla większości z nas niepewność jest czymś trudnym do zniesienia. Kiedy podejmujesz decyzję, zmniejszasz poziom tej niepewności i robisz coś, by poradzić sobie z problemem. Te czynniki pomagają ograniczyć zamartwianie się.

Ludzie mają różne sposoby radzenia sobie ze stresem, ale większość z nas wie, że martwienie się nie jest najlepszym sposobem radzenia sobie z nim. Zmartwienia mogą być uciążliwe i nie pozwalać Ci spać w nocy. Mogą również prowadzić do negatywnego myślenia, co może sprawić, że Twoje problemy będą wydawać się większe niż są.

Jak kwestionować i zmieniać niepokojące myśli

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniami, możesz zrobić kilka rzeczy, aby zacząć zmieniać nastawienie. Po pierwsze, bądź świadomy tego, kiedy zaczynasz się martwić i spróbuj się złapać, zanim wymknie się to spod kontroli. Następnie znajdź zajęcia, które Cię zrelaksują i pomogą oderwać się na chwilę od zmartwień. Na koniec przypomnij sobie, że martwienie się jest normalne w pewnych sytuacjach, ale może stać się nadmierne, jeśli dzieje się przez cały czas.

Jeśli jesteś jak większość ludzi, martwienie się stało się stałą częścią twojego życia. Nie możesz przestać myśleć o tym, co może pójść nie tak, a strach przed nieradzeniem sobie staje się przytłaczający. Czasem jednak wystarczy niewiele, aby je znacząco ograniczyć. Jak pisze Tallis:

Gdyby osoby ze skłonnością do zamartwiania się potrafiły szybciej podejmować decyzje na podstawie mniejszej liczby danych, szybciej przestawałyby się zamartwiać. Jak widzisz, niezdecydowanie podsyca zamartwianie się. Prawdopodobnie im więcej czasu spędzisz, roztrząsając problem, tym dłużej będziesz się nim martwić.

Jak stworzyć życie bez zmartwień

Istnieje wiele technik, które mogą pomóc ludziom przestać się martwić i przejąć kontrolę nad ich życiem. Jedną z najskuteczniejszych metod jest ustalenie pozytywnej rutyny. Staraj się trzymać każdego dnia ustalonego harmonogramu i upewnij się, że masz czas na relaks i przyjemność. Kiedy masz już plan, o wiele łatwiej będzie się go trzymać i uniknąć martwienia się o rzeczy, których nie można zmienić.

Co robić, gdy zaczynasz się martwić – wskazówki

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniem, oto sześć wskazówek, które pomogą Ci przestać:

1. Rozpoznaj, kiedy się martwisz i powstrzymaj się od podążania tą ścieżką. Kiedy przyłapiesz się, że masz obsesję na punkcie czegoś, cofnij się o krok i zadaj sobie pytanie, czy istnieje prawdziwy powód do niepokoju. Jeśli nie, skup się na czymś innym, dopóki sytuacja nie uspokoi się lub nie uzyskasz więcej informacji.
2. Ustal realistyczne cele: Kiedy się martwisz, łatwo jest skupić się na niemożliwym zamiast na możliwym. Wyznaczanie mniejszych celów, które możesz osiągnąć, pomoże odwrócić uwagę od większych i da ci coś, nad czym możesz pracować.
3. Porozmawiaj o swoich zmartwieniach z kimś, kto je potwierdzi i zrozumie.
4. Ćwicz regularnie – ćwiczenia uwalniają endorfiny, które mogą pomóc zmniejszyć poziom lęku.
5. Zrób listę rzeczy, które cię martwią, a następnie zapisz, dlaczego każda z nich cię niepokoi. Gdy już wiesz, co Cię martwi, łatwiej będzie Ci to zignorować lub sobie z tym poradzić.
6. Spędzaj czas na łonie natury lub robiąc coś, co sprawia Ci przyjemność, aby oczyścić umysł.

Przede wszystkim jednak powinniśmy zaakceptować to, co dzieje się w nas samych. Dla niektórych z nas nadmierne zamartwianie się może stanowić na tyle duży problem, że zaczyna powodować inne problemy, w tym nieakceptowanie siebie i zbędną samokrytykę. Tutaj znowu z pomocą przychodzi Tallis:

(…) zamartwianie się jest jak system alarmowy, który podpowiada, że powinniśmy uporać się z konkretnym problemem. Spróbuj zatem postrzegać zamartwianie się jako twojego przyjaciela, a nie jako wroga – jako coś, co ma ci pomóc, a nie zaszkodzić. Jeśli jednak stwierdzisz, że zamartwianie się prowadzi tylko do dalszego zamartwiania, a nie do decyzji i działań, powinieneś się zastanowić, jak wpływa to na twoje zdrowie. Zbędne zamartwianie się to stres, bez którego prawdopodobnie mógłbyś się obejść.

Zamartwianie się umysł odbiera trochę tak, jak ciało ból. Jednak postrzeganie go jako pomocnej reakcji umysłu może wiele zmienić. W końcu w ten sposób nasz umysł chce nam powiedzieć, że mamy problem do rozwiązania. Ten komunikat w jakimś stopniu musi być nieprzyjemny i powtarzalny, żebyś zwrócił na niego uwagę. Jeżeli przyjmiemy to porównanie martwienia się do systemu alarmowego, to czy ktokolwiek z nas czułby się bezpiecznie w domu, gdzie alarm jest cichy i wyje krótko? No właśnie.

The post Jak przestać się martwić appeared first on Wersja 2.0.

Lubimy być zmotywowani. To ten stan, kiedy czujemy, że możemy wszystko. Chce się nam rzucić w wir pracy, odhaczać zadanie za zadaniem. Czujemy wtedy, że to wszystko ma sens i przyniesie sukcesy, które jeszcze bardziej podsycą naszą motywację. Liczymy, że tan stan będzie trwał jak najdłużej. Aż w końcu… Pufff! Motywacja odchodzi.

Znacie ten stan, kiedy czekacie na inspirację, a ta nie nadchodzi? To te dni, kiedy absolutnie nic nam się nie chce. Snujemy się po biurze (albo mieszkaniu, jeżeli pracujemy zdalnie) i jęczymy, jak to bardzo by się nam chciało chcieć. Czekamy na motywację.

Motywacja, czyli powody do działania

Słownik języka polskiego tłumaczy motywację jako „zbiór czynników skłaniających do działania”, albo „to, co powoduje podjęcie jakichś działań lub decyzji”. Widać tutaj pewien nacisk na szukanie motywacji na zewnątrz, poza sobą. Dla jednych będzie to film na YouTube z motywującym przemówieniem jakiegoś speca od samorozwoju, dla innych nakręcający do działania cytat albo artykuł. Motywować mogą nas słowa najbliższych (albo tych dalszych), ale też myśli – jeżeli martwimy się przyszłością, może to nas zmotywować do podjęcia jakichkolwiek działań (choć tutaj psychologowie są podzieleni – ponoć zbyt dużo zmartwień i negatywnych informacji działa wręcz odwrotnie i skutkuje biernością oraz oporem).

Problem polega na tym, że większość tych czynników jest raczej niezależna od nas. Jasne, możemy szukać odpowiedniego filmiku na YouTube, ale nie wiemy, czy występujący tam mówca uderzy w nasze czułe punkty na tyle skutecznie, by nas zmotywować. Nie możemy też powiedzieć rodzinie czy znajomym, żeby mówili do nas tylko i wyłącznie w określony sposób, żeby nas motywować. Zresztą, idąc tym tropem oddajemy władzę nad swoimi działaniami innym. Jeżeli nie będzie przypływu motywacji, będziemy ciepłą, leniwą kluchą na kanapie.

Motywacja to mit

W książce „Mit motywacji” Jeff Haden zwraca uwagę, że to nie motywacja rodzi działanie, a wręcz przeciwnie – akcja wywołuje motywację:

Jeśli będziesz czekać na nagły przypływ inspiracji, to w ogóle nie zaczniesz, a nawet gdy uda ci się przez chwilę płynąć na tej początkowej fali radości, nie będziesz w stanie się na niej utrzymać, ponieważ takie uczucie nigdy nie trwa długo. To samo dotyczy szukania drogi na skróty. Nie ma skrótów do sukcesu.

Trwała motywacja bierze się z robienia rzeczy. Nie musimy być w tych „rzeczach” wybitni i odnosić same sukcesy (choć na pewno nie zaszkodzi, nasza motywacja tylko na tym zyska). Wystarczy, że będziemy robić. I tutaj docieramy do cech i umiejętności znacznie ważniejszych niż motywacja: wytrwałości, uporu, zdolności do zaczynania. Jak już je opanujemy, nagle okaże się, że ta cała motywacja nie jest jakimś magicznym przypływem wywoływanym przez zewnętrzne bodźce, a znajduje się po prostu w nas samych. I co ważniejsze – mamy zaskakująco dużo do powiedzenia w kwestii jej wywoływania. Wystarczy nauczyć się zaczynać działanie i nie przestawać. Jak pisał Ryan Holiday w „Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy”:

Geniusz często jest wytrwałością w przebraniu.

Zrezygnowanie z motywacji daje większą kontrolę

Nie twierdzę, że to rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Oparcie jednak swoich aktywności na czymś innym niż motywacja daje nam znacznie większą kontrolę nad tym jak się będziemy czuli. I nie, nie oznacza to, że nie napotkamy problemów, które sprawią, że nam się totalnie odechce wszystkiego. Będą wyboje, błędy, porażki. Jeśli jednak będziesz wytrwały i z uporem nauczysz się za każdym razem zaczynać, w końcu pojawią się też i efekty.

Nie jest to proste, bo to trochę jak walka z samym sobą – przełamywanie swojego oporu przed działaniem. Za każdym razem jest ciężko, ale z czasem jakby ten opór jest trochę mniejszy. Jakby zastępował go nawyk przebijania się przez tę twardą skorupę „niechcenia”. A to już naprawdę niezły punkt wyjścia. Jak słusznie zauważa Haden:

Większość ludzi czeka na pomysł. Większość ludzi myśli, że kreatywność to coś, co się zdarza. Spodziewają się, że boska muza wskaże im kiedyś nową drogę, metodę albo koncepcję. I czekają, czekają, czekają.

Stwierdzenie, że działanie i ciężka praca są rozwiązaniem wszystkich Twoich problemów to oczywiście bzdura. Każdego dnia wpływa na nas tak wiele czynników, z którymi nic nie możemy zrobić. Warto jednak już teraz oddzielić rzeczy, na które nie mamy wpływu i te, które znajdują się pod naszą kontrolą. Zaakceptowanie swojej sytuacji, jakkolwiek beznadziejna by ona nie była, i skupienie się na tych ostatnich to często najlepsze, co możemy zrobić dla samych siebie. A już na pewno lepsze niż użalanie się nad sobą i czekanie na motywację.

The post Jak nauczyłem się, że motywacja to mit, a poleganie na niej jest drogą donikąd appeared first on Wersja 2.0.

Notion to potężne narzędzie o nieograniczonym wręcz potencjale. Jego największym atutem jest elastyczność i modułowość. Dzięki temu każdy może używać Notion w taki sposób, w jaki jest mu wygodnie, budując sobie w nim strukturę i tworząc szablony dopasowane do swoich potrzeb.

I to właśnie poprzez budowanie można najbardziej precyzyjnie określić to, czym jest Notion – wirtualnym placem konstrukcyjnym, na którym równie dobrze stworzymy system odhaczania nawyków, listę todo, bazę notatek z książek, CRM czy rozbudowany system zarządzania projektami. Przejdźmy zatem przez kilka bardziej i mniej typowych zastosowań Notion.

A jeżeli nie wiesz czym jest Notion, koniecznie zacznij od artykułu, w którym wyjaśniam, czym jest ta aplikacja.

Notion jako osobisty dziennik

Pozytywne skutki prowadzenia dziennika, w którym będziemy spisywać swoje przemyślenia, emocje, wnioski i podsumowania udowodniło już niejedno badanie naukowe (kilka źródeł: 1, 2, 3). Istnieją dedykowane aplikacje do tego celu, w których mamy predefiniowane szablony. Jedne aplikacje codziennie nas pytają o samopoczucie, inne są dziennikami wdzięczności, a jeszcze inne prowadzą szczegółowe wywiady, pozwalając na dodawanie zdjęć i filmów. Wszystkie mają jedną wadę – nie są elastyczne i dopasowane do nas.

W Notion możemy sobie sami stworzyć prywatny dziennik. Zakładamy bazę, w której tworzymy szablon, określając, jak opiszemy każdy dzień. U mnie taki szablon wygląda następująco:

Każdego dnia zastanawiam się, czym się będę zajmował (motyw dnia, MIT – most important task), zastanawiam się nad swoim nastrojem, określam rodzaj aktywności fizycznej, a także samopoczucie (tu przy każdej pozycji z rozwijanej listy wybieram liczbę ikonek – piorunków, rakiet i buziek). Jest też kilka pól na dłuższe przemyślenia – wdzięczność, sukces, porażkę. Poniżej mam natomiast przestrzeń na bardziej szczegółowe zapiski, które mogę uzupełniać, ale nie muszę. W końcu to szablon jest dla mnie, a nie ja dla niego.

Co to daje? Przede wszystkim to narzędzie ma służyć zastanowieniu się nad tym, co się we mnie dzieje, jak funkcjonuję, co robię i jak to oceniam. Ma wspierać moją higienę emocjonalną, podnosić samoświadomość i pomagać w procesie kreatywnym. I spełnia tę rolę naprawdę nieźle.

Korzystając z filtrów w Notion mogę też potem zobaczyć tendencje i zmiany na przestrzeni tygodnia czy miesiąca. Wyciągnąć na tej podstawie wnioski, podjąć adekwatne działania.

Wasz dziennik oczywiście może wyglądać zupełnie inaczej – prościej, albo bardziej skomplikowanie. To właśnie siła Notion, że każdy może to zrobić po swojemu.

Zarządzanie i koordynowanie projektów

Zarządzanie projektami to czynność, w której Notion sprawdza się znakomicie. Tutaj oczywiście również będziemy korzystali z funkcji bazy danych. Najlepiej od razu stworzyć wewnątrz niej kilka widoków. U mnie są to: planowanie, w trakcie, ukończone i może kiedyś (ten ostatni to taki bucket list). Projektem jest dla mnie wszystko, co składa się z więcej niż 3 zadań, a także wymaga planu realizacji, pewnych przygotowań.

Moje projekty nie znajdują się w próżni. Bazy w Notion można ze sobą łączyć na zasadzie tworzenia relacji. Tym samym każdy projekt jest przypisany do określonego celu, miesięcy i tygodni realizacji. Do każdego projektu są też przypisane zadania, które się na niego składają. Ta relacyjność jest dwustronna i na widoku zadania mogę zobaczyć, jakiego projektu ono dotyczy. Za pomocą prostej formuły stworzyłem też licznik do dnia, w którym powinien zostać ukończony. W treści mam natomiast narzędzia pomagające w podjęciu decyzji o realizacji projektu, a także przestrzeń na wszelkie materiały (linki, grafiki, notatki) z nim związane.

Mój przykład dotyczy prowadzenia projektów solo w prywatnym życiu (ew. pracy). Notion ma jednak wszystko, by stanowić efektywne narzędzie do pracy zespołowej. Projekty możemy np. wyświetlać w postaci timeline’a (wykresu Gantta), a także współpracować przy nic, przypisując odpowiednich użytkowników, dodając komentarze, śledzić historię edycji itp.

Nawyki i zadania w Notion

Osobiście nie używam Notion do monitorowania swoich nawyków. Mam do tego osobną aplikację. Widziałem jednak mnóstwo szablonów, które pozwalają zbudować sobie tutaj mniej lub bardziej kompleksowy habit tracker. W tym artykule na LinkedIn Natalie Khoo zebrała pięć takich przykładowych szablonów do nawyków w Notion. Tu chyba najbardziej interesująco wygląda projekt Zoe Chew. Wzbogacając je o formuły możemy sprawnie monitorować swój progres. Niestety Notion nie generuje (jeszcze) wykresów, które by pozwoliły robić to w bardziej wizualny sposób. Albo po prostu nikt jeszcze nie odkrył, jak to zbudować…

Analogicznie sprawy mają się u mnie z zadaniami. W moim Notion są one synchronizowane z listą w Google Tasks – jest mi po prostu wygodniej z tego poziomu zarządzać tym, co mam do zrobienia, szczególnie, że zadania błyskawicznie pojawiają się też w Kalendarzu Google, z którego korzystam bez przerwy.

Jest jednak mnóstwo szablonów i systemów. Jednym z ciekawszych jest na pewno darmowy system do zadań w Notion zbudowany przez Thomasa Franka. Hardkorowi użytkownicy znaleźli nawet sposób na to, jak obejść największe ograniczenie aplikacji – brak możliwości tworzenia powtarzalnych zadań.

Proces decyzyjny w Notion

Okazuje się, że Notion może być również wykorzystywany do rozwiązywania problemów. Aplikacja ma fajną funkcję tworzenia szablonów, które potem możemy jednym kliknięciem replikować i wypełniać informacjami. Ja wykorzystałem to, tworząc osobisty proces kreatywności (właściwie to był to gotowy szablon, który dostosowałem pod siebie).

Czasem w wyniku takiego procesu powstaje mnóstwo kompletnie nieprzydatnych pomysłów. Czasem ratuje mi on skórę i podsuwa optymalne rozwiązania. Niezależnie jednak od wszystkiego jest fajną zabawą i potrafi solidnie przetyrać szare komórki.

Planowanie życia (biznesu?)

Woody Allen powiedział kiedyś:

Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość.

I trafił w punkt, bo choć nie wiem jak bardzo byśmy się starali to życia w całości nie zaplanujemy (stoi to trochę w kontrze z tym, co kiedyś pisałem o celach). Jest cały ogrom czynników, na które wpływu nie mamy, a które zdecydowanie mają wpływ na nas. W naturze ludzkiej jest jednak próbować przewidzieć, minimalizować ryzyko, snuć wizje, dążyć do czegoś. A jeśli nie życie, to już na pewno powinniśmy planować swój biznes. W obu przypadkach Notion ma wszystko, by nam to umożliwiać.

W moim przypadku Notion służy do snucia pewnej wizji, pomysłu na siebie i na to, co jest dla mnie istotne. Na bazie tego dopasowuję sobie potem cele, które chciałbym zrealizować i które przybliżą mnie do realizacji tej wizji. System nie jest zbyt złożony, bo opiera się na dwóch bazach danych. Punktem wyjścia do jego stworzenia był szablon do planowania zaprojektowany przez Marie Poulin. Z tego co widzę obecnie jest on płatny i kosztuje 30 dolarów (co pokazuje zarazem do czego jeszcze można wykorzystać Notion – do zarabiania pieniędzy).

Jednym z najbardziej rozbudowanych systemów projektowania życia jest chyba Life Design zbudowany przez Augusta Bradleya, który w Notion robi praktycznie wszystko. Osobiście uważam, że trochę ociera się to momentami o przerost formy nad treścią, ale bez wątpienia robi duże wrażenie.

Tu zasadniczo ważne są przede wszystkim relacje między bazami, które pozwalają każdy cel osadzić w jakimś kontekście, przypisać do niego projekty i inne elementy. Zaawansowani użytkownicy znaleźli też sposób, jak za pomocą funkcji formuł dodawać do Notion paski progresu. To pozwala jeszcze lepiej zwizualizować nasze postępy no i po prostu sprawia, że taka tablica celów wygląda świetnie.

Notion jako baza notatek z książek

Fajnym pomysłem wykorzystania Notion jest stworzenie w nim bazy przeczytanych książek. Każda pozycja w naszej bazie to osobna książka. Dodajemy do niej okładkę, a następnie informacje, które uznamy za dla nas wartościowe, jak data przeczytania, ocena, najważniejsze wnioski itp. Poniżej możemy natomiast spisywać notatki, dodawać linki odnoszące się do zawartej tu wiedzy, analizować, albo po prostu dodawać cytaty.

Skoro o cytatach mowa, tutaj fantastycznie sprawdza się podłączenie Readwise do naszego Notiona. Readwise to usługa służąca do gromadzenia cytatów z różnych źródeł – stron www, Twittera, ebooków, aplikacji read-it-later (Pocket, Instapaper) i wielu innych. Jeśli czytamy coś na naszym Kindle i często zaznaczamy użyteczne fragmenty, możemy to potem wszystko wysłać do Readwise. Usługa natomiast będzie nam potem codziennie wysyłać kilka po kilka z nich w mailu. Całość bazuje na metodzie zapamiętywania spaced repetition, o której więcej pisałem w poradniku o notowaniu.

Te wszystkie książki i cytaty w Readwise możemy zsynchronizować z bazą w Notion… a potem na nich dalej pracować, edytując, dodając przemyślenia, streszczając czy tworząc własną wiedzę. Trudno o lepszy sposób, by faktycznie wyciągać jakąkolwiek wiedzę i praktyczne umiejętności z przeczytanych książek.

Korzystając z zewnętrznych narzędzi możemy potem zsynchronizować naszą bazę książek z profile w Goodreads w taki sposób, by po dodaniu jakiejś książki, na naszym koncie Goodreads też się ona pojawiała jako aktualnie czytana (lub przeczytana i oceniona). Wymaga to już trochę więcej wiedzy i wysiłku.

Osobista baza wiedzy

Ten punkt po części wynika z poprzedniego. Jeżeli już mamy bazę książek, możemy stworzyć drugą bazę, w której będziemy syntetyzować naszą wiedzę, spisywać notatki, gromadzić materiały na dany temat. Obie bazy możemy ze sobą połączyć by otrzymać w ten sposób spójny system. Przykładowo, jeżeli mamy w naszej bazie wiedzy temat dotyczący prokrastynacji, będzie on połączony z książkami na temat prokrastynacji. Jednym kliknięciem przeskoczymy zatem między jednym a drugim. W jakiekolwiek sytuacji, kiedy ta wiedza będzie nam potrzebna, znajdziemy wszystko w jednym miejscu.

W analogiczny sposób możemy gromadzić notatki z internetowych kursów, które przerabiamy lub przerabialiśmy. Idąc dalej, baza wiedzy w Notion może być też naszą skarbnicą do inspiracji lub po prostu narzędziem wspierającym research przy pisaniu artykułów lub tworzeniu contentu.

Tu zdecydowanie przyda się wtyczka do przeglądarki Notion Web Clipper, która pozwala jednym kliknięciem zapisywać całe strony internetowe w naszej bazie danych. Nie musimy zatem żonglować okienkami i bawić się w kopiuj-wklej.

Zdecydowanie polecam też płatny motyw Thomasa Franka – Ultimate Brain. Bazuje on na metodzie P.A.R.A. stworzonej przez Tiago Forte – pioniera jeśli chodzi o budowanie wirtualnej bazy wiedzy (drugiego mózgu). Wgryzienie się w ten temat wymaga czasu, ale na pewno zaprocentuje.

Notion jako CRM

Rozbudowane i skomplikowane systemy CRM nie są tanie. Często też brakuje im pewnej elastyczności, która pozwalałaby je dostosować do naszej profesji czy biznesu. Dlatego może lepszym sposobem jest tutaj zaprzęgnąć do roboty Notion?

W tym celu oczywiście posłużymy się bazą danych, którą będziemy musieli odpowiednio skonfigurować. Poradników na ten temat w sieci jest całe mnóstwo. Podrzucam link do jednego z nich – na dobry początek powinien wystarczyć. Z czasem jak nasze umiejętności obsługi Notion będą rosły pewnie i tak stworzymy coś kompletnie spersonalizowanego i unikatowego.

Niektórzy wykorzystują Notion nawet jako osobisty CRM, umieszczając w nim swoje kontakty, znajomych, rodzinę i innych, a następnie uzupełniając całość o informacje o urodzinach, ostatniej dacie kontaktu itp. Nigdy nie widziałem w tym sensu, ale może ktoś uzna, że to faktycznie praktyczny i fajny pomysł – sami oceńcie.

Notion jako schowek „read it later”

Aplikacje typu „read it later” straciły dziś już trochę swoją świeżość. Pocket i Instapaper dawno nie zaskoczyły żadną nowością – po prostu sobie egzystują. Być może wynika to z tego, że dziś właściwie każda aplikacja i serwis społecznościowy ma swój schowek. Na co nam więc dodatkowa przestrzeń?

Osobiście nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez aplikacji z artykułami do przeczytania na później. Wykorzystuję w tym celu Instapaper, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby takim schowkiem był dla nas też Notion. Tutaj wystarczy wykorzystać wspomniane wcześniej rozszerzenie Web Clipper i zapisywać całe artykuły do wskazanej bazy danych. I to w zasadzie cała filozofia. Tekst w Notion nigdy nie zniknie, a w dodatku możemy go sobie otagować, przypisać do kategorii, umieścić w naszej bazie wiedzy – zrobić dosłownie wszystko.

Budowanie content planu

To zastosowanie również zgapiłem od wspomnianego już tutaj kilkukrotnie Thomasa Franka, który również stworzył rozbudowany i kompleksowy szablon w Notion dla twórców treści (oczywiście płatny). Bazując trochę na jego pomysłach zbudowałem własny kalendarz wydawniczy, z którego jednak nie korzystam aktywnie. Funkcjonuje zatem w moim Notion raczej jako szablon do wykorzystania kiedyś.

Jak taki content plan może działać? Podejść jest kilka. Ja proponowałbym skupić się na jednej bazie danych, a następnie stworzyć dla niej kilka dedykowanych widoków, a w każdym z nich odfiltrować część wpisów. W ten sposób otrzymamy np.

• Pomysły na teksty
• Teksty na etapie tworzenia
• Gotowe do publikacji
• Wymagające promocji

Każda publikacja przechodzi po kolei przez każdy z tych etapów. Na każdym uzupełniamy też odpowiednie pola w bazie. W fazie konceptualnej robimy research, wiążemy temat artykułu z naszą bazą wiedzy, bazą książek, jeżeli ma to dla niego zastosowanie. Na etapie tworzenia tworzymy w Notion konspekt, który będzie naszym planem pisania, albo wspieramy się wcześniej stworzonymi checklistami. Po publikacji dodajemy tutaj linki oraz zadania dotyczące promocji w social mediach (albo poza nimi).

Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą podpiąć pod bazę Google Analytics i dostawać w Notion od razu raporty z wyświetleń, albo połączyć się z API jakiejś usługi SEO sprawdzającej pozycje artykułu w Google. W ten sposób będziemy mieli wszystko w jednym miejscu, a to będzie stanowiło świetny punkt wyjścia do późniejszych analiz.

Baza gier w Notion

Jeżeli mamy potrzebę dokumentowania naszej kolekcji gier komputerowych lub konsolowych, Notion sprawdzi się tutaj znakomicie. Ja w ten sposób spisuję wszystkie gry, które ukończyłem, zapisuję swoje oceny, daty przejścia i czas, który na to przeznaczyłem.

Jest to oczywiście jak najbardziej moja fanaberia, ale pozwala mi walczyć z niezdrową potrzebą kończenia gier na 100%, który faworyzują systemy osiągnięć wbudowane w każdą produkcję. Zamiast sugerować się ekranem na moim Xboksie i zgrzytać zębami, że zdaniem konsoli ukończyłem grę dopiero w 19% (mimo, że właśnie pokonałem ostatniego bossa po kilkudziesięciogodzinnej kampanii), wrzucam sobie dany tytuł tutaj i zamykam temat. Zdecydowanie polecam takie podejście, bo życie jest za krótkie, a gier zbyt dużo, by próbować je przechodzić na 100% (no chyba, ze autentycznie daje nam to frajdę).

Bonus: Notion jako CMS dla bloga

Jako bonusowe zastosowanie chcę tutaj dorzucić możliwość wykorzystania Notion w roli backendu dla strony internetowej. Wymaga to oczywiście użycia zewnętrznego narzędzia.

Istnieje szereg usług, które pozwalają tworzyć strony www na bazie naszych treści tworzonych w Notion. Mogą to być proste „onepagery”, katalogi z produktami, ale też bardziej zaawansowane witryny, w tym również blogi.

Rozwiązań tego typu stale przybywa. Najpopularniejszym jest obecnie Super.so, a darmowym i znacznie prostszym Poppsy.co. Za pomocą obu tych usług bardzo szybko i w prosty sposób postawimy prostą, estetycznie wyglądającą i responsywną stronę internetową. Może to być wizytówka naszej firmy, nasze bio, prezentacja produktu lub cokolwiek innego. Warto też zwrócić uwagę na serwis Feather.so, który z kolei służy do prowadzenia bloga za pomocą Notion. I to nie chodzi o jakąś wydmuszkę, a solidną witrynę z wyszukiwarką, tagami, własną domeną, optymalizacją pod SEO oraz podpiętą analityką.

Podsumowanie

Mam wrażenie, że zaledwie liznąłem temat zastosowań Notion w różnych obszarach życia i biznesu. Jak wspomniałem na wstępie, potencjał tego narzędzia jest ogromny – ograniczony praktycznie tylko przez naszą wyobraźnię (i umiejętności). Jeżeli wykorzystujecie Notion u siebie w inny ciekawy sposób, koniecznie dajcie znać jaki!

The post Notion – do czego się przydaje? appeared first on Wersja 2.0.

Brno – idealne miasto wypadowe

Czeskie Morawy znajdują się we wschodniej części Czech. Ich stolicą jest Brno . To właśnie na Morawach znajduje się najwięcej czeskich zabytków wpisanych na listę UNESCO. Brno jest idealną bazą wypadową do zobaczenia Moraw. Także jeśli chcecie zwiedzać ten rejon, tak jak zrobiliśmy to my, pociągami České dráhy.

Mimo, że Brno jest jednym z największych miast Czech, jest niezwykle klimatyczne. To miasto pełne energii, tętniące życiem niemal przez całą dobę. Głównie dzięki temu, że jest tutaj wiele uniwersytetów, a co za tym idzie, również studentów.

Będąc na starówce można podziwiać architekturę pięknych kamieniczek, a także raczyć się czeskimi smakołykami w uroczych knajpkach i barach. Nie brakuje tu zakamarków i majestatycznych zabytkowych konstrukcji i pomników. Mimo wszystko, łatwo poczuć się tutaj naprawdę swojsko i przyjemnie. To jedno z tych miast, w którym chce się zgubić i poznawać historię każdego zakątka.

Jedną z głównych atrakcji starówki jest późnogotycki kościół Św. Jakuba wraz z drugą co do wielkości kostnicą (ossuarium) w Europie (zaraz po paryskich katakumbach). Niewystarczająca przestrzeń na miejskim cmentarzu spowodowała, że szczątki ludzi po około 10 latach od pochówku wyjmowano z grobu i składowano w podziemiach.

Szacuje się, że liczba pochowanych tu ludzi sięga około 50 tysięcy i są to głównie ofiary średniowiecznej epidemii cholery i dżumy a także wojny 30-letniej i szwedzkiego oblężenia. Co ciekawe wnętrza ossuarium zostały odkryte dopiero w 2001 roku.

Interesującym elementem starówki jest również kontrowersyjny zegar słoneczny w kształcie pocisku(choć można mieć również inne skojarzenia), który jest symbolem obrony miasta przed Szwedami.

Co ciekawe, nie odczytamy z niego godziny, wybija nie o 12 a o 11 i każdego dnia właśnie o tej porze z jednej z jego czterech otworów wylatuje szklana kulka. To dlatego codziennie, właśnie o 11 gromadzi się wokół niego grupka osób, która ma nadzieję, że to właśnie oni będą mieli szczęście.

Ciekawostka: wyczytałam ją dopiero po powrocie, ale w Brnie można odwiedzić (ba! nawet spędzić tam noc) schron przeciwatomowy 10-Z. Jest dostępny dla turystów od 2016 roku. W czasie wojny został zaprojektowany w taki sposób, by pomieścić 500 najważniejszych osób w mieście i zapewnić im dostęp do tlenu na cały miesiąc. Podobno atmosfera w tym miejscu robi niezwykłe wrażenie, zwłaszcza, że otwarty jest tutaj również hostel. Dla fanów takich klimatów na pewno noc spędzona w tym hostelu byłaby niezłą gratką.

Domki hobbitów – czyli Vrbice i winne piwnice

Jeśli lubicie Władcę Pierścieni, wcale nie musicie jechać do Nowej Zelandii żeby poczuć się jak na planie filmowym. Domki rodem z filmu znajdziecie bowiem w małej wiosce Vrbice. Owe domki to tak naprawdę winne piwniczki zbudowane w stylu gotyckim.

Żeby dojść do Vrbic udaliśmy się pociągiem do Boretic skąd 40 minut maszerowaliśmy w górę żeby dotrzeć do celu. Vrbice położone są na wzgórzu dzięki czemu rozpościera się z nich przepiękny widok na niekończące się pola winorośli. To raj dla miłośników wina.

My niestety nie mieliśmy możliwości odwiedzić żadnej z piwniczek, prawdopodobnie przez to, że podróżowaliśmy w pandemii. Mamy jednak po co wracać, zwłaszcza, że to między innymi we Vrbicach odbywa się słynny Festiwal Otwartych Piwniczek!

Festiwal otwartych piwniczek – czyli dlaczego warto jechać na Morawy w listopadzie

Późna jesień nie jest oczywistym czasem do planowania wyjazdu. Jednak nie w przypadku Moraw! To wręcz idealny okres, żeby odwiedzić Czeską Toskanię. Właśnie wtedy odbywa się bowiem Festiwal Otwartych Piwniczek, gdzie wszystkie ziemianki z winami otwierają się dla gości, częstując ich swoimi wyrobami. Wszystko to w otoczeniu pięknej, jesiennej scenerii. Oczywiście warto na nocleg wybrać dobry punkt wypadowy, skąd można zrobić sobie „winną pieszą pielgrzymkę”.

Podobno co roku festiwal odbywa się w różnych regionach Moraw, ale cel wystawców jest jeden: wypromować swoje młode wina – owoc całorocznej pracy.

Po zakupie biletu otrzymuje się festiwalowy kieliszek na sznurku do degustacji i można z nim przez cały dzień kosztować win z miejsc biorących udział w festiwalu. Między miejscowościami kursują również specjalne autobusy, którymi można jeździć w ramach festiwalowego biletu.

Republika Kravi Hora w Botericach – założona i zamieszkała przez miłośników wina!

To miejsce nas zachwyciło i nieźle zaskoczyło. Wyobraźcie sobie, że Svobodná spolková republika Kraví hora to prawdziwa autonomiczna Republika. Podobno pomysł założenia państwa powstał już w latach 80., ale ostatecznie udało się to zrobić w 2000 roku.

I tak we wsi Boretice powstało mikropaństwo łączące wszystkich miłośników wina, zarówno producentów jak i smakoszy.

Republika ma swojego prezydenta, ministrów, a nawet ambasady! To wszystko na na prawdę niewielkim terenie. Jest to jedno z tych miejsc, które jest tak dziwne i oryginalne, a zarazem tak fascynujące i pozytywne, że zapamięta się je do końca życia.

Urzekające zamki i piękne miasteczka Moraw – Lednice i Mikulov

Czeskie Morawy zachwyciły nas również pięknymi zamkami i bardzo urokliwymi miasteczkami. Jedną z nich był zamek w Lednicach. Podobno była to jedna z ulubionych letnich rezydencji Liechtensteinów. Największe wrażenie robi jego pieczołowicie wykonana, przepiękna fasada z licznymi balkonami, wyrzeźbieniami i wieżyczkami.

Teren dookoła Pałacu to piękne tereny zielone, jezioro i ogrody, na których zwiedzanie również warto przeznaczyć nieco czasu.

W godzinach popołudniowych, gdy słońce powoli zachodzi, pałac funduje nam piękną grę światła i cieni.

Kolejnym urzekającym miasteczkiem, które niewątpliwie warto zobaczyć jest Mikulov. Nad miastem otoczonym trzema wzgórzami wznosi się barokowy zamek.

Jeden z pagórków widocznych ze starówki to tzw. Święty Pagórek (Svatý kopeček). Na samej górze znajdują się cztery barokowe kapliczki, które nie rzadko są celem lokalnych pielgrzymek.

Wrażenie robi również sama starówka, tereny wokół zamku razem z ogrodami i piękne widoki roztaczające się dookoła. Mogłabym przyrównać Mikulov do polskiego Kazimierza Dolnego. Klimatem są mocno porównywalne. Jest tu pięknie, klimatycznie i czarująco. Jest tutaj również mnóstwo restauracji i knajpek.

Czego nie udało nam się zobaczyć na Morawach?

Niestety nie zdążyliśmy zobaczyć wszystkich miejsc, które były na naszej liście. Miejsca, na które zabrakło czasu to przede wszystkim Hluboká nad Vltavou i majestatyczny neogotycki pałac rodem z Disneya, który ma niezwykły bajkowy kształt. Koniecznie sprawdźcie to miejsce!

Drugim miejscem jest Znojmo, które wielu uznaje za najpiękniejsze miasteczko Moraw Południowych. Podróżowaliśmy pociągiem, więc nie zawsze dało się to wszystko połączyć. Ciekawym miejscem, o którym również czytałam jest artystyczna piwnica, czyli Malowana piwniczka w Šatovie.

Nie dane nam było również zobaczyć i doświadczyć klimatu otwartych winnic, przez to, że podróżowaliśmy w okresie pandemii. Czujemy pewien niedosyt, ale dzięki temu mamy powód by wrócić w ten piękny region. Przede wszystkim na Festiwal Otwartych Piwniczek!

Tak więc komu poleciłabym Czeskie Morawy? Przede wszystkim miłośnikom wina, wspaniałych zamków, urokliwych i ciekawych miasteczek, szeroko pojętego slow-life, ale także rowerzystom, bo znajdziecie tu również świetne trasy rowerowe. Kogo przekonałam? 🙂

The post Czeskie Morawy – zachwycająca kraina winem płynąca appeared first on Wersja 2.0.

Promocja Ceske Drahy – tańsze bilety dla każdego

Na promocje trafiliśmy przypadkiem, a właściwie Tomek trafił na jego ulubionej stronie z promocjami z całej sieci. Bilet tygodniowy na wszystkie pociągi Ceskych Drahów (tzw. jizdenka) – czeski odpowiednik PKP – można było kupić za 130 zł. Do wyboru był również bilet 2 tygodniowy za 260 zł na osobę. Z promocji mógł skorzystać każdy. Pomyślałam wow, bierzemy!

Kupując bilet trzeba było określić dzień początkowy jego obowiązywania. Od tego dnia ważny był na 7 lub 14 dni – w zależności od wybranej przez nas opcji. Co ważne, bilet obowiązuje jedynie w lipcu i sierpniu. Wystarczy go wydrukować lub zawsze mieć przy sobie kod QR z biletu w telefonie. Jako, że nigdy nie wiadomo kiedy telefon się rozładuje lub nie zadziała, jestem zwolenniczką drukowania takich rzeczy.

Muj Vlak – czyli niezawodna aplikacja do wyszukiwania połączeń

Jak łatwo i szybko zaplanować podróż Ceskymy Drahami? Wystarczy ściągnąć aplikację Muj Vlak. Jest naprawdę niezwykle prosta i intuicyjna. Możemy używać jej w języku angielskim. Wpisujemy dwie miejscowości i dostajemy możliwe opcje połączeń oraz ewentualnych przesiadek.

Co więcej, aplikacja pokazuje również w czasie rzeczywistym, czy pociąg ma opóźnienie lub nawet czy przyjedzie wcześniej.

Czasami szybciej dowiemy się o zmianie godziny przyjazdu z aplikacji niż z tablic na dworcu kolejowym. Dzięki temu, zawsze wiemy czy spóźnimy się na pociąg, czy warto się spieszyć, lub czy może zdążymy na taki, który przyjedzie z opóźnieniem. Fenomenalna sprawa.

Część połączeń Ceskych Drahów realizowana jest tylko w weekendy. Zazwyczaj są to połaczenia do turystycznych miejsc takich jak miasteczka ze znanymi zamkami. Ja niestety popełniłam błąd i planując naszą trasę sprawdzałam dostępność połączeń w weekendy i nie przyszło mi do głowy, że warto również sprawdzić w dzień tygodnia, założyłam, że prawdopodobnie będą po prostu jeździć częściej.

I tak oto gdy chcieliśmy w tygodniu dostać się z Mikulova do Lednic spotkała nas niespodzianka, bo okazało się, że nie ma takiego połączenia. Na szczęście na danej trasie jeździły również autobusy, więc dostaliśmy się tam bez problemu, a naprawdę było warto! Tamtejszy pałac i otaczające go zielone tereny zapierały dech w piersi.

Płatne miejscówki – na co zwracać uwagę

Mając bilet tygodniowy na Ceske Drahy, tzw. Izdenkę, możecie podróżować wszystkimi pociągami jakie znajdziecie w aplikacji Muj Vlak. Należy pamiętać tylko o jednej rzeczy, że pociągi, których numer zaczyna się od SC, są pociągami pendolino i należy dodatkowo wykupić na nie miejscówki.

Na szczęście takich pociągów jest raczej mało i zawsze można znaleźć alternatywę. My wybraliśmy pendolino tylko raz, na trasie z Bohumina do Olomuca. Za miejscówkę na osobę zapłaciliśmy około 6 zł. W pociągu dostaliśmy darmową butelkę wody, więc nie było tak źle 😉

Imponująca siatka połączeń Ceskych Drahów

Muszę przyznać, że siatka połączeń Ceskych Drahów jest naprawdę zaskakująca. Dociera on do naprawdę małych mieścinek, z których pewnie już dawno zrezygnowałoby PKP.

Co więcej, wiele małych stacji kolejowych pełni funkcję stacji przesiadkowych. Ich obsługa doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Zatem, jeśli musimy się na takiej małej stacyjce przesiąść, a nasz pociąg ma opóźnienie, nie ma co się martwić, bo drugi pociąg zawsze będzie na nas czekał.

Tylko raz zdarzyło nam się, że musieliśmy kupić bilet na pociąg innego przewoźnika. Było to z miejscowości Ceske Budziejowice do Czeskiego Krumlowa (po prostu nic innego tam nie kursowało – tylko prywatny przewoźnik). Na szczęście w drodze powrotnej, jadąc z Czeskiego Krumlowa do Pragi, mogliśmy już skorzystać z oferty Ceskych Drahów.

A w okienku miło i przyjemnie!

Musze przyznać, że bardzo miło zaskoczyła mnie obsługa Ceskych Drahów. Panie w okienkach na dworcach nie tylko chętnie pomagają rozwikłać wszelkie pytania i wątpliwości, ale nawet drukują rozkłady jazdy innych (prywatnych) przewoźników, by ułatwić nam planowanie podróży. To naprawdę miła odmiana po niektórych doświadczeniach z kasami PKP…

Nie mieliśmy też problemów z porozumieniem się – płynny angielski jest tutaj na porządku dziennym, co również miło nas zaskoczyło. Zresztą tego obawialiśmy się najmniej, w końcu czeski i polski są do siebie bardzo podobne, o czym przekonywaliśmy się niejednokrotnie podczas pokracznych rozmów ze współpasażerami.

Jak wyglądała nasza trasa?

Podróż zaczęliśmy w Bydgoszczy, skąd nocnym pociągiem udaliśmy się do Bohumina – stacji położonej zaraz za czeską granica. I tak rozpoczęliśmy naszą przygodę. Cała podróż (w uproszczeniu) wyglądała następująco:

Dzień 1: Bohumin – Kromieryż – Olomuc

Dzień 2: Olomuc – Brno – Velke Pavlovice – Boretice – Vrbice – Brno

Dzień 3: Brno – Breclav – Mikulov – Lednice – Brno

Dzień 4: Brno – Ceske Budziejowice – Cesky Krumlov

Dzień 5: Cesky Krumlov – Praga

Dzień 6 – Praga – Bydgoszcz

A więc czy było warto?

Czy warto było? Jasne, że tak! Czechy są naprawdę piękne. Najbardziej zauroczyły mnie Morawy, które z całego serca polecam. Tamtejsze winiarnie i otaczające je pola winorośli sprawiają, że łatwo poczuć się tutaj jak w jakimś śródziemnomorskim kraju. Praga bywa tłoczna (a nawet bardzo tłoczna), ale niektóre alejki oczarowują i nie brak w nich ducha uwielbianego przeze mnie Street Artu. Na pewno wkrótce pojawi się więcej zdjęć z naszej podróży. Jeśli chodzi o samą podróż pociągami Ceske Drahy, na plus zaliczyłabym fajną przygodę, dużo ruchu, wiele pięknych widoków z okien pociągu i to, że nigdy nie wiesz kogo możesz poznać i co może Cię spotkać.

W jednym z pociągów spotkaliśmy w przedziale bardzo miłego młodego Czecha, który jak tylko dowiedział się, że jesteśmy z Polski, ucieszył się niezmiernie, zaczął grzebać w torbie i wyjął litrową butelkę przeźroczystego płynu bez etykiety mówiąc: Wy z Polski? To na pewno chcecie się napić wódki! Był bardzo zaskoczony i rozczarowany gdy odmówiliśmy. Dodam, że był okropny upał, pociąg był bez klimatyzacji i była godzina 12 w południe, ale chyba bardziej zaskakujące było to jak postrzegają nas nasi sąsiedzi 😉

Oczywiście są też pewne minusy, bo czy koniec końców finansowo bardziej opłacała się podróż pociągami niż samochodem, tego pewna nie jestem. Do tego na pewno autem zaoszczędzilibyśmy czas i pewnie zwiedzili więcej miejsc. Ale czyż nie takie wypady pamięta się najbardziej? Nie zawsze wszystko musi być wygodne i świetnie zaplanowane. Wróciliśmy co prawda z potrzebą odpoczynku po urlopie, ale za to z naprawdę świetnymi wspomnieniami (i kondycją) 🙂

The post Tygodniowy bilet na Ceske Drahy – czyli nasza wielka podróż pociągami po Czechach appeared first on Wersja 2.0.