Siedlisko Marianna – piękne siedlisko w otoczeniu natury

Majówka, jak każdy długi weekend, to czas, w którym korki są niemal wszędzie, dlatego tym razem postanowiliśmy pojechać gdzieś blisko, żeby nie tracić cennych godzin na dojazd. Chcieliśmy wypocząć aktywnie, dlatego zabraliśmy ze sobą rowery. Nasz wybór padł na Janowiec koło Kazimierza Dolnego, a konkretnie na Siedlisko Marianna, które wypatrzyłam na mojej ukochanej stronie Slowhop.

Siedlisko położone jest w małej wiosce Ławeczko Stare. Na nasz pobyt wybraliśmy pokój „Leśnik” z przepięknym, zadaszonym tarasem. Widok z tarasu oczarował mnie już od wejścia. Otoczenie drzew, popołudniowe słońce i możliwość oglądania zachodów słońca siedząc pod kocykiem na tarasie – to było dokładnie to, czego potrzebowaliśmy!

Samo siedlisko jest nowoczesne, nieskazitelnie czyste i bardzo ładnie urządzone. Na dość sporym terenie znajdują się dedykowane miejsca na ogniska, hamaki, mały staw oraz strefa z sauną i balią zewnętrzną. Druga sauna znajduje się w budynku. Jest też duża stodoła, która idealnie nadaje się na klimatyczny ślub lub przyjęcie. A dookoła? Po prostu kojący widok na pola i niekończącą się przestrzeń.

Pyszne, lokalne śniadania to coś, za co najbardziej kocham agroturystyki i na co bardzo zwracam uwagę. Tym razem też się nie zawiodłam. Z całego serca polecam Wam to miejsce.

Petla rowerowa Siedlisko – Puławy – Kazimierz – Janowiec – Siedlisko

Pierwszego dnia po południu zrobiliśmy sobie krótką rozgrzewkę, jadąc na kolację do Janowca, ale nasza główna wyprawa zaplanowana była na kolejny dzień. Zaraz po śniadaniu spakowaliśmy wodę oraz przekąski i ruszyliśmy w drogę.

Nasza trasa prowadziła z siedliska prosto do Puław, następnie malowniczą ścieżką przy wale wiślanym aż do Kazimierza, skąd przeprawiliśmy się promem do Janowca, by ostatecznie wrócić do siedliska. Cała trasa miała niecałe 50 km.

Pierwszy odcinek do Puław prowadził głównie lokalnymi, asfaltowymi drogami przez pola, lasy i małe wioski, gdzie ruch samochodowy był znikomy. Większość trasy upłynęła nam więc w bliskim kontakcie z naturą. Niestety, jeden niewielki końcowy fragment prowadził wzdłuż znacznie bardziej ruchliwej ulicy. Choć przez większość czasu mogliśmy korzystać z chodników, momentami ich brakowało i musieliśmy zjechać na jezdnię. Na szczęście był to jedyny taki odcinek na całej trasie.

Muzeum Czaroryskich czyli przystanek w Puławach

W Puławach zrobiliśmy przystanek w Muzeum Czartoryskich. To piękne miejsce, które za sprawą księżnej Izabeli stało się w 1801 roku pierwszym muzeum w Polsce. Bilet wstępu do pałacu kosztował 30 zł od osoby. W eleganckich wnętrzach mogliśmy podziwiać cenne pamiątki rodowe, piękną porcelanę oraz historyczne militaria (choć one zazwyczaj interesują mnie najmniej – za to Tomek był zachwycony).

Co więcej, wciąż można tu poczuć klimat dawnych „Aten Polskich”. Jest on obecny nie tylko we wnętrzach, ale i w otaczającym pałac romantycznym parku, gdzie pośród drzew kryją się słynna Świątynia Sybilli oraz Dom Gotycki.

Również przestrzeń bezpośrednio przed wejściem do pałacu jest pięknie zaaranżowana i można spotkać pawie, które co śmieszne jak na zawołanie pokazały się w pełnej krasie o pełnej godzinie. Chcieliśmy poczekać czy zrobią to samo w kolejnej godzinie, ale czas już nas naglił 😉

Z terenu pałacu Czartoryskich wjeżdża się bezpośrednio na ścieżkę rowerową, którą dojeżdżamy do samej Wisły, a konkretnie na wał wiślany.

To właśnie wzdłuż niego prowadzi kolejna część trasy – około 15 kilometrów prostej, cichej, zielonej, bardzo dobrze utrzymanej ścieżki rowerowej. Szlak jest bardzo popularny, ale niezwykle przyjemny. Takimi widokami cieszyliśmy się, aż musieliśmy nieco zboczyć i przeprawić przez strumień po prowizorycznym mostku. Na szczęście nie było to wielkim wyzwaniem i na horyzoncie niebawem pojawił się nasz kolejny przystanek: Kazimierz Dolny.

Kazimierz Dolny- (zatłoczona) perełka regionu

Chyba nie ma osoby, która nie znałaby Kazimierza Dolnego. To przepiękne miasteczko kipi artyzmem i tajemniczością – znajdziecie tu słynny zamek, Górę Trzech Krzyży oraz otaczające miasto liczne winiarnie i wąwozy (można udać się na nocne zwiedzanie z pochodniami – polecam). To też miejsce, gdzie odbywa się wiele festiwali – chociażby filmowych, czy muzycznych jak Kazimiernikejszyn – letni festiwal, który trwa kilka dni i koncerty odbywają się zarówno na rynku głównym, jak i w kamieniołomach. Fantastyczny vibe.

Niestety majówka to okres, gdzie tłumy były wręcz przytłaczające. Jako że odwiedzaliśmy Kazimierz już wielokrotnie, nie zostaliśmy tu długo, jedynie na kawę i lody, ale to bez wątpienia jedno z najpiękniejszych miasteczek w Polsce i miejsce o wyjątkowej energii, do którego zawsze warto wrócić.

Tak naprawdę wystarczy kawałek odjechać od centrum Kazimierza i można na spokojnie odpocząć, chociażby siedząc sobie przy Wiśle. Tereny są tu naprawdę piękne. Jest też stąd niedaleko do Nałęczowa czy chociażby Lublina i jego uroczej starówki. Ten region to perełka zarówno pod względem kultury, natury, ale też kuchni.

Przeprawa przez Wisłę, czyli prom do Janowca

Prom z Janowca do Kazimierza pamiętam jeszcze z okresu dziecięcego, kiedy jeździliśmy w te strony do naszej rodziny. Nic się od tamtej pory nie zmieniło, bo to wciąż praktycznie jedyna opcja, żeby przeprawić się przez Wisłę i nie nadrabiać wielu kilometrów. Jednocześnie to, szczerze mówiąc, wielka frajda i fajny element naszej wycieczki. Opłata za osobę z rowerem to 17 zł i taka przeprawa trwa kilka minut.

W Janowcu zatrzymaliśmy się na obiadokolację w Maćkowej Chacie – knajpie, którą odkryliśmy już wiele lat temu, będąc w tych okolicach i już wtedy nas zachwyciła. Mają przepyszne domowe, polskie jedzenie. Niebo w gębie!

Wieczorem zarezerwowaliśmy sobie saunę wewnętrzną. W cenie są 2 godziny sauny na wyłączność, można przynieść sobie picie i przekąski. Bardzo przyjemny czas i relaks po aktywnym dniu.

Janowiec – zamek i odkryty ziołowy raj

Następnego dnia wybraliśmy się do Janowca. Główną atrakcją tego miejsca jest zamek. Zamek nie jest duży, ale to imponująca, renesansowa ruina, dawna siedziba rodu Firlejów, która wznosi się na wysokiej, stromej skarpie, dzięki czemu roztacza się z niego spektakularny widok na dolinę Wisły oraz przeciwległy Kazimierz Dolny.

Z zamku udaliśmy się spacerkiem w stronę miejsca, które poleciła nam właścicielka Siedliska. Manes – ziołowe miejsce to unikalne miejsce, gdzie właściciel własnoręcznie zbiera lokalne dzikie zioła, owoce, i zamienia je w prozdrowotne octy, nalewki i inne mikstury. Jak sam mówi poświęcił życie na to, by połączyć swoją wiedzę ze studiów na kierunkach dietetyka, zielarstwo i fitoterapia m.in. na SGGW w Warszawie z siłami natury, a owoce swojej pracy sprzedaje właśnie tu. Kocham takie miejsca, więc było to moje must see 🙂

Jego kolekcja maceratów, octów i innych kolorowych mikstur wygląda imponująco. Na miejscu jest też mały bar, w którym można się czegoś napić i coś zjeść, a także roztacza się piękny widok na dolinę. Wydalam tu mnóstwo pieniędzy, ale nie mogłam się oprzeć.

Tego dnia postanowiliśmy zjeść obiad w innym miejscu i wybraliśmy restaurację Czarna Dama w Janowcu. Jedzenie było trochę droższe niż w Maćkowej Chacie, ale równie przepyszne. Zjedliśmy obłędną zupę pokrzywową, do tego drugie danie i deser. Z pewnością mogę stwierdzić, że kulinarnie zakochałam się w Janowcu.

Relaks w balii i ulewa na zwieńczenie dnia

Na dzisiejszy wieczór zarezerwowaliśmy balię. Mieliśmy wizję wygrzania się w niej po całym dniu, ale nie spodziewaliśmy się, że… wieczór będzie tak ciepły, że balia była dla nas wręcz za ciepła! Mimo to i tak bardzo przyjemnie spędziliśmy ten czas. Cisza, nastrojowe lampeczki, a od czasu do czasu pokropił przyjemny orzeźwiający deszczyk.

I tak mieliśmy szczęście, bo po powrocie do pokoju dosłownie rozpętała się burza i ulewa. Usiedliśmy na naszym tarasie, przykryliśmy się kocem i obserwowaliśmy burzę, chłonęliśmy piękne zapachy i odgłosy. To był magiczny wieczór.

Ten majówkowy weekend utwierdził mnie w przekonaniu, że okolice Kazimierza to jeden z moich ulubionych regionów w Polsce. Aktywnie, kulinarnie, widokowo – naprawdę trudno się rozczarować. Jeśli szukacie miejsca na długi weekend niedaleko Warszawy i chcecie uciec od korkowego szaleństwa – zdecydowanie polecam. Nie pożałujecie.

The post Rowerowa majówka w okolicach Kazimierza Dolnego appeared first on Wersja 2.0.

Zion – wzrok skierowany w niebo

Zion National Park leży w południowo-zachodnim Utah i jest jednym z najchętniej odwiedzanych parków w całych Stanach. Ale tym, co wyróżnia go spośród innych – Grand Canyonu, Bryce, Arches – jest perspektywa. W Grand Canyon stoisz na krawędzi i patrzysz w przepaść. W Zion jesteś na dnie kanionu i patrzysz w górę. Ściany z czerwonego i pomarańczowego piaskowca nawajskiego wznoszą się po obu stronach na nawet 800 metrów. Czujesz się mały w zupełnie inny sposób niż gdziekolwiek indziej.

Na Zion National Park mieliśmy przeznaczony tylko jeden dzień i musieliśmy zdecydować: Angels Landing czy Narrows. Angels Landing to najpopularniejszy szlak Zion – widoki z góry, łańcuchy wbite w skałę, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szlaków w USA, ale trzeba było mieć na niego wcześniej załatwione pozwolenie. Za to Narrows kusiło czymś, czego nigdzie indziej nie można doświadczyć. Wybraliśmy Narrows w zasadzie bardzo spontanicznie i do dziś uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji tej podróży.

Jak dotrzeć do szlaku Narrows w Zion?

Wjazd do parku obejmuje karta America the Beauty, którą kupujemy na rok (od tego roku kosztuje 250$ i można dzięki niej wjechać do wielu Parków Narodowych w USA). Jak w wielu innych Parkach Narodowych, po dojechaniu i zaparkowaniu auta, kierujemy się do specjalnego darmowego autobusu, który kursuje po parku i zatrzymuje się na kilku przystankach. Każdy z nich to inne miejsce, inny szlak, inny widok. Zion Canyon Scenic Drive – główna droga przez park – jest w sezonie zamknięta dla prywatnych samochodów.

Żeby dotrzeć do szlaku Narrows, musimy wysiąść na ostatnim przystanku autobusu, czyli Temple of Siwinawa. Tu zaczyna się krótki spacer, który po około 15 minutach doprowadzi wprost do wejścia na Narrows. I tu zaczyna się najlepsze – wchodzimy do rzeki.

Po drodze mijamy inne ciekawe przystanki takie jak:

• Court of the Patriarchs – krótkie wyjście na punkt widokowy, z którego widać trzy masywne skalne szczyty nazwane imionami biblijnych patriarchów: Abraham, Isaac i Jacob. Warto nawet na chwilę wysiąść i poszukać ich wzrokiem
• Zion Lodge – jedyny hotel wewnątrz parku, można tu zjeść lub odpocząć. Stąd też startuje kilka szlaków
• The Grotto – tu zaczyna się podejście na Angels Landing, czyli ten drugi słynny szlak z łańcuchami wbitymi w skałę
• Weeping Rock – krótki spacer do miejsca, gdzie ze skalnej ściany sączy się woda, tworząc rodzaj wiszącego ogrodu z paprociami i kwiatami rosnącymi prosto ze skały. Trochę surrealistyczne
• Big Bend – przystanek bez konkretnego szlaku, ale z widokami na zakręt wąskiego kanionu i wyjątkowo wysokie skalne ściany.

Zacznij wcześnie – naprawdę wcześnie

Zion to jeden z najbardziej obleganych parków. Parking przy wejściu do parku jest bezpłatny – jak w większości parków narodowych w USA – ale zapełnia się błyskawicznie. To jedyny park, w którym nie udało nam się zaparkować, mimo że byliśmy w nim o 8:30. Musieliśmy zostawić auto na płatnym parkingu w miasteczku obok i dojechać do parku autobusem.

Na szczęście autobus działa sprawnie i jest darmowy. Kursuje regularnie i dowiezie nas do wejścia do Parku. Brzmi nieźle, ale przy napiętym planie tracenie czasu na szukanie parkingu, dojście do przystanku i czekanie na kurs jest bolesne. Dlatego – jedźcie jak najwcześniej.

Buty i kij – czyli jak przygotować się do szlaku Narrows?

Szlaku Narrows nie pokonamy po prostu w butach trekingowych i bez przygotowania. Przy wejściu na szlak lub w pobliskich miasteczkach jest wypożyczalnia specjalnego sprzętu: neoprenowe skarpety, wodoodporne buty i kije trekkingowe. Niektórzy wypożyczali nawet stroje wodoodporne podobne do ogrodniczek. Wahaliśmy się, czy na pewno jest to niezbędne, ale na szczęście rozsądek wygrał. Wypożyczyliśmy. I dzięki Bogu, bo bez tego po prostu byśmy nie dali rady.

Nurt w rzece jest silniejszy, niż się wydaje. Nawet tam, gdzie woda sięgała mi do kostek czy kolan, czułam ogromną siłę, która zwalała z nóg. Trzeba uważać naprawdę na każdy krok. Poza tym dno rzeki to potężne ilości mniejszych i większych kamieni – śliskich i niestabilnych. Bez kija, który daje podparcie i specjalnych butów, które dają przyczepność, byłoby to po prostu bardzo niebezpieczne. Do tego woda jest tutaj lodowata nawet latem, aczkolwiek jest w tym też jakiś urok, bo nigdy nie będzie gorąco 🙂

Jak wygląda sam szlak

Narrows to szlak, który nie ma utwardzonej ścieżki. Ścieżką jest rzeka Virgin River. Wchodzisz do wody i idziesz przed siebie, a po obu stronach rosną ściany skalne – miejscami wąskie na kilka metrów, wysokie na kilkaset. Szczelina jest tak ciasna, że w niektórych miejscach słońce ledwo do niej dociera.

Uwierzcie mi, to jest spektakularny widok. Gra świateł, potężne pionowe skalne ściany, potęga natury, coś niesamowitego. Czasem przy rzece znajdziecie kawałek suchego lądu, gdzie można usiąść i odpocząć, ale nie ma zbyt wiele takich miejsc. To, co zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ale to chyba w każdym parku narodowym w jakim byliśmy, było to jak życzliwi i pomocni byli ludzie. Nikt nie irytował się jeśli ktoś szedł wolniej, jeśli chciał zrobić sobie zdjęcie, atmosfera na szlaku była naprawdę fantastyczna.

Na początku szlaku faktycznie jest sporo ludzi, najgłębszy moment, gdzie woda sięga do klatki piersiowej jest bardzo blisko od wejścia. Tu się odbywa największa selekcja, bo sporo ludzi zawraca. W gruncie rzeczy zatem, im dalej pójdziemy, tym robi się spokojniej wokół.

Po jakimś czasie mijasz dosłownie pojedyncze osoby. Kolory kanionu zmieniają się za każdym zakrętem i są niesamowite. Ciągle patrzysz raz w dół pod nogi, a raz w górę na te przepiękne, majestatyczne struktury.

Większość osób najdalej dociera do miejsca zwanego Wall Street, i tak było z nami, to pierwszy odcinek szczeliny, najbardziej spektakularny i najczęściej fotografowany. Czas przejścia do Wall Street i z powrotem to teoretycznie ok. 6-7 godzin. Nam zajęło to trochę krócej.

Ważne jest to, że wracamy tą samą trasą, więc w pewnym momencie trzeba po prostu podjąć rozsądną decyzję o zawróceniu. Oczywiście warto też wziąć pod uwagę, o której robi się ciemno – raczej nie chciałabym wracać rzeką po zmroku.

Pozwolenie – czy jest potrzebne?

Planując wyjazd, natknęłam się na informacje, że do Narrows potrzebne jest pozwolenie. Przez chwilę myślałam, że to dotyczy całego szlaku. Okazuje się, że to nie do końca tak.

Odcinek od dołu, czyli ten, który pokonuje zdecydowana większość turystów, nie wymaga żadnego pozwolenia. Wchodzisz od strony Temple of Sinawava, idziesz rzeką przed siebie tak daleko, jak chcesz i masz siłę, a następnie wracasz tą samą drogą. Właśnie tak zrobiliśmy my i właśnie tak wygląda klasyczne Narrows.

Pozwolenie jest natomiast wymagane przy wariancie z góry na dół – czyli trasie zaczynającej się przy Chamberlain’s Ranch, prowadzącej przez cały kanion aż do Temple of Sinawava. To kilkanaście godzin wymagającego marszu (a miejscami pływania), najczęściej rozbitych na dwa dni z noclegiem w kanionie. Zdecydowanie nie jest to dla każdego, choć brzmi absolutnie niesamowicie – spanie pod gołym niebem w środku szczeliny, między skalnymi ścianami musi być niezapomnianym doświadczeniem. Pozwolenia rezerwuje się przez recreation.gov i podobnie jak kempingi w parkach, rozchodzą się bardzo szybko.

Jeśli macie tylko jeden dzień – tak jak my – żadne pozwolenie nie jest potrzebne. Po prostu przyjedźcie wcześnie, wypożyczcie sprzęt i wejdźcie do rzeki.

Flash floods – tego nie można zbagatelizować

Przed wejściem na szlak koniecznie sprawdźcie komunikaty o zagrożeniu powodziowym. Możecie zrobić to w visitor center po wjeździe do parku. Flash flood, czyli powódź błyskawiczna, to jedno z największych niebezpieczeństw w Narrows. Woda może nadejść błyskawicznie, bez ostrzeżenia, nawet przy słonecznej pogodzie w kanionie, jeśli gdzieś dalej w górach spadł deszcz.

Tablice przy wejściu na szlak pokazują aktualny poziom ryzyka – zielony, żółty, czerwony. Przy czerwonym wejście jest zamknięte. Nie jest to miejsce, do którego można podejść beztrosko, tu się czuje ogromny respekt do natury.

Szlak Narrows w Zion – czy warto?

Absolutnie tak! Wyjście z rzeki po kilku godzinach w środku tej szczeliny to jeden z tych momentów, które trudno opisać słowami. Mokra, zmęczona, z obolałymi nogami od kamieni, ale z poczuciem, że właśnie doświadczyłam czegoś, co naprawdę trudno porównać z czymkolwiek innym. Te pionowe ściany skalne nad głową, ta zimna woda, ten nurt, który non stop przypomina o potędze natury – to jest Narrows.

Jeśli macie tylko jeden dzień w Zion i stoicie przed wyborem, to zrozumiałe, że możecie czuć się zagubieni. Ale uwierzcie mi, wybór Narrows to decyzja, której nie pożałujecie! To doświadczenie, które na zawsze pozostanie w waszej pamięci. Nie wahajcie się – ruszajcie w drogę i odkryjcie magię tego miejsca!

The post Wędrówka rzeką między ścianami kanionu. The Narrows w Zion National Park to szlak, którego nie zapomnimy appeared first on Wersja 2.0.

ESTA i paszport

Wiza dla Polaków została zniesiona w 2019 roku, jednak przed przyjazdem do Stanów konieczne jest wypełnienie i pozytywna autoryzacja tzw. ESTA (Electronic System for Travel Authorisation), która pozwala na podróż bez wizy do 90 dni. Wniosek ESTA można złożyć online na https://esta.cbp.dhs.gov/ Koszt to od 2026 roku 40 dolarów (polecam płacić Revolutem) maksymalnie 72 godziny przed wyjazdem, ale dla świętego spokoju lepiej zrobić to wcześniej. Polecam artykuł o tym, jak wypełnić ESTA krok po kroku z bloga Interameryka, który zresztą namiętnie czytałam przed wyjazdem.

Upewnij się również, że masz ważny paszport (co najmniej 6 miesięcy od daty planowanego powrotu).

Kiedy lecieć na roadtrip do USA?

W naszym przypadku padło na wrzesień – i był to strzał w dziesiątkę. Przez całe trzy tygodnie mieliśmy doskonałą pogodę – słonecznie i ciepło, ale bez upałów. To ważne, ponieważ latem w wielu miejscach, zwłaszcza w parkach narodowych, temperatury potrafią być ekstremalne, a niektóre szlaki są wtedy zamykane ze względów bezpieczeństwa. W Valley of Fire szlaki były zamknięte do 31 września a wielkie tablice – „Heat Warning. You may die” – naprawdę warto wziąć sobie do serca.

Wrzesień to także moment przejściowy między sezonami – z jednej strony nie ma już tłumów turystów z wakacji, z drugiej wciąż można cieszyć się otwartymi trasami. Na przykład legendarna i przepiękna Tioga Pass w Yosemite była w tym czasie przejezdna, co nie jest oczywistością – zimą i wczesną wiosną ta droga bywa zamknięta z powodu śniegu. Jedynym minusem było to, że wodospady w Yosemite praktycznie wyschły – ich pełną moc można podziwiać głównie wiosną, kiedy topnieją śniegi.

Warto też pamiętać, że wybór terminu może zależeć od tego, czy chcecie trafić na amerykańskie święta lub specjalne wydarzenia – mogą one wpłynąć na tłok w popularnych miejscach i ceny noclegów.

Planowanie trasy

Gdy planowaliśmy naszą podróż po zachodnim wybrzeżu, mieliśmy na liście mnóstwo miejsc, które chcieliśmy odwiedzić. Chciałam zmieścić je wszystkie w naszym planie, mając nadzieję, że damy radę je zobaczyć. Szybko jednak okazało się, że taka strategia nie ma sensu. Nie warto ulegać pokusie zbyt napiętego harmonogramu – lepiej zostawić sobie margines na nieprzewidziane sytuacje. Stany Zjednoczone to kraj o powierzchni zbliżonej do Europy, a odległości między poszczególnymi punktami na mapie potrafią być ogromne.

Podróżując po USA, trzeba też brać pod uwagę nie tylko dystans, ale i różne przeszkody, które mogą pojawić się po drodze. Korki w dużych miastach, zamknięte drogi (czasem na wiele miesięcy z powodu osunięć terenu), a nawet całkowicie zamknięte parki narodowe mogą zaburzyć pierwotny plan. Dlatego kluczowa jest elastyczność.

My przekonaliśmy się o tym na własnej skórze – w czasie naszej podróży zamknięty był fragment słynnej Pacific Coast Highway na odcinku, mniej więcej w połowie drogi, między San Francisco a Los Angeles. Byliśmy tego świadomi przed wyjazdem, więc nas to nie zaskoczyło, ale wyobraźcie sobie, że osunięcie drogi w tym miejscu sprawiło, że jedyny możliwy objazd to powrót i objazd naokoło co wydłużało trasę o wiele godzin! Zamknięty był również Park Narodowy Doliny Śmierci, który zajmuje ogromną powierzchnię, co oznaczało konieczność znalezienia alternatywnych dróg przejazdu.

Aby uniknąć takich niespodzianek, warto na bieżąco sprawdzać komunikaty o stanie dróg i parków narodowych. Pomocne może być także wyznaczanie tras w Google Maps, aby upewnić się, czy planowany przejazd jest możliwy i ile rzeczywiście zajmie czasu.

Noclegi – planować czy rezerwować na bieżąco?

Pod względem noclegów zdecydowaliśmy się na elastyczność. Ze względu na duże odległości i możliwe zmiany planów, rezerwowaliśmy miejsca z dnia na dzień, szukając noclegu mniej więcej w okolicy, do której mogliśmy realnie dojechać danego dnia. To rozwiązanie pozwalało nam swobodnie dostosowywać trasę – jeśli jakieś miejsce nas zachwyciło, mogliśmy zostać dłużej, a jeśli musieliśmy coś pominąć, nie byliśmy uwiązani wcześniejszymi rezerwacjami.

Dobrym kompromisem jest też strategia rezerwowania kluczowych noclegów z wyprzedzeniem, szczególnie w dużych miastach lub miejscach, gdzie dostępność jest ograniczona. My wybraliśmy hybrydowe podejście – wcześniej zarezerwowaliśmy:

• pierwsze dwa noclegi w San Jose (obok San Francisco ze względu na to, że Tomek uczestniczył tam w konferencji),
• dwa noclegi w Los Angeles,
• jeden nocleg w Las Vegas
• dwa ostatnie noclegi w Yosemite National Park.

Dzięki temu mieliśmy pewność co do noclegów w kluczowych punktach podróży, ale jednocześnie mogliśmy dostosowywać trasę pomiędzy nimi.

Pamiętajcie również, że w popularnych miejscach, zwłaszcza dużych miastach, noclegi mogą być droższe w weekendy nawet o dwa trzy razy, lub ograniczone jak np. w parkach narodowych czy blisko nich.

Ubezpieczenie podróżne

Podczas wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, wykupienie ubezpieczenia podróżnego jest absolutnie niezbędne! System opieki zdrowotnej w USA jest jednym z najdroższych na świecie, a koszty leczenia mogą być kosmiczne, nawet przy drobnych urazach lub chorobach. Nie warto na tym oszczędzać i ryzykować zadłużeniem się na całe życie.

My ubezpieczaliśmy się przez aplikację mBanku. Za ubezpieczenie na 3 tygodniową podróż zapłaciliśmy po 400 zł na osobę. Koszty leczenia w naszym wariancie wynosiły do 250 000 euro, ale widziałam nawet takie ubezpieczenia, które pokrywały koszty leczenia do 40 mln zł (Axa). Jeśli planowałabym sporty ekstremalne, wspinaczkę górską, myślę, że zdecydowanie bym to rozważyła. Najkorzystniejszego ubezpieczenia można też poszukać w porównywarkach ubezpieczeń takich jak Rankomat. I warto pamiętać, że nasza karta EKUZ tam nie działa.

Karta SIM

Karta SIM z nieograniczonym internetem to również must have. Przyda się do rezerwacji noclegów, wyznaczania tras, czy szukania atrakcji po drodze. Polecam też pobrać mapę offline, bo w wielu miejscach po prostu nie ma zasięgu. My nasze karty SIM kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem – z Allegro od pośrednika (ale dobrym pomysłem jest też skorzystanie z jednej z wielu aplikacji oferujących karty eSIM).

Wynajem auta

Auto wypożyczaliśmy bezpośrednio ze strony Alamo, co ciekawe nie wymagało to żadnej wcześniejszej wpłaty, płatność dopiero po oddaniu auta na miejscu. Alamo ma wliczone ubezpieczenia w cenę wynajmu, jedyne co dokupiliśmy to road assistance (czy potrzebnie, nie wiem, ale trochę baliśmy się „co by było gdyby”, a planowaliśmy jeździć po szutrowych drogach). Łącznie koszt auta wyniósł 3500 zł za 16 dni. Pierwotny koszt wyliczony był na 3200 zł, ale niestety po wzroście kursu dolara i fakcie, że płatność odbywa się dopiero po oddaniu auta, finalnie taką kwotę zobaczyliśmy na wyciągu. Alamo pozwala wybrać auto na parkingu, my wybraliśmy Toyotę Rav 4 (zależało nam bardzo na zakrywanym bagażniku czego większość SUVów nie miała). Podróżowaliśmy prawie cały czas z bagażem, więc chcieliśmy jak najmniej kusić los.

Płatność na miejscu jest o tyle dobra, że możecie zobaczyć, czy cena nie spadła przed samym wyjazdem i zrobić nową rezerwację.

Zasady ruchu drogowego i płatne drogi

Niektóre zasady ruchu drogowego mogą Was zaskoczyć. Generalnie poruszanie się autem po Starach jest naprawdę proste, duże, szerokie drogi, bardzo dobrze oznaczone zjazdy, ale jest kilka zasad, o których trzeba pamiętać. Co ciekawe przy planowaniu tras często pokazywało mi, że będziemy jechać płatną drogą, a to nie do końca była prawda. Okazało się, że płatne są czasami jedynie lewe pasy na autostradach, lub też płatną drogę może pokazywać, kiedy przejeżdżamy przez park narodowy.

Karta czy gotówka?

Najlepiej mieć obie opcje. W zdecydowanej większości miejsc bez problemu zapłacicie kartą. My od lat korzystamy z kart Revolut. Można po dobrym kursie wymieniać walutę, płacić kartą, rezerwować noclegi czy loty. Revolut działa również jak karta kredytowa więc można bez problemu użyć jej tam, gdzie nie ma możliwości płatności zwykłą kartą.

Wymieniliśmy jednak też sporo gotówki w obawie, że mogą wystąpić problemy z kartą, ale okazało się, że niepotrzebnie – takich sytuacji było naprawdę niewiele. Niemniej jednak warto mieć przy sobie trochę dolarów na wszelki wypadek, szczególnie jeśli planujecie wizytę w mniej turystycznych miejscach lub na przykład zostawianie napiwków w lokalach, które preferują gotówkę.

Jak uniknąć strat na kursie walut?

Jeśli macie już zaplanowany wyjazd, warto śledzić kursy walut i stopniowo wymieniać dolary na Revolucie jeszcze przed podróżą. My tego nie zrobiliśmy i pech chciał, że w czasie naszego pobytu kurs dolara skoczył z 3,90 zł do 4,60 zł. Możecie sobie wyobrazić, jak mocno to odbiło się na całkowitym koszcie wyjazdu… 😬 Nie popełniajcie tego błędu! Planowanie wymiany waluty wcześniej może zaoszczędzić sporo pieniędzy.

Grupy Facebookowe

Nieoceniona pomoc w planowaniu trasy. Warto dołączyć do kilku grup tematycznych, gdzie ludzie dzielą się swoimi planami podróży, a bardziej doświadczeni uczestnicy oceniają ich realność i doradzają, jak zoptymalizować trasę. To świetna okazja, by uniknąć typowych błędów, dowiedzieć się, ile czasu rzeczywiście potrzeba na dany odcinek, oraz zebrać cenne wskazówki dotyczące konkretnych miejsc.

Takie grupy to również doskonałe źródło inspiracji – można tam znaleźć gotowe trasy, rekomendacje najlepszych atrakcji i praktyczne porady, np. gdzie taniej wynająć samochód, jakie ubezpieczenie wybrać czy na co uważać w poszczególnych stanach. Oprócz tego warto aktywnie pytać o konkretne miejsca, tipy i wymieniać doświadczenia z innymi podróżnikami.

Świetnym źródłem informacji jest także strona Interameryka, która zawiera mnóstwo przydatnych artykułów i praktycznych wskazówek dotyczących podróżowania po USA.

Atrakcje

Jeśli planujecie odwiedzić takie miejsca jak Kanion Antylopy, warto zarezerwować wycieczkę z dużym wyprzedzeniem. To jedno z najpopularniejszych miejsc w USA, a bilety na najlepsze godziny znikają bardzo szybko. Warto sprawdzić, które pory dnia oferują najlepsze światło – w zależności od pory roku, promienie słońca wpadające do kanionu tworzą spektakularne efekty, a te „złote godziny” są najbardziej oblegane.

Niektóre atrakcje wymagają… losowania miejsc w loterii. Tak, w loterii! Na przykład na słynne The Wave w Arizonie. Aby wejść na ten szlak, trzeba kupić los i liczyć na szczęście – liczba dostępnych miejsc jest mocno ograniczona, a zainteresowanie ogromne. Podobno niektórzy starają się o zdobycie pozwolenia latami, ale warto spróbować! Los można kupić w loterii online na Recreation.gov 4 miesiące przed planowaną wizytą. W przypadku The Wave można też skorzystać z loteria last-minute: Jeśli nie uda się online, można próbować na miejscu w Kanab, Utah, gdzie odbywa się loteria na bilety na następny dzień.

Niektóre szlaki np Angels landing w parku Zion również wymagają pozwolenia, tak samo jak przejście The Narrows w całości. Aczkolwiek początkowy odcinek, który i tak zajmuje cały dzień, zdecydowanie wystarczy. Warto czytać dokładnie, na czym polegają płatne szlaki, bo właśnie, jak w przypadku Narrows okazuje się, że cały szlak jest dla baaardzo wytrawnych piechurów, zajmuje dwa dni i absolutnie prawie nikt takiego pozwolenia nie chce i nie potrzebuje 🙂

Jeśli chodzi o wstępy do Parków Narodowych, jeśli planujecie odwiedzić kilka z nich, warto na miejscu kupić roczną kartę wstępu do parków narodowych (my płaciliśmy za nią 80$ niestety od tego roku cena wzrosła do 250$ i obejmuje wejścia dla całego samochodu). Można ją kupić na miejscu, np. w okienku przy wjeździe do pierwszego odwiedzanego parku. Zdecydowanie zwraca się już po odwiedzeniu dwóch parków.

Co jeszcze?

Z dodatkowych rzeczy pamiętajcie o zabraniu przejściówki, gdyż gniazdka w Stanach są inne niż u nas. W razie czego pobierzcie sobie również mapę offline obszaru, w którym będziecie się poruszać, bo zdarza się bardzo często, że na trasie po prostu nie ma internetu. Pamiętajcie również, że po przylocie dostaniecie szereg pytań od strażnika, będzie pytał Was między innymi o lot powrotny, o Wasz cel przyjazdu, co zamierzacie robić, gdzie nocujecie i ile macie ze sobą pieniędzy. Warto wcześniej przygotować sobie odpowiedzi, żeby uniknąć niepotrzebnego stresu.

Roadtrip po USA – wyzwanie, ale jaka satysfakcja!

Zorganizowanie roadtripu po zachodnim wybrzeżu USA może być logistycznym wyzwaniem, ale przede wszystkim niesamowitą przygodą. Ale żeby naprawdę się nią cieszyć, trzeba się dobrze przygotować. Od spraw formalnych, przez wybór terminu, planowanie trasy i rezerwacji, po małe rzeczy, które mogą zrobić wielką różnicę, jak karta SIM, offline’owe mapy czy trochę dolarów w kieszeni. Najważniejsze? Elastyczność. Nie wszystko pójdzie zgodnie z planem – i bardzo dobrze. Bo często właśnie te nieplanowane momenty okazują się najlepsze. Nie próbuj zobaczyć wszystkiego. Zobacz to, co naprawdę Cię interesuje. Daj sobie czas, przestrzeń i luz. Tylko wtedy roadtrip po USA będzie nie tylko podróżą po mapie, ale też podróżą, którą zapamiętasz na całe życie.

The post Jak zorganizować roadtrip po zachodnim wybrzeżu USA na własną rękę? Praktyczne porady appeared first on Wersja 2.0.

Promocja Ceske Drahy – tańsze bilety dla każdego

Na promocje trafiliśmy przypadkiem, a właściwie Tomek trafił na jego ulubionej stronie z promocjami z całej sieci. Bilet tygodniowy na wszystkie pociągi Ceskych Drahów (tzw. jizdenka) – czeski odpowiednik PKP – można było kupić za 130 zł. Do wyboru był również bilet 2 tygodniowy za 260 zł na osobę. Z promocji mógł skorzystać każdy. Pomyślałam wow, bierzemy!

Kupując bilet trzeba było określić dzień początkowy jego obowiązywania. Od tego dnia ważny był na 7 lub 14 dni – w zależności od wybranej przez nas opcji. Co ważne, bilet obowiązuje jedynie w lipcu i sierpniu. Wystarczy go wydrukować lub zawsze mieć przy sobie kod QR z biletu w telefonie. Jako, że nigdy nie wiadomo kiedy telefon się rozładuje lub nie zadziała, jestem zwolenniczką drukowania takich rzeczy.

Muj Vlak – czyli niezawodna aplikacja do wyszukiwania połączeń

Jak łatwo i szybko zaplanować podróż Ceskymy Drahami? Wystarczy ściągnąć aplikację Muj Vlak. Jest naprawdę niezwykle prosta i intuicyjna. Możemy używać jej w języku angielskim. Wpisujemy dwie miejscowości i dostajemy możliwe opcje połączeń oraz ewentualnych przesiadek.

Co więcej, aplikacja pokazuje również w czasie rzeczywistym, czy pociąg ma opóźnienie lub nawet czy przyjedzie wcześniej.

Czasami szybciej dowiemy się o zmianie godziny przyjazdu z aplikacji niż z tablic na dworcu kolejowym. Dzięki temu, zawsze wiemy czy spóźnimy się na pociąg, czy warto się spieszyć, lub czy może zdążymy na taki, który przyjedzie z opóźnieniem. Fenomenalna sprawa.

Część połączeń Ceskych Drahów realizowana jest tylko w weekendy. Zazwyczaj są to połaczenia do turystycznych miejsc takich jak miasteczka ze znanymi zamkami. Ja niestety popełniłam błąd i planując naszą trasę sprawdzałam dostępność połączeń w weekendy i nie przyszło mi do głowy, że warto również sprawdzić w dzień tygodnia, założyłam, że prawdopodobnie będą po prostu jeździć częściej.

I tak oto gdy chcieliśmy w tygodniu dostać się z Mikulova do Lednic spotkała nas niespodzianka, bo okazało się, że nie ma takiego połączenia. Na szczęście na danej trasie jeździły również autobusy, więc dostaliśmy się tam bez problemu, a naprawdę było warto! Tamtejszy pałac i otaczające go zielone tereny zapierały dech w piersi.

Płatne miejscówki – na co zwracać uwagę

Mając bilet tygodniowy na Ceske Drahy, tzw. Izdenkę, możecie podróżować wszystkimi pociągami jakie znajdziecie w aplikacji Muj Vlak. Należy pamiętać tylko o jednej rzeczy, że pociągi, których numer zaczyna się od SC, są pociągami pendolino i należy dodatkowo wykupić na nie miejscówki.

Na szczęście takich pociągów jest raczej mało i zawsze można znaleźć alternatywę. My wybraliśmy pendolino tylko raz, na trasie z Bohumina do Olomuca. Za miejscówkę na osobę zapłaciliśmy około 6 zł. W pociągu dostaliśmy darmową butelkę wody, więc nie było tak źle 😉

Imponująca siatka połączeń Ceskych Drahów

Muszę przyznać, że siatka połączeń Ceskych Drahów jest naprawdę zaskakująca. Dociera on do naprawdę małych mieścinek, z których pewnie już dawno zrezygnowałoby PKP.

Co więcej, wiele małych stacji kolejowych pełni funkcję stacji przesiadkowych. Ich obsługa doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Zatem, jeśli musimy się na takiej małej stacyjce przesiąść, a nasz pociąg ma opóźnienie, nie ma co się martwić, bo drugi pociąg zawsze będzie na nas czekał.

Tylko raz zdarzyło nam się, że musieliśmy kupić bilet na pociąg innego przewoźnika. Było to z miejscowości Ceske Budziejowice do Czeskiego Krumlowa (po prostu nic innego tam nie kursowało – tylko prywatny przewoźnik). Na szczęście w drodze powrotnej, jadąc z Czeskiego Krumlowa do Pragi, mogliśmy już skorzystać z oferty Ceskych Drahów.

A w okienku miło i przyjemnie!

Musze przyznać, że bardzo miło zaskoczyła mnie obsługa Ceskych Drahów. Panie w okienkach na dworcach nie tylko chętnie pomagają rozwikłać wszelkie pytania i wątpliwości, ale nawet drukują rozkłady jazdy innych (prywatnych) przewoźników, by ułatwić nam planowanie podróży. To naprawdę miła odmiana po niektórych doświadczeniach z kasami PKP…

Nie mieliśmy też problemów z porozumieniem się – płynny angielski jest tutaj na porządku dziennym, co również miło nas zaskoczyło. Zresztą tego obawialiśmy się najmniej, w końcu czeski i polski są do siebie bardzo podobne, o czym przekonywaliśmy się niejednokrotnie podczas pokracznych rozmów ze współpasażerami.

Jak wyglądała nasza trasa?

Podróż zaczęliśmy w Bydgoszczy, skąd nocnym pociągiem udaliśmy się do Bohumina – stacji położonej zaraz za czeską granica. I tak rozpoczęliśmy naszą przygodę. Cała podróż (w uproszczeniu) wyglądała następująco:

Dzień 1: Bohumin – Kromieryż – Olomuc

Dzień 2: Olomuc – Brno – Velke Pavlovice – Boretice – Vrbice – Brno

Dzień 3: Brno – Breclav – Mikulov – Lednice – Brno

Dzień 4: Brno – Ceske Budziejowice – Cesky Krumlov

Dzień 5: Cesky Krumlov – Praga

Dzień 6 – Praga – Bydgoszcz

A więc czy było warto?

Czy warto było? Jasne, że tak! Czechy są naprawdę piękne. Najbardziej zauroczyły mnie Morawy, które z całego serca polecam. Tamtejsze winiarnie i otaczające je pola winorośli sprawiają, że łatwo poczuć się tutaj jak w jakimś śródziemnomorskim kraju. Praga bywa tłoczna (a nawet bardzo tłoczna), ale niektóre alejki oczarowują i nie brak w nich ducha uwielbianego przeze mnie Street Artu. Na pewno wkrótce pojawi się więcej zdjęć z naszej podróży. Jeśli chodzi o samą podróż pociągami Ceske Drahy, na plus zaliczyłabym fajną przygodę, dużo ruchu, wiele pięknych widoków z okien pociągu i to, że nigdy nie wiesz kogo możesz poznać i co może Cię spotkać.

W jednym z pociągów spotkaliśmy w przedziale bardzo miłego młodego Czecha, który jak tylko dowiedział się, że jesteśmy z Polski, ucieszył się niezmiernie, zaczął grzebać w torbie i wyjął litrową butelkę przeźroczystego płynu bez etykiety mówiąc: Wy z Polski? To na pewno chcecie się napić wódki! Był bardzo zaskoczony i rozczarowany gdy odmówiliśmy. Dodam, że był okropny upał, pociąg był bez klimatyzacji i była godzina 12 w południe, ale chyba bardziej zaskakujące było to jak postrzegają nas nasi sąsiedzi 😉

Oczywiście są też pewne minusy, bo czy koniec końców finansowo bardziej opłacała się podróż pociągami niż samochodem, tego pewna nie jestem. Do tego na pewno autem zaoszczędzilibyśmy czas i pewnie zwiedzili więcej miejsc. Ale czyż nie takie wypady pamięta się najbardziej? Nie zawsze wszystko musi być wygodne i świetnie zaplanowane. Wróciliśmy co prawda z potrzebą odpoczynku po urlopie, ale za to z naprawdę świetnymi wspomnieniami (i kondycją) 🙂

The post Tygodniowy bilet na Ceske Drahy – czyli nasza wielka podróż pociągami po Czechach appeared first on Wersja 2.0.

Glamping dla dorosłych

W 4rest camp czekają na gości 4 jurty. W środku każdej z nich jest łóżko, mała lodówka, stolik, szafa, koza (właściwie kominko – kaloryfer) i osobna, w pełni wyposażona, łazienka.

W kominku palimy sami, drewno i podpałkę możemy dowolnie brać z wyznaczonego do tego miejsca­.

Nad łóżkiem znajduje się okrągłe okno, przez które można oglądać przepływające chmury czy gwiazdy.

Przed jurtą jest mały tarasik z dwoma leżakami. Dwie z czterech jurt mają prywatną balię przed wejściem, a pozostałe dwie mogą korzystać z trzeciej balii. Umieszczono ją mniej więcej po środku, między nimi – zaraz obok sauny z widokiem na jezioro. Jurty są tak rozmieszczone, że dają dużą prywatność więc raczej nie natkniecie się na sąsiadów zbyt często.

My mieliśmy jurtę bez własnej balii (tylko taka była dostępna w danym terminie). Niemniej dzięki temu, że nasi sąsiedzi z drugiej jurty, z którą mieliśmy dzielić balię, nie przyjechali, mogliśmy z niej korzystać o dowolnych porach.

Rodzinny biznes z sercem

Jurty wraz z pensjonatem, który znajduje się nieopodal to rodzinny biznes prowadzony przez rodziców i ich dzieci. Jak twierdzą są jak włoska rodzina, mocno się kłócą, ale też mocno kochają.

Można poczuć, że wkładają w to miejsce dużo serca. Każdy z nich specjalizuje się w czymś innym dlatego tak dobrze się uzupełniają.

Balie na chłodne wieczory

Jak dla mnie balia to atrakcja numer jeden! Zwłaszcza w chłodne wieczory. Temperatura wody to około 38 stopni. Balia posiada termostat i jest nagrzewana całą dobę, więc można z niej korzystać w każdej chwili. Wchodzisz do balii, w ręku trzymasz kieliszek wina, patrzysz w górę, a tam niebo pełne gwiazd. Dookoła cisza i spokój, szum drzew, śpiew ptaków. Wspaniałe uczucie.

Chociaż muszę dodać, że same jurty znajdują się raczej w zagajniku nad jeziorem, aniżeli w samym sercu lasu. Otaczają je nie tylko drzewa, ale też grodzone pastwiska dla koni. Jak jednak szybko i łatwo można się przekonać, wokół rozciągają się dziesiątki hektarów lasów. Latem to świetne miejsce na rowery i długie wędrówki.

Oprócz balii można też wynająć saunę z widokiem na jezioro. Żeby ją nagrzać, trzeba rozpalić ogień, a w trakcie dokładać drewno. Im więcej dołożymy, tym cieplej będzie wewnątrz. Nasi sąsiedzi, z którymi szybko złapaliśmy kontakt, nie przebierali w środkach. Z wygrzanej do ok. 100 stopni sauny wyskakiwali wręcz, żeby wytarzać się w śniegu lub… zanurzyć w przeręblu.

Natura, natura, natura

To chyba coś co najbardziej kusi takich mieszczuchów jak my. Każdy potrzebuje kontaktu z naturą. W 4rest camp można to poczuć w pełni. Wyobraźcie sobie że jedynym hałasem jaki słyszycie jest rżenie koni, śpiew ptaków (a właściwie krzyk żurawi), kumkanie żab czy szum drzew.

Wstajecie rano a przed waszą jurtą pasie się konik ze stadniny koni znajdującej się obok. Zachód słońca oglądacie nad jeziorem, a wieczorem patrzycie w gwiazdy. A jak chcecie, możecie jechać nad morze i pospacerować po plaży. To tylko ok. 30 kilometrów.

Jak wspomniałam dookoła są lasy i ścieżki rowerowe a także pola golfowe. Można więc skorzystać z dodatkowych atrakcji jak gra w golfa czy np. nauka jazdy konnej.

I co szczególnie ważne – w jurtach i okolicy jest bardzo słaby zasięg, co skutkuje właściwie ciągłym brakiem internetu. Także Facebook, choćbyśmy stanęli na rzęsach i wymachiwali telefonem ku niebu, nie będzie nas kusił. Można w pełni oddać się tu i teraz bez zbędnych rozpraszaczy.

Właściciele dbają o zachowanie harmonii z naturą nawet w tak drobnych kwestiach jak oświetlenie. Teren dookoła jurt oświetlony jest jedynie delikatnymi kulami ustawionymi na ziemi. Tworzy to subtelny i tajemniczy klimat. Oczywiście w związku z tym, każda jurta wyposażona jest też w latarkę.

Ile kosztuje glamping w 4rest camp?

Wynajem jurty z prywatną balią to od 460 do 480 zł za dobę za dwie osoby. Jurta bez balii to 400 zł. W przypadku wynajmu na więcej niż 3 doby ceny nieznacznie spadają.

Wynajem balii dla jurt, które jej nie posiadają to 70 zł za 3 godziny. Sauna to koszt 60 zł za godzinę. W lecie można też wypożyczać rowery wodne, deski SUP czy łódkę wiosłową.

Śniadanie wliczone jest w cenę noclegu. Jeśli chcecie zamówić obiad na miejscu to jest to dodatkowy koszt 40 zł za osobę.

Jesli chcecie wiedzieć więcej lub sprawdzić dostępne terminy podrzucam Wam link do Slowhopa: https://slowhop.com/pl/miejsca/4rest-camp.html

Przy okazji z całego serca polecam tę stronę, można tam znaleźć fantastyczne noclegi z duszą.

Tak więc weźcie kilka butelek wina, wsiadajcie w auto i zróbcie sobie przyjemny weekend za miastem. Nie pożałujecie. Bawcie się dobrze!

The post 4rest camp – glamping w leśnym azylu tylko dla par appeared first on Wersja 2.0.

Setki wysp i jeszcze więcej statków – czyli z czego słynie Chorwacja

Chorwacja słynie z krystalicznie czystej, błękitnej wody i mnóstwa wysp. Podobno w chorwackiej części morza Adriatyckiego znajduje się 698 wysp, 389 wysepek i 78 raf!

Nie dziwi więc fakt, że jedną z największych atrakcji Chorwacji są rejsy i wycieczki po morzu.

Można wybierać między porannymi rejsami, całodniowymi, czy też takimi przy zachodzie słońca. Jeśli mamy patent żeglarski możemy również oczywiście wypożyczyć łódkę, zamiast wybierać przewoźników. Wybór jest ogromny.

Możemy płynąć zarówno na zamieszkałe wyspy, jak i na te, które mają miano parków narodowych. Możemy też poszukać mniejszych, niezamieszkałych, jeśli chcemy mieć swój kawałek raju.

Jesteś w Zadarze? Popłyń z Nicolą!

Nasz rejs w Chorwacji trwał 6 godzin. Wyruszyliśmy z Zadaru. Łódź i kapitana polecił nam nasz ówczesny gospodarz.

Właścicielem łódki, którą płynęliśmy był jego przyjaciel Nicola, który po 10 latach bycia szefem kuchni w jednej z najlepszych restauracji w Zadarze, postanowił wieść życie sternika.

Z Nicolą spotkaliśmy się w porcie w Zadarze o 9 rano. Obawiałam się, że przy takiej ilości zacumowanych łodzi ciężko nam będzie się odnaleźć, ale na szczęście nie było z tym problemu.

Nicola posiada średniej wielkości łódkę, na której spokojnie może płynąc 6-8 osób. Na środku znajduje się duży stół z ławeczkami, mała łazienka i kuchnia oraz nieco miejsca na dziobie statku.

Ile kosztował i co obejmował rejs w Chorwacji?

Rejs kosztował 50 euro od osoby. W cenie mieliśmy podane śniadanie, lunch, nieograniczoną ilość piwa, wina, wody i soku. Dla bardziej wymagających znajdą się też mocniejsze alkohole.

Plan zakładał również zatrzymanie się po drodze w dwóch zatokach żeby popływać i ponurkować (na statku mamy do dyspozycji płetwy i maski do snorkelingu).

Oprócz wybranej przez nas opcji, Nicola organizuje też inne wycieczki, jak na przykład całodniowy rejs obejmujący wstęp do Parku Narodowego na wyspie Kornati. Z ofertą można zapoznać się na jego stronie lub napisać do niego prywatną wiadomość.

Jeśli chodzi o napoje to nie spodziewajcie się perfekcyjnie podanych drinków z palemką. Piwo pije się po prostu z dużej butelki rozlewając je do kubeczków lub małych pokali, tak samo jak inne trunki, ale za to jedzenie, które nam zaserwowano powaliło mnie na kolana! O tym za chwilę.

Promienie słońca i błękitna laguna. Rejs w Chorwacji na długo zapada w pamięć

Każde słowo na temat krystalicznie pięknej, błękitnej wody w Chorwacji to prawda. Zatoczki, w których się zatrzymywaliśmy wręcz mieniły się błękitem. Do tego cisza, spokój, pełen relaks.

Jadąc do Chorwacji pamiętajcie o gumowym obuwiu do wody, bez tego ani rusz. Plaże i dno morza są bardzo kamieniste.

Obłędna paella – czyli szef kuchni poleca!

Jak wspomniałam Nicola był przez 10 lat szefem kuchni w jednej z najlepszych restauracji w Zadarze. Podczas rejsu był nie tylko sternikiem i kucharzem, ale też rybakiem! Macie więc pewność, że podawane przez niego potrawy są najwyższej jakości i świeżości. Przyrządza je tuż przed podaniem, podczas postoju w zatoce.

Zobacz też

Podróże

Perfekcyjne Airbnb w Chorwacji? Znaleźliśmy je za Dubrownikiem!

Lunch dosłownie powalił mnie na kolana. Dostaliśmy najlepszą paelle jaką jadłam w życiu! Była po prostu obłędna. Warto było wydać każde euro na ten rejs żeby móc zjeść to przepyszne danie.

Zdecydowanie przyćmiło śniadanie, chociaż ono również było naprawdę smaczne. Dostaliśmy talerz z chorwackimi serami i wędlinami, pieczywo, oliwę i sałatkę z pomidorów i oliwek.

Jeżeli planujemy rejs w Chorwacji, wybór jest ogromny. Nie mam absolutnie żadnego porównania, więc nie wiem, czy gdzieś nie znajdziecie lepszej opcji, ale ten rejs mogę przede wszystkim polecić pod kątem kulinarnym.

Życzę Wam przyjemnie i owocnie spędzonego czasu jeśli kiedyś zawitacie do tego kraju i tak szczęśliwych brzuchów jak mój 😉

The post Błękitna laguna i najlepsza paella w życiu – czyli Rejs po chorwackich wodach appeared first on Wersja 2.0.

RAW-Gelände – postindustrialna przestrzeń artystyczna

Macie tak czasem, że jesteście w miejscu, które Was fascynuje, ale też wywołuje lekki, aczkolwiek przyjemny dreszczyk emocji i niepokój? Takim miejscem jest dla mnie RAW – dzielnica, w której artystyczna część mojego serca się zakochała.

RAW to postindustialna przestrzeń, która powstała na terenie starej stacji naprawy pociągów. Na pierwszy rzut oka zaniedbany, opuszczony teren, w rzeczywistości tętni kulturowym życiem.

Opuszczone hale zostały przerobione na alternatywne kluby nocne, obdrapane ściany pokrywają dziesiątki albo i setki graffiti i murali.

Dodatkowo możemy znaleźć tu galerie i warsztaty artystyczne, szkołę jogi a także budki z jedzeniem. Odbywają się tutaj też cykliczne imprezy jak np. pchle targi.

Ja zwiedzałam RAW z samego rana. Większość miejsc była więc zamknięta i nie było zbyt wiele ludzi. Czuję pewien niedosyt więc nie mogę oprzeć się pokusie powrotu tam na wypad nocny.

Czytałam jednak, że, choć mogłoby się wydawać, że to miejsce dla ubogich studentów, ceny wejść do klubów mogą powalić. Niemniej jednak polecam Wam wybrać się tam o jakiekolwiek porze dnia. Moim zdaniem najlepsze miejsce tego typu w Berlinie ze wszystkich, które widziałam.

East Side Gallery – turystycznie ale wciąż ciekawie i intrygująco

Klasyk jeśli chodzi o street art w Berlinie. Galeria powstała na zachowanym jeszcze, najdłuższym fragmencie muru berlińskiego (1316m) we wschodniej części miasta.

Mur zaczyna się niedaleko RAW więc możecie połączyć to w jedną wycieczkę. Oczywiście tutaj będzie już tłumnie prawdopodobnie o każdej porze dnia. Murale poruszają głównie tematykę komunizmu, represji, wolności, a także marzeń o idealnym świecie. Pierwsze powstały w 1989 roku zaraz po upadku muru berlińskiego. Teraz liczy sobie 106 obrazów i jest aktualnie jedną z największych galerii obrazów na świeżym powietrzu na świecie.

Jak dotąd najpopularniejszy mural, namalowany 20 lat temu na podstawie słynnego zdjęcia, obrazuje pocałunek Leonida Breżniewa i Ericha Honeckera – przywódców ZSRR i NRD. Breżniew był znany z tego, że przytulał i całował przywódców demokracji ludowych, ale z nikim nie całował się tak namiętnie jak właśnie z Honeckerem. Istnieje wiele teorii na ten temat. Podobno Breżniew w ten sposób sprawdzał lojalność swoich sojuszników, jakkolwiek to brzmi 😉

Mural jest jednym z najbardziej znanych obrazów związanych z przewrotem politycznym w Niemczech, który stał się ikoną pop kultury. Oczywiście tutaj zbierają się największe tłumy więc zrobienie zdjęcia wymaga nie lada cierpliwości.

Urban Natiom – Muzeum sztuki nowoczesnej odkryte zupełnie przypadkiem

To nasze przypadkowe i zarazem przewspaniałe odkrycie. Darmowe muzeum dedykowane miejskiej sztuce współczesnej.

Urban Nation to projekt, który powstał w 2013 roku i jednym z jego założeń jest przekształcanie fasad berlińskich budynków w ogromne zewnętrzne galerie.

Ma to także na celu łączenie ludzi z ich miastem za pomocą sztuki plenerowej i integracyjnych projektów sąsiedzkich. Główne hasło tej inicjatywy to Connect. Create. Care. (Łącz. Twórz. Dbaj).

Urban Nation łączy i wspiera artystów. Głównie tych, którzy kształtują przestrzenie miejskie. I nie chodzi tutaj tylko o Berlin, ale o cały świat. Nierzadko organizują też imprezy, wystawy i warsztaty w ogólnodostępnej przestrzeni publicznej.

Samo muzeum powstało w 2017 roku i mimo iż jest niewielkie, robi ogromne wrażenie.

Dzielnica Kreuzberg i ulica Wilhelmstrasse

Warta uwagi jest też dzielnica Kreuzberg oraz ulica Wilhelmstrasse. Tam również znajdziemy wiele ciekawych dzieł, nierzadko bardzo znanych artystów.

Jednym z najpopularniejszych dzieł jest Pink Man namalowany przez BLU.

Pink Man to potwór stworzony z setek nagich, ludzkich, wystraszonych ciał. Widzimy go jak „zjada” jedyną jednostkę, która jest biała. To symbol ustroju faszystowskiego. Tak jak ustrój faszystowski, potwór poprzez siłę strachu i braku zgody na odmienność pożera niepokorną jednostkę, która od teraz ma również zasilać zbrodniczy system.

Berlin zachwycił mnie swoim niezwykłym klimatem. To z pewnością miasto, które każdy miłośnik sztuki, zwłaszcza ulicznej, musi odwiedzić. Zaczerpniecie tu ogromnej dawki inspiracji i nie tylko.

The post Alternatywny Berlin – szlakiem fascynującego Street Artu appeared first on Wersja 2.0.

Dojazd i parking przy Skalnym Mieście

Na początek kilka informacji praktycznych. Do Teplickich Skał jechaliśmy autem z Kudowy Zdrój. Droga zajęła około 40 minut i wiodła w większości przez piękne górskie czeskie wsie. Pamiętajcie żeby jadąc przez Czechy zawsze mieć przy sobie kamizelkę odblaskową, jeśli nie chcecie dostać mandatu. Można ją kupić na każdej stacji benzynowej za klika złotych.

Parking Teplickich Skał kosztuje 100 koron, natomiast dziwnym trafem w dniu w którym my odwiedziliśmy to miejsce nie były pobierane opłaty za parkowanie. Bilet wstępu kosztuje dla dorosłej osoby 120 koron czyli 24 złote. Można też płacić kartą. Jeśli nie macie koron a boicie się niekorzystnego przewalutowania polecam założenie karty Revolut. Mój must have za granicą.

Bilet do Teplickich Skał upoważnia także do wejścia do skalnego miasta w Adršpach, ale tylko jeśli przejdziecie do niego żółtym szlakiem tzw. Wilczym Wąwozem. O tym w dalszej części artykułu. A więc dlaczego warto?

Bajeczna flora i różnorodność trasy

Pierwsze pół godziny szlaku może wydawać się nieco mało spektakularne. Po drodze napotkamy jednak wejście na punkt widokowy, do którego wiedzie 300 schodów. Końcówka jest bardzo stroma, jeśli macie lęk wysokości to będzie to nie lada wyzwanie.

Właściwa część trasy zaczyna się wraz z tzw. pętlą. Przejście jej zajmuje około półtorej godziny jeśli nie idziecie zbyt szybkim krokiem. A zdecydowanie tego nie polecam, bo każdy odcinek szlaku jest jak osobna historia. Nie będziecie narzekać na monotonię.

Raz wygrzewamy się w promieniach słońca otoczeni zapachem sosen, a za chwilę znajdujemy się pomiędzy wysokimi wąskimi skałami porośniętymi wiecznie zielonym mchem i paprociami.

Jest wilgotno, miejscami wręcz zimno a dookoła słychać szumiące strumyki spływające po skałach.

Po drodze napotkacie wiele tabliczek z nazwami skał i tak mijamy np. skalną narzeczoną, mnicha czy głowę psa. Czasami trzeba się chwilę wpatrywać żeby dostrzec ten kształt, ale gdy już nam się to uda wiele razy powiemy sobie w myślach: faktycznie! To zabawne jak natura potrafi rzeźbić tak niezwykłe rzeczy.

I do tego ten niesamowity zapach przyrody!

Mniej tłumów, większa intymność w Teplickich Skałach

W porównaniu do skalnego miasta w Adršpach, jest tutaj zdecydowanie mniej ludzi. Dzięki temu można spokojnie kontemplować otaczająca przyrodę i ciszę. Raczej nie spotkacie tutaj rodzin z małymi dziećmi, bo szlak nie jest przystosowany do poruszania się na nim z wózkiem – w przeciwieństwie do skalnego miasta w Adršpach. Jest wiec mniej turystyczne, dzięki temu bardziej intymnie i intrygująco.

Raczej głównie słychać tu język czeski, a więc jest to miejsce bardziej lokalne. Dla mnie zwiedzanie takich miejsc w tłumie nie jest zbyt przyjemne, więc bardzo cieszę się, że wybraliśmy właśnie Teplice.

Wilczy Szlak – przejście do Skalnego Miasta w Adršpach

Jak wcześniej wspomniałam bilet zakupiony w jednym ze skalnych miast: Teplice lub Adršpach, pozwala na zwiedzenie ich obu, pod warunkiem, ze z jednego do drugiego przedostaniemy się pieszo Wilczym Wąwozem. Ma on około 4 km i przejście go zajmuje około półtorej godziny.

Znajduje się on tuż na początku szlaku Teplickich Skał. Zobaczycie rozwidlenie, na którym można albo kontynuować zwiedzanie albo zboczyć własnie na Wilczy Wąwóz, który prowadzi prosto do skalnego miasta w Adršpach. Droga jest niezwykle malownicza i przyjemna choć pod koniec czeka was sporo schodów w górę i w dół. Natomiast moim zdaniem jak najbardziej warto. My w pierwszej kolejności przeszliśmy szlak w Teplicach, a wracając odbiliśmy na Wilczy Wąwóz.

Nie martwcie się, że będziecie musieli wracać tą samą drogą. Zaraz przy wyjściu ze skalnego miasta w Adršpach znajduje się stacja kolejowa. Pociągi kursują bardzo często i zawiozą Was w kilka minut do stacji, która znajduje się przy parkingu w Teplicach. Bilet można kupić w pociągu. Można płacić kartą. W naszym przypadku niestety zawiódł terminal, a nie mieliśmy koron, więc konduktor pozwolił nam zapłacić w złotówkach.

Skalne Miasto w Adršpach

Szczerze mówiąc, po przejściu skalnego miasta w Teplicach, Adršpach nie zrobił na nas wrażenia. Raczej przeraziła nas ilość ludzi. Nie jest już tak tajemniczo, nie nie pachnie już tak bardzo zielenią.

Natomiast to, co warto tam zobaczyć to piękne, kryształowe jezioro. Niestety nie można się w nim kąpać, choć uwierzcie, że po kilku godzinach spacerowania w upale to była rzecz, o której marzyłam najbardziej 🙂

W obu miastach na szlakach nie było żadnego miejsca, gdzie można kupić jakiekolwiek napoje, zatem pamiętajcie żeby zaopatrzyć się w nie przed wejściem. Na parkingu jest sporo sklepów, także nie powinno być z tym problemu.

Podsumowując Teplickie Skały mają w sobie coś magicznego. Szczególnie ostatni odcinek pętli sprawiał, że czułam się jak przechadzając się po balijskim spa (nigdy nie byłam ale mogę wyobrazić sobie jaki panuje tam przyjemny klimat 😉). Jest tu piękna bujna roślinność, o żywych kolorach, piękny zapach i różnorodność trasy.

Mam nadzieję, że również Wam się spodoba.

The post Teplickie Skały w Czechach – wyjątkowe skalne miasto w Górach Stołowych appeared first on Wersja 2.0.

Notion to w dużym uproszczeniu internetowy notatnik. Niczym jednak nie przypomina rozwiązań typu Evernote czy OneNote. Twórcy Notion poszli w podobnym kierunku, co rozwiązania typu Bear. Użytkownik otrzymuje zatem do dyspozycji przestrzeń roboczą, którą dzieli na strony i podstrony (poziomy zagnieżdżenia są tutaj właściwie nieograniczone). Każda ze stron składa się natomiast z bloków. Bloki mogą być różne, m.in. blok tekstu, lista to-do, obrazek, separator, nagłówek, link do innej strony, działanie matematyczne, cytat, osadzony element z innej usługi (jak Google Drive np.), fragment kodu i… baza danych. I to właśnie ten ostatni typ bloku sprawia, że Notion jest tak potężnym narzędziem.

Niech Was nie przestraszy ta nazwa. Bazy danych w Notion są naprawdę proste w obsłudze (i potężne w swoich możliwościach). Każda baza może być wyświetlana na wiele sposobów – w formie tabelki, galerii (przyjemnych dla oka kafelków), kalendarza, tablicy typu kanban i kilku innych. Sprawia to, że możemy nasze dane analizować pod różnym kątem. Najlepiej pokazać to na przykładzie.

Przygotowuję listę tematów na artykuły. Każda pozycja w mojej bazie danych ma kilka właściwości: tytuł, planowaną datę publikacji, status (pomysł, research, w trakcie pisania, opublikowany), miejsce publikacji.

• Mogę wyświetlić moją listę w postaci tradycyjnej – jako listę.
• Ale mogę też dodać drugi widok – kalendarz, w którym moje planowane artykuły będą ułożone wg dat publikacji.
• Mogę też dodać trzeci widok – tablicę kanban, na której moje artykuły będą posegregowane w kolumny w zależności od statusu. W osobnej kolumnie znajdą się kafelki z pomysłami na artykuły, w osobnej artykuły wymagające researchu itd.

To zaledwie trzy przykłady, które można mnożyć. Notion jest pod tym względem niesamowicie elastyczny. Każdy mój artykuł jest nie tylko pozycją w bazie, ale też ma osobną podstronę, na której mogę np. gromadzić notatki potrzebne do jego napisania. Mogę też tworzyć specjalne szablony dla zawartości tej strony. Inny szablon będę miał np. dla artykułów na bloga, a inny szablon dla tekstów pisanych w innych miejscach. Doskonale rozwiązał to youtuber Thomas Frank, który przed przygotowaniem każdego filmu wprowadza go do Notion i tam gromadzi wszystkie rzeczy dotyczące procesu twórczego (checklisty, informacje, zadania, postępy itd.).

Wisienką na torcie jest możliwość tworzenia relacji między bazami danych oraz zaciągania informacji z jednej bazy do drugiej. To już oczywiście wyższa szkoła „notionowania”, więc nie warto się nią interesować przed opanowaniem podstaw. Chcę jednak od razu na wstępie pokazać wam, jak potężne jest to narzędzie i jak ogromne projekty (oraz właściwie całe życie – co wiele osób z powodzeniem robi) można w nim organizować.

Dlaczego Notion? Wady i zalety

Notion to trochę taki Evernote na sterydach. Pewnie nie każdemu przypadnie do gustu taka forma notowania. Nie ograniczamy się bowiem tutaj tylko do tekstu (choć oczywiście możemy). Po stuknięciu „/” na klawiaturze w Notion rozwija się lista typów bloków, jakie możemy umieszczać. I tutaj zaczyna się dopiero zabawa. W moim Notion mam wszystko – obrazki, nagrania audio, osadzone arkusze z Google Docs, mapy myśli stworzone w Miro, filmy z YouTube’a, pliki PDF i wiele, wiele innych.

Tym samym moje notatki przestały być nudne. Na ogół była to ściana tekstu – czasem z pogrubionymi i zakreślonymi fragmentami. Teraz Notion daje mi możliwość wykorzystywania innych form, organizowania treści w setki podstron, układania bloków w kolumny, organizowania ich w bazy danych i łączenia tego wszystkiego ze sobą.

To wszystko dopełnia bardzo estetyczny design. Każdą stronę możemy opatrzyć ikonką oraz okładką – mechanizm zintegrowano z bazą zdjęć z serwisu Unsplash, więc do dyspozycji mamy tysiące pięknych grafik. Interfejs domyślnie posiada białe tło, ale do dyspozycji oddano nam też tryb ciemny – co kto lubi.

Codziennie w Notion tworzę nowy dzień w bazie zatytułowanej „Dziennik”. Wpisuję tam swoje przemyślenia itp. Każdy dzień jest przypisany do tygodnia znajdującego się w innej bazie. Wchodząc w tydzień, otrzymuję listę wszystkich dni oraz zadania przypisane na cały tydzień. Zadania to kolejna baza danych, która jest przypisana do tygodni oraz do projektów. Dobrze zgadliście – projekty są jeszcze jedną bazą danych, która łączy się z zadaniami i tygodniami.

Brzmi strasznie? W teorii. W praktyce tworzy to niesamowicie praktyczny i spójny system monitorowania mojej efektywności. Każdego tygodnia podczas przeglądu, widzę wyraźnie, ile miałem energii każdego dnia, ile ruchu, jakie sukcesy, jakie porażki. Mogę łatwiej to wszystko analizować, szukać przyczyn i wprowadzać zmiany, by kolejny tydzień był bardziej efektywny. Natomiast każdego miesiąca, kiedy patrzę na moją listę celów, mogę łatwo sprawdzić, jakie zadania ostatnio wykonałem, które przybliżyły mnie do ich realizacji (lub wręcz przeciwnie – nie zrobiły tego) i też nanieść stosowne korekty kursu.

Oczywiście stworzenie takiego systemu nie jest proste i szybkie. Wymaga czasu, a często również eksperymentowania. To też zasadniczo można zaliczyć do wad Notion – jego możliwości mogą przytłaczać, a opanowanie bardziej zaawansowanych funkcji wymaga czasu i wysiłku. Zapewniam Was jednak, że wkład włożony w naukę obsługi tego programu szybko się zwraca.

Second Brain – drugi mózg

Pojęcie „zapasowego mózgu” coraz częściej przewija się w tej części internetu, gdzie mówi się o produktywności. Prekursorem tego narzędzia jest Tiago Forte, który stworzył kurs o budowaniu cyfrowego systemu pełniącego właśnie taką rolę „drugiego mózgu”, który ma odciążyć ten nasz biologiczny i sprawić, że będziemy mieć więcej mocy (RAM-u) na sprawy najważniejsze.

Po co mielibyśmy to robić? Otóż liczba informacji, które nas każdego dnia zalewają jest tak duża, że nasza głowa dosłownie wręcz puchnie. Mierzymy się z ogromem treści, danych, doniesień. Wiele z nich to wartościowe rzeczy, które w jakiś sposób z nami rezonują. Aby wykorzystać je w efektywny sposób, powinniśmy opanować sztukę tworzenia notatek i organizowania ich w system, który pozwoli potem łatwo wykorzystać zgromadzoną wiedzę – np. na potrzeby nowego artykułu, pracy naukowej czy wystąpienia.

I tutaj pojawia się Notion, który jest wręcz stworzony do tego typu zastosowań. Budowanie bazy wiedzy (drugiego mózgu) przechowującej wszystkie informacje, którymi nie chcemy aktualnie zajmować naszej głowy jest tutaj czystą przyjemnością. Szczególnie, że nasze notatki możemy potem efektywnie filtrować, segregować, wyświetlać w różnych widokach – wszystko po to, aby wykorzystywanie ich w przyszłości było łatwiejsze. A przecież o to przede wszystkim chodzi w notatkach – nie o sam fakt notowania. Wiedza, którą tylko przyjmujemy i w żaden sposób nie wykorzystujemy w praktyce jest bezużyteczna. To marnowanie czasu, a często po prostu przejaw prokrastynacji.

Sam zresztą jestem tego doskonałym przykładem – wiedzoholikiem (infoholikiem?). Uwielbiam przyswajać nowe informacje z zakresu efektywności, produktywności, psychologii, filozofii. Często bezrefleksyjnie rzucam się na kursy i szkolenia, które potem odkładam na kupkę wstydu. Mój Instapaper, „Zapisane” na Facebooku i lista „Do obejrzenia” na YouTube liczą setki (a może już tysiące) pozycji. Często jest to wiedza, której nie potrzebuję tu i teraz, ale wierzę, że „kiedyś mi się przyda”.

Notiona używam jako takiego wyższego poziomu notowania. Wszystko, co zapisuję „na później” to poziom najniższy. Jeżeli coś jest dla mnie na tyle ważne i przydatne w danym momencie, aby to poddać obróbce, streścić, skrócić (skracanie to kwintesencja skutecznego notowania) – trafia do Notiona. I tutaj ma formę zdecydowanie bardziej przystępną – taką „używalną”. Jeżeli skrócę za bardzo – zawsze mogę wrócić do Instapapera i tam zapoznać się z całą treścią danego zagadnienia.

Notion – jak zacząć?

Notion jest od niedawna całkowicie darmowy i w przypadku indywidualnych użytkowników nie posiada żadnych ograniczeń (wcześniej było to tysiąc bloków, ale teraz zdjęto ten limit). Płatne plany są adresowane głównie do osób, które potrzebują więcej przestrzeni na pliki uploadowane do Notion lub pracują w zespołach (i tu Notion sprawdza się również fenomenalnie). Indywidualny użytkownik z powodzeniem może korzystać z Notiona w wersji darmowej i wykorzystać pełnię jego możliwości.

Na sam początek tak naprawdę nie potrzebujemy niczego. Wystarczy założyć konto (można do tego celu użyć konta Google, więc nie będziemy musieli zapamiętywać kolejnego hasła) i zacząć tworzyć kolejne strony oraz bloki. W takim podstawowym użytkowaniu Notion jest niezwykle przystępny i prosty. Co jednak szczególnie istotne – sami wybieramy, poziom zaawansowania. Możemy tak naprawdę całkowicie zrezygnować z tworzenia baz itp. I używać Notiona jako ładnie wyglądającego notatnika. I w tej roli też zda egzamin. To tylko kolejny dowód na to, jak bardzo elastyczne jest to narzędzie.

A co jeśli chcemy więcej? Koniecznie przejrzyjcie, do czego można zastosować Notion – zebrałem 11 niebanalnych pomysłów, w których ta aplikacja sprawdzi się rewelacyjnie. Poza tym polecam metodę prób i błędów – eksperymentowanie.

Jeżeli natomiast chcecie wiedzieć coś konkretnego – pytajcie w komentarzach. Notiona używam od lat i myślę, że ma już przede mną naprawdę niewiele tajemnic.

The post Czym jest Notion i dlaczego warto go używać? appeared first on Wersja 2.0.

Zazwyczaj przy rezerwacji Airbnb boję się podkręconych zdjęć i nie do końca prawdziwych opinii, natomiast w tym przypadku to doświadczenie przerosło moje oczekiwania. Tak autentycznego miejsca i wspaniałych gospodarzy nie spotyka się często.

Jak tu dojechać?

Radovcici to niewielka wioska znajdująca się prawie na samym końcu chorwacji, 32 km za Dubrownikiem, ale tylko 13 km od lotniska. Najwygodniejszą i chyba jedyną opcją jest dojazd samochodem. Jeśli nie macie możliwości wynajęcia auta, myślę, że taksówka też nie byłaby złym pomysłem, ewentualnie warto zapytać gospodarzy czy nie zgodzili by się na pomoc w transporcie.

Dla kogo jest ten dom?

Dla tych, którzy chcą odpocząć od zgiełku, hałasu, którzy cenią sobie ciszę, spokój i prywatność. Idealny zarówno dla pary jak i dla rodzin czy grup znajomych. Radovcici to mała wioska więc nie ma co liczyć na knajpy, czy puby, ale impreza nad basenem jak najbardziej wchodzi w grę 😉

Najbliższa plaża znajduje się około 30 minut drogi pieszo od domu. Jednak nie jestem w stanie nic o niej powiedzieć, bo tak bardzo pokochaliśmy nasz basen, że nie wyruszyliśmy na plażę ani razu.

To miejsce, w którym raczej chce się przesiadywać większość czasu i odpoczywać niż traktować go jak bazę wypadową. Jest tu tak przyjemne, że nawet nie ma się ochoty nigdzie wyjeżdżać.

Dodam jeszcze, że wynajmowany dom to właściwie piętro domu. W dolnej części mieszkają gospodarze, jednak przestrzeń dla gości jest w całości prywatna, posiada osobne wejście i szczerze mówiąc ani razu nie odczuliśmy czyjejkolwiek obecności czy dyskomfortu.

Co tu zastaniecie?

Przede wszystkim ciszę i spokój. Nie było nawet słychać ani widać żadnego sąsiada. Jedynie czasami w oddali słyszeliśmy odgłosy pojedynczych samochodów czy kosiarek.

Co jeszcze? Spektakularny widok z jednej strony na morze i zachód słońca a z drugiej na góry. Nad domem las a pod domem pole.

Jeśli chodzi o sam dom, to jest on naprawdę piękny, bardzo czysty i bogato wyposażony. W środku posiada dwie sypialnie, dwie łazienki i duży salon z kuchnią.

Na zewnątrz możecie zjeść śniadanie przy 4-osobowym stoliku na werandzie, potem chillować nad prywatnym basenem z leżakami.

Na wieczór idealnie sprawdzi się przytulna i klimatyczna przestrzeń do robienia grilla z dużym stołem, pełnym wyposażeniem jak węgiel, czy podpałka, a nawet zostawionymi przez gospodarzy pysznymi warzywami.

Nie było rzeczy, której by mi zabrakło a wręcz byłam zdumiona o jak wielu rzeczach pomyśleli gospodarze, zwłaszcza jeśli chodzi o kuchnię, w której oprócz pełnego wachlarza sprzętu znalazłam wiele przydatnych produktów spożywczych jak oliwa, przyprawy, czy kawy i herbaty.

Być może powiecie: e tam to przecież standard. Jeśli tak, to byliście szczęściarzami. Mi zdarzyło się być w miejscach, gdzie nie została zostawiona nawet mała butelka wody. Bywa różnie. Co kraj to obyczaj.

Gościnność i lokalne przysmaki

Nasi gospodarze zadbali o to byśmy naprawdę czuli się ugoszczeni. W lodówce zostawili nam domowej roboty wino, talerz z ciastem, a także deskę lokalnych wędlin i serów. Co więcej, drugiego dnia dostaliśmy ogromną miskę przydomowego winogrona.

To przede wszystkim przesympatyczni ludzie, którzy traktują turystów jak swoich gości i robią wszystko żeby czuli się w tym miejscu wyjątkowo, a przecież to o to chodziło w pierwotnym zamyśle platformy Airbnb. To bardzo cenne, że są ludzie, którzy to kultywują.

Niska cena i świetna pogoda

No więc dlaczego jeszcze warto tu przyjechać? Ze względu na cenę. Za dobę na 4 osoby płaciliśmy 280 zł. Daje nam to 70 zł na osobę. To niewiele w porównaniu do mocno już wygórowanych cen, nawet przeciętnych noclegów, w Polsce.

Ze względu na pogodę. Południe Chorwacji jest dużo cieplejsze i pewniejsze jeśli chodzi o pogodę niż północ, która we wrześniu trochę nas zawiodła.

Ze względu na bliskość Dubrownika. Wycieczka do Dubrownika obowiązkowa, ale jeśli chcecie poczuć magię tego miejsca jeździe tam o wschodzie słońca. Później ciężko będzie przecisnąć się przez tłumy.

No cóż, podsumowując, myślisz relaks, mówisz Radovcici. Miejsce idealne jeśli chcecie odpocząć od zgiełku i zaszyć się w pięknym miejscu, w którym niczego nie będzie Wam brakowało. Wypoczynek murowany!

Zobacz stronę tego miejsca na AIRBNB.

The post Perfekcyjne Airbnb w Chorwacji? Znaleźliśmy je za Dubrownikiem! appeared first on Wersja 2.0.