Zion – wzrok skierowany w niebo

Zion National Park leży w południowo-zachodnim Utah i jest jednym z najchętniej odwiedzanych parków w całych Stanach. Ale tym, co wyróżnia go spośród innych – Grand Canyonu, Bryce, Arches – jest perspektywa. W Grand Canyon stoisz na krawędzi i patrzysz w przepaść. W Zion jesteś na dnie kanionu i patrzysz w górę. Ściany z czerwonego i pomarańczowego piaskowca nawajskiego wznoszą się po obu stronach na nawet 800 metrów. Czujesz się mały w zupełnie inny sposób niż gdziekolwiek indziej.

Na Zion National Park mieliśmy przeznaczony tylko jeden dzień i musieliśmy zdecydować: Angels Landing czy Narrows. Angels Landing to najpopularniejszy szlak Zion – widoki z góry, łańcuchy wbite w skałę, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szlaków w USA, ale trzeba było mieć na niego wcześniej załatwione pozwolenie. Za to Narrows kusiło czymś, czego nigdzie indziej nie można doświadczyć. Wybraliśmy Narrows w zasadzie bardzo spontanicznie i do dziś uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji tej podróży.

Jak dotrzeć do szlaku Narrows w Zion?

Wjazd do parku obejmuje karta America the Beauty, którą kupujemy na rok (od tego roku kosztuje 250$ i można dzięki niej wjechać do wielu Parków Narodowych w USA). Jak w wielu innych Parkach Narodowych, po dojechaniu i zaparkowaniu auta, kierujemy się do specjalnego darmowego autobusu, który kursuje po parku i zatrzymuje się na kilku przystankach. Każdy z nich to inne miejsce, inny szlak, inny widok. Zion Canyon Scenic Drive – główna droga przez park – jest w sezonie zamknięta dla prywatnych samochodów.

Żeby dotrzeć do szlaku Narrows, musimy wysiąść na ostatnim przystanku autobusu, czyli Temple of Siwinawa. Tu zaczyna się krótki spacer, który po około 15 minutach doprowadzi wprost do wejścia na Narrows. I tu zaczyna się najlepsze – wchodzimy do rzeki.

Po drodze mijamy inne ciekawe przystanki takie jak:

• Court of the Patriarchs – krótkie wyjście na punkt widokowy, z którego widać trzy masywne skalne szczyty nazwane imionami biblijnych patriarchów: Abraham, Isaac i Jacob. Warto nawet na chwilę wysiąść i poszukać ich wzrokiem
• Zion Lodge – jedyny hotel wewnątrz parku, można tu zjeść lub odpocząć. Stąd też startuje kilka szlaków
• The Grotto – tu zaczyna się podejście na Angels Landing, czyli ten drugi słynny szlak z łańcuchami wbitymi w skałę
• Weeping Rock – krótki spacer do miejsca, gdzie ze skalnej ściany sączy się woda, tworząc rodzaj wiszącego ogrodu z paprociami i kwiatami rosnącymi prosto ze skały. Trochę surrealistyczne
• Big Bend – przystanek bez konkretnego szlaku, ale z widokami na zakręt wąskiego kanionu i wyjątkowo wysokie skalne ściany.

Zacznij wcześnie – naprawdę wcześnie

Zion to jeden z najbardziej obleganych parków. Parking przy wejściu do parku jest bezpłatny – jak w większości parków narodowych w USA – ale zapełnia się błyskawicznie. To jedyny park, w którym nie udało nam się zaparkować, mimo że byliśmy w nim o 8:30. Musieliśmy zostawić auto na płatnym parkingu w miasteczku obok i dojechać do parku autobusem.

Na szczęście autobus działa sprawnie i jest darmowy. Kursuje regularnie i dowiezie nas do wejścia do Parku. Brzmi nieźle, ale przy napiętym planie tracenie czasu na szukanie parkingu, dojście do przystanku i czekanie na kurs jest bolesne. Dlatego – jedźcie jak najwcześniej.

Buty i kij – czyli jak przygotować się do szlaku Narrows?

Szlaku Narrows nie pokonamy po prostu w butach trekingowych i bez przygotowania. Przy wejściu na szlak lub w pobliskich miasteczkach jest wypożyczalnia specjalnego sprzętu: neoprenowe skarpety, wodoodporne buty i kije trekkingowe. Niektórzy wypożyczali nawet stroje wodoodporne podobne do ogrodniczek. Wahaliśmy się, czy na pewno jest to niezbędne, ale na szczęście rozsądek wygrał. Wypożyczyliśmy. I dzięki Bogu, bo bez tego po prostu byśmy nie dali rady.

Nurt w rzece jest silniejszy, niż się wydaje. Nawet tam, gdzie woda sięgała mi do kostek czy kolan, czułam ogromną siłę, która zwalała z nóg. Trzeba uważać naprawdę na każdy krok. Poza tym dno rzeki to potężne ilości mniejszych i większych kamieni – śliskich i niestabilnych. Bez kija, który daje podparcie i specjalnych butów, które dają przyczepność, byłoby to po prostu bardzo niebezpieczne. Do tego woda jest tutaj lodowata nawet latem, aczkolwiek jest w tym też jakiś urok, bo nigdy nie będzie gorąco 🙂

Jak wygląda sam szlak

Narrows to szlak, który nie ma utwardzonej ścieżki. Ścieżką jest rzeka Virgin River. Wchodzisz do wody i idziesz przed siebie, a po obu stronach rosną ściany skalne – miejscami wąskie na kilka metrów, wysokie na kilkaset. Szczelina jest tak ciasna, że w niektórych miejscach słońce ledwo do niej dociera.

Uwierzcie mi, to jest spektakularny widok. Gra świateł, potężne pionowe skalne ściany, potęga natury, coś niesamowitego. Czasem przy rzece znajdziecie kawałek suchego lądu, gdzie można usiąść i odpocząć, ale nie ma zbyt wiele takich miejsc. To, co zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ale to chyba w każdym parku narodowym w jakim byliśmy, było to jak życzliwi i pomocni byli ludzie. Nikt nie irytował się jeśli ktoś szedł wolniej, jeśli chciał zrobić sobie zdjęcie, atmosfera na szlaku była naprawdę fantastyczna.

Na początku szlaku faktycznie jest sporo ludzi, najgłębszy moment, gdzie woda sięga do klatki piersiowej jest bardzo blisko od wejścia. Tu się odbywa największa selekcja, bo sporo ludzi zawraca. W gruncie rzeczy zatem, im dalej pójdziemy, tym robi się spokojniej wokół.

Po jakimś czasie mijasz dosłownie pojedyncze osoby. Kolory kanionu zmieniają się za każdym zakrętem i są niesamowite. Ciągle patrzysz raz w dół pod nogi, a raz w górę na te przepiękne, majestatyczne struktury.

Większość osób najdalej dociera do miejsca zwanego Wall Street, i tak było z nami, to pierwszy odcinek szczeliny, najbardziej spektakularny i najczęściej fotografowany. Czas przejścia do Wall Street i z powrotem to teoretycznie ok. 6-7 godzin. Nam zajęło to trochę krócej.

Ważne jest to, że wracamy tą samą trasą, więc w pewnym momencie trzeba po prostu podjąć rozsądną decyzję o zawróceniu. Oczywiście warto też wziąć pod uwagę, o której robi się ciemno – raczej nie chciałabym wracać rzeką po zmroku.

Pozwolenie – czy jest potrzebne?

Planując wyjazd, natknęłam się na informacje, że do Narrows potrzebne jest pozwolenie. Przez chwilę myślałam, że to dotyczy całego szlaku. Okazuje się, że to nie do końca tak.

Odcinek od dołu, czyli ten, który pokonuje zdecydowana większość turystów, nie wymaga żadnego pozwolenia. Wchodzisz od strony Temple of Sinawava, idziesz rzeką przed siebie tak daleko, jak chcesz i masz siłę, a następnie wracasz tą samą drogą. Właśnie tak zrobiliśmy my i właśnie tak wygląda klasyczne Narrows.

Pozwolenie jest natomiast wymagane przy wariancie z góry na dół – czyli trasie zaczynającej się przy Chamberlain’s Ranch, prowadzącej przez cały kanion aż do Temple of Sinawava. To kilkanaście godzin wymagającego marszu (a miejscami pływania), najczęściej rozbitych na dwa dni z noclegiem w kanionie. Zdecydowanie nie jest to dla każdego, choć brzmi absolutnie niesamowicie – spanie pod gołym niebem w środku szczeliny, między skalnymi ścianami musi być niezapomnianym doświadczeniem. Pozwolenia rezerwuje się przez recreation.gov i podobnie jak kempingi w parkach, rozchodzą się bardzo szybko.

Jeśli macie tylko jeden dzień – tak jak my – żadne pozwolenie nie jest potrzebne. Po prostu przyjedźcie wcześnie, wypożyczcie sprzęt i wejdźcie do rzeki.

Flash floods – tego nie można zbagatelizować

Przed wejściem na szlak koniecznie sprawdźcie komunikaty o zagrożeniu powodziowym. Możecie zrobić to w visitor center po wjeździe do parku. Flash flood, czyli powódź błyskawiczna, to jedno z największych niebezpieczeństw w Narrows. Woda może nadejść błyskawicznie, bez ostrzeżenia, nawet przy słonecznej pogodzie w kanionie, jeśli gdzieś dalej w górach spadł deszcz.

Tablice przy wejściu na szlak pokazują aktualny poziom ryzyka – zielony, żółty, czerwony. Przy czerwonym wejście jest zamknięte. Nie jest to miejsce, do którego można podejść beztrosko, tu się czuje ogromny respekt do natury.

Szlak Narrows w Zion – czy warto?

Absolutnie tak! Wyjście z rzeki po kilku godzinach w środku tej szczeliny to jeden z tych momentów, które trudno opisać słowami. Mokra, zmęczona, z obolałymi nogami od kamieni, ale z poczuciem, że właśnie doświadczyłam czegoś, co naprawdę trudno porównać z czymkolwiek innym. Te pionowe ściany skalne nad głową, ta zimna woda, ten nurt, który non stop przypomina o potędze natury – to jest Narrows.

Jeśli macie tylko jeden dzień w Zion i stoicie przed wyborem, to zrozumiałe, że możecie czuć się zagubieni. Ale uwierzcie mi, wybór Narrows to decyzja, której nie pożałujecie! To doświadczenie, które na zawsze pozostanie w waszej pamięci. Nie wahajcie się – ruszajcie w drogę i odkryjcie magię tego miejsca!

The post Wędrówka rzeką między ścianami kanionu. The Narrows w Zion National Park to szlak, którego nie zapomnimy appeared first on Wersja 2.0.

Brno – idealne miasto wypadowe

Czeskie Morawy znajdują się we wschodniej części Czech. Ich stolicą jest Brno . To właśnie na Morawach znajduje się najwięcej czeskich zabytków wpisanych na listę UNESCO. Brno jest idealną bazą wypadową do zobaczenia Moraw. Także jeśli chcecie zwiedzać ten rejon, tak jak zrobiliśmy to my, pociągami České dráhy.

Mimo, że Brno jest jednym z największych miast Czech, jest niezwykle klimatyczne. To miasto pełne energii, tętniące życiem niemal przez całą dobę. Głównie dzięki temu, że jest tutaj wiele uniwersytetów, a co za tym idzie, również studentów.

Będąc na starówce można podziwiać architekturę pięknych kamieniczek, a także raczyć się czeskimi smakołykami w uroczych knajpkach i barach. Nie brakuje tu zakamarków i majestatycznych zabytkowych konstrukcji i pomników. Mimo wszystko, łatwo poczuć się tutaj naprawdę swojsko i przyjemnie. To jedno z tych miast, w którym chce się zgubić i poznawać historię każdego zakątka.

Jedną z głównych atrakcji starówki jest późnogotycki kościół Św. Jakuba wraz z drugą co do wielkości kostnicą (ossuarium) w Europie (zaraz po paryskich katakumbach). Niewystarczająca przestrzeń na miejskim cmentarzu spowodowała, że szczątki ludzi po około 10 latach od pochówku wyjmowano z grobu i składowano w podziemiach.

Szacuje się, że liczba pochowanych tu ludzi sięga około 50 tysięcy i są to głównie ofiary średniowiecznej epidemii cholery i dżumy a także wojny 30-letniej i szwedzkiego oblężenia. Co ciekawe wnętrza ossuarium zostały odkryte dopiero w 2001 roku.

Interesującym elementem starówki jest również kontrowersyjny zegar słoneczny w kształcie pocisku(choć można mieć również inne skojarzenia), który jest symbolem obrony miasta przed Szwedami.

Co ciekawe, nie odczytamy z niego godziny, wybija nie o 12 a o 11 i każdego dnia właśnie o tej porze z jednej z jego czterech otworów wylatuje szklana kulka. To dlatego codziennie, właśnie o 11 gromadzi się wokół niego grupka osób, która ma nadzieję, że to właśnie oni będą mieli szczęście.

Ciekawostka: wyczytałam ją dopiero po powrocie, ale w Brnie można odwiedzić (ba! nawet spędzić tam noc) schron przeciwatomowy 10-Z. Jest dostępny dla turystów od 2016 roku. W czasie wojny został zaprojektowany w taki sposób, by pomieścić 500 najważniejszych osób w mieście i zapewnić im dostęp do tlenu na cały miesiąc. Podobno atmosfera w tym miejscu robi niezwykłe wrażenie, zwłaszcza, że otwarty jest tutaj również hostel. Dla fanów takich klimatów na pewno noc spędzona w tym hostelu byłaby niezłą gratką.

Domki hobbitów – czyli Vrbice i winne piwnice

Jeśli lubicie Władcę Pierścieni, wcale nie musicie jechać do Nowej Zelandii żeby poczuć się jak na planie filmowym. Domki rodem z filmu znajdziecie bowiem w małej wiosce Vrbice. Owe domki to tak naprawdę winne piwniczki zbudowane w stylu gotyckim.

Żeby dojść do Vrbic udaliśmy się pociągiem do Boretic skąd 40 minut maszerowaliśmy w górę żeby dotrzeć do celu. Vrbice położone są na wzgórzu dzięki czemu rozpościera się z nich przepiękny widok na niekończące się pola winorośli. To raj dla miłośników wina.

My niestety nie mieliśmy możliwości odwiedzić żadnej z piwniczek, prawdopodobnie przez to, że podróżowaliśmy w pandemii. Mamy jednak po co wracać, zwłaszcza, że to między innymi we Vrbicach odbywa się słynny Festiwal Otwartych Piwniczek!

Festiwal otwartych piwniczek – czyli dlaczego warto jechać na Morawy w listopadzie

Późna jesień nie jest oczywistym czasem do planowania wyjazdu. Jednak nie w przypadku Moraw! To wręcz idealny okres, żeby odwiedzić Czeską Toskanię. Właśnie wtedy odbywa się bowiem Festiwal Otwartych Piwniczek, gdzie wszystkie ziemianki z winami otwierają się dla gości, częstując ich swoimi wyrobami. Wszystko to w otoczeniu pięknej, jesiennej scenerii. Oczywiście warto na nocleg wybrać dobry punkt wypadowy, skąd można zrobić sobie „winną pieszą pielgrzymkę”.

Podobno co roku festiwal odbywa się w różnych regionach Moraw, ale cel wystawców jest jeden: wypromować swoje młode wina – owoc całorocznej pracy.

Po zakupie biletu otrzymuje się festiwalowy kieliszek na sznurku do degustacji i można z nim przez cały dzień kosztować win z miejsc biorących udział w festiwalu. Między miejscowościami kursują również specjalne autobusy, którymi można jeździć w ramach festiwalowego biletu.

Republika Kravi Hora w Botericach – założona i zamieszkała przez miłośników wina!

To miejsce nas zachwyciło i nieźle zaskoczyło. Wyobraźcie sobie, że Svobodná spolková republika Kraví hora to prawdziwa autonomiczna Republika. Podobno pomysł założenia państwa powstał już w latach 80., ale ostatecznie udało się to zrobić w 2000 roku.

I tak we wsi Boretice powstało mikropaństwo łączące wszystkich miłośników wina, zarówno producentów jak i smakoszy.

Republika ma swojego prezydenta, ministrów, a nawet ambasady! To wszystko na na prawdę niewielkim terenie. Jest to jedno z tych miejsc, które jest tak dziwne i oryginalne, a zarazem tak fascynujące i pozytywne, że zapamięta się je do końca życia.

Urzekające zamki i piękne miasteczka Moraw – Lednice i Mikulov

Czeskie Morawy zachwyciły nas również pięknymi zamkami i bardzo urokliwymi miasteczkami. Jedną z nich był zamek w Lednicach. Podobno była to jedna z ulubionych letnich rezydencji Liechtensteinów. Największe wrażenie robi jego pieczołowicie wykonana, przepiękna fasada z licznymi balkonami, wyrzeźbieniami i wieżyczkami.

Teren dookoła Pałacu to piękne tereny zielone, jezioro i ogrody, na których zwiedzanie również warto przeznaczyć nieco czasu.

W godzinach popołudniowych, gdy słońce powoli zachodzi, pałac funduje nam piękną grę światła i cieni.

Kolejnym urzekającym miasteczkiem, które niewątpliwie warto zobaczyć jest Mikulov. Nad miastem otoczonym trzema wzgórzami wznosi się barokowy zamek.

Jeden z pagórków widocznych ze starówki to tzw. Święty Pagórek (Svatý kopeček). Na samej górze znajdują się cztery barokowe kapliczki, które nie rzadko są celem lokalnych pielgrzymek.

Wrażenie robi również sama starówka, tereny wokół zamku razem z ogrodami i piękne widoki roztaczające się dookoła. Mogłabym przyrównać Mikulov do polskiego Kazimierza Dolnego. Klimatem są mocno porównywalne. Jest tu pięknie, klimatycznie i czarująco. Jest tutaj również mnóstwo restauracji i knajpek.

Czego nie udało nam się zobaczyć na Morawach?

Niestety nie zdążyliśmy zobaczyć wszystkich miejsc, które były na naszej liście. Miejsca, na które zabrakło czasu to przede wszystkim Hluboká nad Vltavou i majestatyczny neogotycki pałac rodem z Disneya, który ma niezwykły bajkowy kształt. Koniecznie sprawdźcie to miejsce!

Drugim miejscem jest Znojmo, które wielu uznaje za najpiękniejsze miasteczko Moraw Południowych. Podróżowaliśmy pociągiem, więc nie zawsze dało się to wszystko połączyć. Ciekawym miejscem, o którym również czytałam jest artystyczna piwnica, czyli Malowana piwniczka w Šatovie.

Nie dane nam było również zobaczyć i doświadczyć klimatu otwartych winnic, przez to, że podróżowaliśmy w okresie pandemii. Czujemy pewien niedosyt, ale dzięki temu mamy powód by wrócić w ten piękny region. Przede wszystkim na Festiwal Otwartych Piwniczek!

Tak więc komu poleciłabym Czeskie Morawy? Przede wszystkim miłośnikom wina, wspaniałych zamków, urokliwych i ciekawych miasteczek, szeroko pojętego slow-life, ale także rowerzystom, bo znajdziecie tu również świetne trasy rowerowe. Kogo przekonałam? 🙂

The post Czeskie Morawy – zachwycająca kraina winem płynąca appeared first on Wersja 2.0.

Jak dotarłyśmy do Wenecji?

Wenecję zwiedzałyśmy korzystając z kilkugodzinnej przesiadki na lotnisku Wenecja Treviso. Lotnisko obsługuje głównie tanie linie lotnicze i znajduje się około 40 km od Wenecji. Z lotniska pojechałyśmy miejskim autobusem do stacji kolejowej w Treviso i stamtąd pociągiem do Wenecji (tańsza opcja niż bezpośredni transport z lotniska).

Już sama podróż pociągiem była dla nas ekscytująca. Ostatni bowiem odcinek to droga wodna łącząca „lądową” Wenecję ze słynną „wyspą”. To jedynie tory kolejowe i jednopasmowa ulica, tak więc patrząc z okien wszędzie rozpościerała się woda.

Wysiadłyśmy z pociągu i od razu w głowie pojawiło się tylko jedno słowo: WOW!

Wenecja nie bez powodu znajduje się w całości na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Zaczęłyśmy iść przed siebie i coraz bardziej nie mogłyśmy wyjść z podziwu…

Kanały, gondole, ślepe uliczki, mosty…

Idziesz, widzisz piękną uliczkę. Skręcasz w kolejną i widzisz urokliwy mostek. Patrzysz na przepływających kanałami gondolierów, czujesz zapach kwiatów lub świeżo mielonej kawy z kawiarni, słyszysz muzykę, mijasz małe galerie sztuki. Na każdym kroku coś tutaj zachwyca.

Nie ma takiego drugiego miasta jak Wenecja. Tutaj nie ma samochodów, taksówek, autobusów. Jest tylko tramwaj wodny i słynne gondole, którymi poruszają się mieszkańcy i z których korzystają turyści. Dzięki temu jest tu wbrew pozorom cicho i spokojnie.

To miasto położone na ponad 100 wyspach, posiada 170 kanałów liczących łącznie 100 kilometrów, oraz ponad 400 mostów, mostków i kładek.

W tym mieście warto się zgubić.

Co proponuję? Włóż mapę w kieszeń i pozwól sobie się zgubić. Wenecja kryje wiele niesamowitych zakamarków.

Miasto zakochanych

Mówi się tak o wielu miastach, ale uwierzcie, że Wenecja to naprawdę romantyczne miejsce. Ma w sobie coś takiego, że zalewa Cię wręcz fala zachwytu i uniesienia.

A kiedy wieczorem zachodzi słońce i zapalają się latarnie robi się jeszcze bardziej niezwykle. Myślę, że spacer o świcie, kiedy miasto dopiero powoli budzi się do życia, co osobiście często praktykuję, również byłby niezapominanym przeżyciem.

Najważniejsze miejsca w Wenecji

Nie sposób nie wymienić również głównych atrakcji Wenecji. Z popularnych miejsc zdecydowanie trzeba zobaczyć najsłynniejszy plac – Plac św. Marka oraz znajdującą się na nim Bazylikę św. Marka – zbudowaną w stylu bizantyjskim, zachwycającą bogatym zdobnictwem i architekturą.

Największe wrażenie zrobił na nas jednak Pałac Dożów – była siedziba władz Wenecji, zbudowany w stylu gotyckim, położony przy Piazzetta San Marco – pomiędzy Placem św. Marka a kanałem.

Z pierwszego piętra Pałacu Dożow można wyjść na tzw. Most Westchnień. Mogłoby się wydawać, że związany jest z westchnieniami zakochanych, ale nic bardziej mylnego. Ten most prowadził z pałacu, gdzie znajdował się również trybunał kryminalny, do… wiezienia. Skazańcy przed wejściem do więzienia mogli po raz ostatni spojrzeć z mostu na Wenecję i stąd właśnie wzięła się ponoć jego nazwa.

No i oczywiście Canal Grande, czyli największy kanał, który dzieli Wenecję na dwie części. Wzdłuż jego brzegów możemy podziwiać liczne pałace i kościoły budowane w stylach bizantyjskim, gotyckim, renesansowym i barokowym.

Czy Wenecja jest droga?

Jeśli chodzi o ceny to fakt, Wenecja jest kosmicznie droga. To po prostu maszynka do zarabiania pieniędzy. Dla turystów nie ma zmiłuj. Dlatego jeśli nie chcesz się niemile zaskoczyć, zanim coś zamówisz, zawsze sprawdzaj ceny.

Ostatnio czytałam historię mężczyzny zbulwersowanego rachunkiem 43 euro za dwa espresso i dwie małe wody w restauracji na Placu św. Marka. Umieścił rachunek na Facebooku, czym wywołał burzę w mediach społecznościowych. Okazało się, że restauracja wycenia napoje w zależności od miejsca, w którym usiądzie gość. I tak gdyby usiadł on wewnątrz, zapłaciłby znacznie mniej. Siadając jednak w miejscu z widokiem na plac św. Marka, ceny napojów znacznie wzrosły.

Z kolei trójka turystów z Wielkiej Brytanii, która musiała zapłacić za obiad 523 euro, wysłała list do burmistrza Wenecji tłumacząc, że została oszukana, bo nie zna języka włoskiego. Burmistrz przyznał jednak rację restauratorom i zażartował, że przyjeżdżając do Włoch wypadałoby nauczyć się trochę włoskiego. Dodał, że turyści są mile widziani, ale muszą wiedzieć, że w Wenecji mają zostawić pieniądze. Tak więc, po prostu bądź uważny.

Jeśli chcesz trochę zaoszczędzić możesz poszukać noclegu np. Mestre – lądowej części Wenecji, czy też w Treviso. Jak wspominałam można stamtąd dotrzeć do Wenecji bezpośrednio pociągiem w zaledwie 20 minut.

Czy w Wenecji nieprzyjemnie pachnie?

Nie raz słyszałam, że w Wenecji śmierdzi, kanałami, ściekami, śmieciami. Zdecydowanie nie. Wenecja pachnie kwiatami, nadmorskim kurortem, jodem, rybami, wodorostami czy solą. To zapach, który znamy z wakacji.

Czy w Wenecji są tłumy?

Tak i nie. W okolicach najsłynniejszych miejsc owszem, są tłumy ludzi, ale nie powiedziałabym, że więcej niż w bardzo popularnych centrach innych znanych miast. Jeśli odejdziemy kawałek dalej od placu św. Marka, zgubimy się w Weneckich uliczkach, będzie równie pięknie, a często będziemy w tych miejscach kompletnie sami.

Warto dać się zauroczyć bocznym uliczkom, małym mostom, usiąść nad kanałem i cieszyć się spokojem i klimatem tego miejsca.

Wenecki karnawał

Co może być dobrą okazją na odwiedzenie miasta? Na przykład słynny karnawał wenecki, który odbywa się na początku roku. Bycie częścią kolorowego tłumu w charakterystycznych strojach i maskach na pewno jest na pewno na mojej liście do odhaczenia. Spacerując po Wenecji zobaczysz mnóstwo straganów czy sklepików właśnie ze słynnymi weneckimi maskami.

***

Podsumowując, Wenecja to miasto mocno zaadaptowane pod turystów, nie da się ukryć. W ścisłym centrum w ciągu dnia pewnie nie ominą Cię tłumy, kolejki, super drogie jedzenie, czy astronomiczne ceny hoteli. Ale Wenecja to nie tylko ścisłe centrum. Wenecji nie trzeba zwiedzać tylko w sezonie.

A Wenecja to miejsce, które moim zdaniem powinien zobaczyć każdy. Jest po prostu piękne. Jest niezwykłe i romantyczne. Jest jedyne w swoim rodzaju. Nigdzie indziej nie zobaczycie tego co tutaj. Warto je odkryć, znaleźć swój sposób na smakowanie go.

Na koniec małą ciekawostka. Czy wiecie, że słynny Casanova, czyli największy uwodziciel i kochanek w historii pochodził właśnie z Wenecji? 🙂

The post Wenecja – zdecydowanie nie przereklamowana perełka Włoch appeared first on Wersja 2.0.

Baza ludzi z mgły

To druga po Siekierezadzie w Cisnej kultowa knajpa Bieszczadzka. Po wejściu do środka można zakochać się w tym miejscu. Klimatyczny wystrój, ogromny wybór regionalnych piw, bar pokryty masą pocztówek, zdjęć, legitymacji, rysunków – czyli wszystkim co przebywający tu turyści chcieli po sobie zostawić na pamiątkę. Oprócz muzyki z głośników słychać również grających na gitarze gości, którzy po prostu chwycili dostępną tu gitarę.

Czujesz, że to lokalne miejsce kiedy barmanki znają już gości i witają ich z uśmiechem słowami: „Panie Jurku, ale dzisiaj to już będzie grzeczniej niż wczoraj, ok?”

Czujesz tu swobodę i luz. Ludzie przychodzą tu zarówno prosto ze szlaków jak i wieczorem na posiadówkę, rozmowy nierzadko do rana czy koncerty na żywo. To miejsce nabrało pewnego rodzaju mistycznego charakteru będąc legendą bieszczadzkich włóczęgów, bohemy literackiej, ludzi, którzy chcieli tu zapomnieć o całym świecie lub odnaleźć siebie. Przełożyło się to na pewno na niezwykłą atmosferę panującą w tym miejscu.

Chata wędrowca

Miejsce znane przede wszystkim z naleśników gigantów, który przyciąga tłumy turystów. Poszliśmy do Chaty Wędrowca z ciekawości żeby sprawdzić, czy faktycznie są warte grzechu. I oto stanął przed nami wielki talerz z naleśnikiem pokrytym ogromną ilością śmietany jagód i malin. Wyglądem na pewno był bardzo kuszący. To, co mnie zaskoczyło, to fakt, że ciasto nie do końca nazwałabym naleśnikowym. Było bardzo tłuste i chrupiące, bardziej przypominające racuchy lub np. hiszpańskie churros. Jest to więc niewątpliwie bomba kaloryczna.

Cena takiego naleśnika jest dość wysoka, bo 42 złote, ale myślę, że warto przyjść choć raz żeby przekonać się samemu jak smakuje ten wetliński specjał. Dodatkowo wystrój miejsca jest bardzo gustowny. Duże drewniane okna, przez które oglądaliśmy zachód słońca, stojące wszędzie własnoręcznie robione słoiki z zaprawami, konfiturami. Obok restauracji znajduje się także Sklepik Wędrowca, do którego warto zajrzeć.

W Starym Siole

Nasz hit jeśli chodzi o jedzenie. Muszę przyznać, że byłam zachwycona smakami tego miejsca. Pieczone w ogniu ziemniaki z pstrągiem w cytrynowym pieprzu podbiły moje podniebienie. Mięso, które zamówił Tomek było również bardzo dobre, miękkie, a pierogi ruskie rozpływały się w ustach. Widać było, ze to kuchnia domowa, dopieszczona w każdym calu. Byłam tak zachwycona wyglądem dań, że zapomniałam zrobić zdjęcia więc poniżej będą tylko fotki przystawki i ziemniaków z rusztu, które jedliśmy następnego dnia 😉

Samo miejsce jest bardzo przyjemne. Odbywają się tu również koncerty na żywo. Nam nie udało się niestety kupić biletów na koncert jazzowy, który akurat odbywał się tego dnia, ale posłuchaliśmy go z balkonu naszego pensjonatu, który znajdował się tuż obok ?

Myślę ze wieczorny koncert jazzowy plus duży wybór win, który mamy w tym miejscu to przepis na bardzo przyjemny wieczór.

Ursa Maior

Będąc w Bieszczadach koniecznie spróbuj lokalnych piw Ursa Maior. Jeśli nie w jego sercu – Wytwórni znajdującej się niedaleko Ustrzyk, po prostu zamów je w jednej z knajp. Artystyczne etykiety, niezwykłe smaki, a każde piwo to inna historia.

***

Bieszczady kryją w sobie wiele tajemnic, magii i nie dziwie się, że mówi się, że przyjeżdżając tu raz, zostawia się tu swoje serce. A że również przez żołądek do serca, my zostawiliśmy je również w tych kilku opisanych miejscach. Koniecznie odwiedźcie je będąc w Wetlinie. Do zobaczenia na szlaku!

The post Wetlina – gdzie zjeść i wypić w sercu Bieszczad appeared first on Wersja 2.0.

Jak tam dotrzeć, ile to kosztuje i dlaczego warto?

Dojazd do San Pellegrino

San Pellegrino to miasteczko znajdujące się w odległości około 35 km od Bergamo – miasteczka położonego na północy Włoch nieopodal Mediolanu. Możemy dolecieć tam bardzo tanio zarówno liniami Wizz Air, jak i Ryanair – loty do lotniska Orio al Serio w Bergamo. Ceny rozpoczynają się już od 44 zł w jedną stronę i uwierzcie, że terminów z tymi cenami jest bardzo wiele.

Jeśli chcecie lecieć z Warszawy, warto do Bergamo polecieć liniami Wizz Air, jako że loty są o poranku (około 6.20) a wrócić Ryanairem, który z Bergamo odlatuje z kolei wieczorem (ok. 21), ale już nie na lotnisko Chopina a do Modlina. Dzięki temu maksymalnie możemy wykorzystać np. weekend.

Z lotniska w Bergamo do San Pellegrino możemy dostać się na dwa sposoby:

-wynająć auto

-pojechać komunikacją miejską

Druga opcja jest naprawdę bardzo prosta. Na hali przylotów po lewej stronie znajduje się informacja turystyczna, w której kupimy bilet na autobus do Bergamo i dostaniemy darmową mapkę miasta.

Bilet jednorazowy kosztuje 2,10 euro. Wsiadamy w autobus nr 1 zatrzymujący się po prawej stronie po wyjściu z hali przylotów i wysiadamy przy dworcu kolejowym w Bergamo – Stazione FS. Tam przesiadamy się w autobus linii „B”, znajdujący się przy terminalu SAB, który już bezpośrednio zawiezie nas do San Pellegrino. Bilety można kupić w barze przy dworcu, kosztują 3 euro w jedną stronę. Jadąc linią B wysiadamy na przystanku San Pellegrino – via Giov. XXIII (Bigio). Przechodzimy na drugą stronę ulicy i skręcamy w pierwszą ulicę w lewo. Idąc nią do końca dochodzimy do term.

Belle Epoque San Pellegrino

Szczyt popularności miasta przypada na okres secesji, kiedy odwiedzane było przez arystokracje, królów, czy gwiazdy muzyki i kina. Przyciągało zarówno dobroczynne działanie tutejszych wód, jak również luksusowa architektura i wyposażenie budynków – zwłaszcza bardzo popularnego Grand Hotelu, a także Grand Casino. Określa się ten czas jako Belle Epoque.

Dziś miasteczko próbuje odzyskać dawny blask, czemu mają pomóc właśnie termy. Także Grand Hotel, od wielu lat opuszczony,  przechodzi renowację i planowane jest jego ponowne otwarcie.

Stąd również pochodzi słynna na cały świat butelkowana woda San Pellegrino.

Termy San Pellegrino – ceny

Termy w San Pellegrino są częścią QC Terme Spas and Resorts, które oferują również inne tego typu miejsca, głównie na terenie północnych Włoch.

Ceny różnią się w zależności od miesięcy, ale też dni tygodnia.

Wejście całodzienne kosztuje aktualnie 48 euro jeśli idziecie w tygodniu i 54 euro jeśli to weekend. 

W cenie biletu wliczony jest Aperiterme – czyli specjalnie przygotowane lekkie menu oraz drinki. Aperitif dostępny jest dla gości od godz. 17.

W ciągu dnia można wykupić sobie tzw. Wellness Lunch. Cena lunchu – szwedzkiego bufetu wraz z napojami jak wino, woda, soki czy kawa to koszt 22 euro, aczkolwiek ja będąc w kwietniu płaciłam 17 euro, więc możliwe, że 22 euro to cena sezonowa.

Edit. 07.2020 – na chwilę obecną ceny wynoszą 58 euro za pobyt całodniowy w tygodniu, 64 euro w weekend, lunch 26 euro.

Można również wykupić jedynie pobyt od godz. 17.30 za 44 euro w tygodniu i 48 euro w ciągu weekendu lub tzw. relaks pod gwiazdami – pobyt od 19.30 – za 40 euro w tygodniu i 44 euro w weekendy.

Po wejściu każdy z gości dostaje szlafrok, ręczniki, klapki, które można wymienić podczas pobytu jeśli będzie taka potrzeba. W szatniach znajduje się właściwie wszystko co mogłoby być nam potrzebne: suszarki, balsamy, kremy, mleczko do demakijażu, szampon, odżywka. Nie trzeba się martwić właściwie o nic.

Co oferują termy San Pellegrino?

Oferta term jest wyjątkowo bogata. Moim zdaniem nie starczy dnia żeby się wszystkim nasycić.

Znajdziemy tu zarówno wiele rodzajów bio saun jak i panoramiczne wanny, wanny sensoryczne, wodospady, terapię Kneippa, łaźnie parowe, a także zewnętrzny ogród z termicznymi wodami i leżakami.

Jeśli znudzi nam się woda, możemy udać się do jednego ze specjalnych pokoi relaksu. Każdy z nich pozwala delektować się inną muzyką, nastrojem, wystrojem, zapachem i rodzajem łóżek.

Korytarze kryją wiele zakamarków, w których odnajdujemy kolejne wyjątkowe pomieszczenia, niecodzienne miejsca na relaks w wodzie, czy chociażby kanapy, na których możemy chwilę odpocząć pijąc specjalnie przygotowywaną herbatę owocową czy wodę z cytryną.

Możemy również skorzystać z dodatkowej oferty masaży.

QC Terme – gdzie jeszcze można jechać?

Jak wspominałam San Pellegrino to tylko jedno z miejsc gdzie znajdują się tego typu termy. Całą listę znajdziecie TUTAJ. Na zachętę kilka zdjęć z term w Bormio 😉

Termy mogą być destynacją samą w sobie, ale również miłym przerywnikiem na przykład podczas wypadu na narty we włoskie Alpy. Północne Włochy to bowiem raj dla sportów zimowych, ale również wodnych, a także dla miłośników rowerów lub trekkingu. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Ja wybrałam się tam przy okazji wakacji nad jeziorem Garda.

Przystanek Bergamo

Korzystając z tego, że Bergamo jest naszym miejscem przesiadkowym, nie można odmówić sobie zwiedzenia tego pięknego miasteczka. Jeśli się na to zdecydujecie, warto kupić na lotnisku bilet 24 godzinny za 5 euro, albo nawet 72 godzinny za 7 euro, z którym możemy również wsiąść do zabytkowej kolejki Funicolare, kursującej z dolnej do górnej (Citta Alta) części Bergamo. Przy numerze autobusu 1 odjeżdżającego z lotniska są dodatkowe literki A, B lub C i oznaczają długość trasy. Obok linii wyświetlany jest zawsze końcowy przystanek.

***

Termy San Pellegrino to uosobienie spokoju i relaksu. To reset dla ciała i ducha. Wypad do San Pellegrino na pewno nie należy do najtańszych, ale myślę, że warto pozwolić sobie na taki dzień i poczuć się dopieszczonym w każdym calu. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jak łatwo jest tam dotrzeć i jaki piękny rejon odwiedzamy. Zarówno latem jak i zimą jest tu po prostu piękne. Tereny północnych Włoch są zachwycając, zarówno dzięki Alpom, rozległym dolinom, jak i wielkim jeziorom czy nieodkrytym jeszcze wioskom.

*Zdjęcia term pochodzą z oficjalnej strony www.qcterme.com/it

The post Termy San Pellegrino – pomysł na podarowanie odrobiny luksusu i relaksu appeared first on Wersja 2.0.

Niezwykle fascynująca jest historia tego miejsca. Kiedyś nazywane było najdzikszym terenem Polski. Młodzi ludzie przyjeżdżali tu skuszeni właśnie dzikimi, bezludnymi obszarami, przygodą, którą chcieli przeżyć w otoczeniu pierwotnych puszcz, niedźwiedzi, wilków czy rysi.

To miejsce było jak magnes. Dla tych, którzy chcieli czuć się wolni, dla marzycieli, buntowników, niespokojnych dusz. Dla tych, którzy szukali siebie, duchowych uniesień, albo po prostu przyjaźni, którą chcieli znaleźć jadąc do miejsca, które przyciąga podobnych do nich.

W filmach, opisach przedstawiane były jako miejsce nieodkryte, tajemnicze, wciągające, wręcz hipnotyzujące. Ci, którzy tu przyjeżdżali pisali o nich wiersze i piosenki. Polski dziennikarz Ryszard Szociński napisał:

„wielkim jest Ten
który
umieścił tu Biesy i Czady
i nas
niepokornych”

W jednym z opowiadań czytam z kolei:

„Tutaj powietrze mocniej pachnie, gwiazdy mocniej świecą, jedzenie bardziej smakuje, a historie bardziej łapią za serce.”

Chatka Puchatka

Chatka Puchatka to schronisko, znajdujące się na połoninie Wetlińskiej, które stało się jednym z symboli Bieszczad. Mimo braku elektryczności czy bieżącej wody gościło wielu wędrowców, którzy potrzebowali schronienia. Podobno wschody i zachody słońca wynagradzają po stokroć wszelkie niedogodności.

Co ciekawe na początku był to punkt obserwacyjny dla wojska. Dopiero później stało się schronieniem dla wędrowców. W pierwszych latach istnienia nie przebywało tu wiele osób. Dominowało raczej poczucie osamotnienia, o czym napisał słynny żeglarz Leonid Teliga:

„Czuje się na swojej łajbie zagubionej na bezmiarze oceanu, jak ta samotna Chatka Puchatka na Połoninie Wetlińskiej.”

Stąd wzięła się nazwa tego miejsca. Dzisiaj w Chatce Puchatka zwłaszcza w sezonie spotkamy tłumy ludzi. To miejsce stało się chyba już bardziej atrakcją turystyczną, choć nocleg w tym miejscu wciąż jest na liście wielu osób odwiedzających Bieszczady i chcących poczuć „ten klimat”.

Bieszczady stały się synonimem spokojnego życia, pełnego harmonii ze światem i przyrodą. Tutaj przyjeżdża się w chwili kryzysu, żeby podumać, czy odciąć się choć trochę od cywilizacji.

„A może by tak rzucić wszystko i jechać w Bieszczady?”

Kto choć raz nie wypowiedział tego zdania? ?

Co prawda nie jest to już tak dzikie, odcięte od cywilizacji miejsce jak kiedyś. Szlaki są coraz bardziej przystosowywane dla turystów, powstaje coraz więcej pensjonatów i restauracji, zdecydowanie łatwiej tu dotrzeć i zdecydowanie więcej ludzi chce tu przyjeżdżać. Ale wciąż warto tu być.

Warto by oglądać gwiazdy, słuchać gry na gitarze, przemierzać bezkresne połoniny, znaleźć miejsce, w którym można posłuchać jedynie dźwięku świerszczy i oddychać tym wspaniałym rześkim, nasyconym wolnością i zadumą powietrzem.

The post Bieszczady to stan umysłu – na czym polega magia Bieszczad appeared first on Wersja 2.0.

Naszym celem na ostatnie wakacje była objazdówka po południowej Hiszpanii. Wszystko zaczęło się od spontanicznego szukania tanich aut i okazało się, że wynajem samochodu na początku września kosztował 15 zł za dzień! Dosłownie. Powiedziałam w tym momencie: Tomek lecimy! I tego samego wieczoru mieliśmy wynajęty samochód i kupione bilety lotnicze do Malagi. Wszystkie noclegi postanowiliśmy zarezerwować na portalu Airbnb, który od tego wypadu pokochałam całym sercem. Ale po kolei.

Caminito del Rey

Pierwszy dzień postanowiliśmy spędzić aktywnie i zaraz po odebraniu samochodu z lotniskowego parkingu ruszyliśmy w stronę tzw. ścieżki królów: Caminito del Rey. Jest to szlak pieszy ciągnący się wzdłuż stromych ścian wapiennego wąwozu w parku narodowym kolo miejscowości El Chorro 60 km od Malagi.

W 2000 roku szlak zamknięto ze względu na jego niebezpieczeństwo i dużą śmiertelność. Otwarto go ponownie po renowacji w 2015 roku. Pod nowymi ścieżkami można zobaczyć jeszcze pierwotny, stary szlak, który były dosłownie wąską, sypiącą się betonową ścieżką bez barierek na zboczu gór. Muszę przyznać ze widok przyprawia o dreszcze.

Sama trasa jest piękna, prosta, przystosowana dla każdego. Teraz to raczej trasa widokowa, która można przejść nawet w sandałach, niż szlak górski, ale dla tych widoków warto ją pokonać. Bilety można bez problemu kupić na miejscu. Zaraz obok Caminito znajduje się również piękne jezioro, które urzeka swoją barwą i czystością. Tomek nie mógł się oprzeć temu, żeby wykąpać się w nim po długim spacerze.

Basen, góry i drinki z kokosa

Tego samego dnia pojechaliśmy do miejscowości Jimera de Libar gdzie wynajmowaliśmy nasz pierwszy piękny, trzypiętrowy dom z tarasem z widokiem na góry i basenem. Link do miejsca znajdziecie TUTAJ.

Śniadanie na tarasie przy wschodzie słońca, nieziemskim widoku na góry i ciszy która przerywały jedynie odgłosy natury było niesamowite!

Jjmera to właściwie mała wioseczka, w której znajdują się może dwie restauracje i jeden pub, ale nam nie było nic więcej do szczęścia potrzebne.

Mieliśmy zapasy jedzenia, piękny basen, drinki w kokosie, wielki dom i siebie.

Kokos został zakupiony w pakiecie z Malibu i do dziś jest jednym z moich ulubionych zakupów życia 😉

No to w drogę!

Andaluzja to piękne górskie tereny i malownicze miasteczka. My pojechaliśmy na małą przejażdżkę po parku narodowym. Wąskie, kręte ścieżki górskie oprowadziły nas między innymi do popularnej Rondy oraz miasteczka pod skałą czyli Setenil de las Bodegas.

Ronda

Setenil de las Bodegas

I trochę zdjęć z trasy 😉

Sewilla – miasto ognistego flamenco

Sewilla zachwyca na pewno pod względem architektury, ale jest to już mocno turystyczne miasto więc w sezonie nie ominą nas tłumy turystów. Oczywiście jest to miasto flamenco, niezwykłego tańca emocji, który ma za zadanie wywołać dreszcze, skrajne emocje, więc nie mogliśmy się oprzeć pokusie zobaczenia występu na żywo. Słyszałam, że występy darmowe i płatne różnią się od siebie, jednak my zdążyliśmy zobaczyć jedynie występ darmowy w mniej turystycznej knajpie o nazwie La Carboneria. Tuż po nim wybraliśmy się na spacer o zmroku i kolację z typowymi hiszpańskimi tapasami.

Kadyks- perła zachodniego wybrzeża

Kadyks to, mam wrażenie, typowa miejscowość wakacyjna dla Hiszpanów. To miasto podzielone na dwie części: starszą i nowszą. Starsza to oczywiście ta bardziej turystyczna. Plaże Kadyksu w porównaniu do plaż na południu są bardzo ładne i czyste. Miasto ma piękną starówkę, fantastyczne knajpki i fajny klimat. My zatrzymaliśmy się w miejscu gdzie, mam wrażenie, głównie mieszkali backpackersi, młodzi, podróżujący ludzie. Była wspólna część jadalna, fajny taras na dachu i kilka osobnych pokoi dla gości. Gospodarzami byli również bardzo sympatyczni młodzi Hiszpanie. Miejsce było bardzo przyjazne, o świetnym klimacie, ale o warunkach bardziej studenckich niż hotelowych. Link do miejsca znajdziecie TUTAJ.

W Kadyksie jedliśmy zawsze w tej samej knajpie – Cafe Bar Malagueno, która zauroczyła nas przepysznym jedzeniem, obsługą i stosunkowo niskimi cenami.

Wisienka na torcie

Ostatni przystanek Costa del Sol (południowe wybrzeże) czyli turystyczna dzielnica Andaluzji. My docelowo jechaliśmy na obrzeża miejscowości Marbella. Zanim jednak tam dotarliśmy, wstąpiliśmy do centrum Marbelli. Muszę przyznać, że mnie to miejsce przytłoczyło. Całe Costa del Sol to tak naprawdę wille i hotele położone koło morza a za nimi… puste pola. Plaże są brudne, można jedynie wypoczywać na płatnych leżakach. Miasta są zatłoczone, pełne straganów, knajp. Dla mnie zbyt przytłaczająco i zbyt turystycznie. Na pewno jednak miejscowości te są ciekawe dla tych, którzy lubią imprezować, bo nocą oferują dużo fajnych rozrywek.

Nasz nocleg był położony w dzielnicy willi i wieżowców na obrzeżach Marbelli. Mi zaparło dech kiedy zobaczyłam gdzie będziemy mieszkać. Czułam się jak bohaterka Mody na Sukces i Beverly Hills 90210 jednocześnie. Wieżowce w naszej okolicy to głównie apartamenty kupowane przez bogatych Niemców i Hiszpanów. Nasz apartament znajdował się na 7 piętrze. Był piękny, czysty, a my zostaliśmy dopieszczeni w każdym szczególe.

Największe wrażenie zrobił na mnie jednak taras oraz widok z niego. Rozpościerał się przed nami widok na morze i góry jednocześnie, zachód słońca był w tym  miejscu nieziemski. Czułam się jak w raju. Do tego na zewnątrz piękny basen z leżakami, z którego właściwie nikt poza nami nie korzystał. Obok był bar i zielone tereny. Link do miejsca: TUTAJ.

Jeżeli nie macie jeszcze konta na Airbnb, jeśli zalogujecie się przez TEN LINK, dostaniecie 100 zł na swoją pierwszą podróż.

Trasa jaką zrobiliśmy autem to około 700 km. Malaga była punktem początkowym, jak i końcowym. Samą Malagę zwiedzaliśmy ostatniego dnia. Miasto również turystyczne, ale z bogatym zapleczem restauracji, barów, tak więc polecałabym również dla tych, którzy lubią poimprezować. Starówka jest również bardzo piękna z zamku w Maladze rozpościera się piękny widok na całe miasto. 

Kulinarnie rozpieszczaliśmy się w Maladze Churrosami, Paellą i Aperolem, mniam.

***

Andaluzja to niezwykły rejon. To słodka sangria, południowy temperament, leniwe białe miasteczka, pyszne tapasy, gaje oliwne, niekończące się plaże, góry, flamenco i wiele innych. Co najważniejsze, można ją zwiedzić tanio i mieszkać w naprawdę wspaniałych miejscach. Z całego serce polecam Airbnb, polecam Andaluzję i mam nadzieję, że dacie się na nią namówić, bo naprawdę warto 🙂 Powodzenia.

The post Luksus tylko dla bogaczy? Nieprawda! – nasz pomysł na Andaluzję na wypasie appeared first on Wersja 2.0.

Carska Białowieża

Na nasz aktywny weekend, z okazji dnia dziecka, wybraliśmy Białowieżę i Białowieski Park Narodowy. Kiedy zbliżaliśmy się do celu, zauroczyła nas ilość zielonych, rozległych pól, a także bocianich gniazd, na które można się natknąć tak naprawdę na każdym kroku. Piękne jest to, jak mieszkańcy pomagają bocianom i co roku przygotowują im chociażby platformy pod gniazda, by lepiej poradziły sobie po powrocie do kraju.

Od 1795 roku  do 1915 roku Białowieża znajdywała się pod zaborem rosyjskim. Można zaobserwować wiele pozostałości z tego okresu, Przede wszystkim ikoną tego regionu był pałac zbudowany na polecenie cara Aleksandra III, który miał być letnio-jesienną rezydencją – bazą wypadową na polowania w puszczy. Niestety pałac spłonął w 1944 roku a teraz na jego miejscu znajduje się muzeum przyrodnicze, restauracja i hotel.

Przy Pałacu powstał również istniejący do dziś Park Pałacowy z jeziorami.

W tamtym czasie, na potrzebę podróży cara, wybudowano również dworzec kolejowy, który potem wykorzystywano do przeładunku drewna (stąd nazwa Białowieża Towarowa). Co ciekawe, pociągi kursowały tutaj aż do 1994 roku – dopiero wówczas uznano połączenie za nierentowne. W miejscu dworca znajduje się aktualnie restauracja Carska. Wystrój i atmosfera miejsca nawiązują właśnie do czasów carskich. Obok restauracji znajduje się tradycyjna sauna – ruska bania, skład pociągu z luksusowymi wagonami stylizowanymi na carskie saloniki oraz apartamenty w zabytkowej wieży ciśnień.

My mieliśmy okazję odwiedzić jedynie restaurację i zjeść w niej mus chałwowy, który był niebywałym doznaniem kulinarnym i wręcz marzyłam by nigdy się nie skończył!

Car Aleksander III ufundował również w 1895 roku słynną prawosławną cerkiew w Białowieży, która wyróżnia się ikonostatem z chińskiej porcelany. Polecam gorąco zobaczenie jej wnętrza.

Panele słoneczne i miliony z UE

Patrząc kilka lat wstecz, Białowieża mocno zyskała na dofinansowaniach unijnych. Przechadzając się po miasteczku, co krok natykamy się na tablice upamiętniające takie inwestycje. Widać, że region mocno wykorzystał szansę kiedy był na to czas.

Co więcej zyskała też ekologia. Niemalże na każdym domu znajdują się panele słoneczne czerpiące energię.

Co zjeść?

W Białowieży polecamy zdecydowanie restaurację Pokusa. Mają tam przepyszny chłodnik z pieczonymi ziemniaczkami i pyszne pierogi. Można tutaj też zjeść w dobrej cenie fantastyczną dziczyznę.

Poza tym oczywiście warto odwiedzić restaurację Carską, ale trzeba się liczyć z tym, że będzie to już większy wydatek.

Bardzo fajne miejsce z klimatem i duszą to kawiarnia Walizka, w której jedliśmy przepyszne ciasto kruche z rabarbarem.

Kult żubrów i wycieczki z noktowizorem

Puszcza Białowieska słynie z obecności żubrów i chyba każdy kto tu jest chciałby go zobaczyć. Oczywiście możemy udać się do Rezerwatu Pokazowego Żubrów, które przypomina mini zoo, ale widok umęczonych upałem zwierząt, siedzących wspólnie pod jedynym drzewem na polanie, które daje cień, nie jest chyba tym o co nam chodziło.

Postanowiliśmy więc udać się na poszukiwanie żubrów o wschodzie słońca. Dziarsko ruszyliśmy w las o 3.30 z nadzieją, że je spotkamy. W pewnym momencie usłyszeliśmy bieg żubra tuż obok nas, co powiem szczerze trochę mnie wystraszyło, ale nie udało nam się go zobaczyć. Z perspektywy czasu myślę sobie, że chyba to i lepiej, bo gdyby chciał nas przegonić, raczej nie mielibyśmy z nim szans 😉

Od naszych gospodarzy słyszeliśmy o kilku innych miejscach, punktach widokowych, w których o świcie jest duża szansa na zobaczenie żubrów. Po wschodzie słońca jest już dla nich po prostu za gorąco i chowają się w głąb puszczy.

Co ciekawe, serce Białowieskiego Parku Narodowego to tak zwany Obszar Ochrony Ścisłej i można tam wejść tylko z wykwalifikowanym przewodnikiem. Organizowane są wycieczki grupowe o różnej tematyce. Jedną z nich jest właśnie tropienie żubrów, w tym poruszanie się po puszczy z noktowizorami. Wycieczka trwa około 6 godzin, rozpoczyna się około półtorej godziny przed wschodem słońca i trzeba się do niej dobrze przygotować, zarówno pod względem sprzętu jak i ubrania. Myślę, że musi to być naprawdę ciekawa przygoda.

Żubr to niestety wciąż gatunek zagrożony, potrzeba było wiele starań, by w okresie międzywojennym przywrócić równowagę wśród gatunku. Liczne polowania bowiem niestety doprowadziły do jego całkowitego wyginięcia (ostatni wolnożyjący żubr nizinny został zabity w 1919 roku). Na szczęście na całym świecie zostały 54 żubry w niewoli.  Z inicjatywy z inicjatywy prof. Jana Sztolcmana założono Międzynarodowe Towarzystwo Ochrony Żubra i rozpoczęto rekultywację. Dziś w Puszczy Białowieskiej w Polsce i Białorusi żyje łącznie blisko 1900 żubrów, to 1/3 populacji tych zwierząt na całym świecie.

Żubry są tu wręcz kultywowane. Co chwilę natykamy się na pomniki żubrów, są one też inspiracją do tworzenia nazw miejsc (cóż, nie ma tu zbyt dużej oryginalności) i tak oto mamy hotel Żubrówka, bar Pod Żubrem, Towarzystwo Sportowe Żubr itp. 😉

Kraina Otwartych Okiennic i kolorowe Cerkwie

Kraina Otwartych Okiennic to szlak trzech małych wioseczek: Trześcianka, Puchły i Soce, które zachwycają zdobnictwem i ornamentyką nie spotykaną w innych regionach w Polsce, nawiązująca do zdobnictwa stosowanego w rosyjskim budownictwie ludowym. W dodatku są tam piękne drewniane cerkwie.

Rowerowe wycieczki

Puszcza Białowieska to oczywiście raj rowerowy i świetne miejsce do aktywnego wypoczynku. My również poznawaliśmy te tereny głównie na dwóch kółkach i zdecydowanie powiem, że warto. Wybraliśmy się także na Szlak Dębów Królewskich, ale szczerze mówiąc najbardziej spektakularne dęby znajdują się tuż przy wejściu po prawej stronie, a sam szlak nie jest aż tak powalający.

Cynamonki i lokalne jedzenie

Przed jednym ze sklepów w Białowieży zobaczyliśmy tablicę: „Dzisiaj polecamy: CYNAMONKI”. Na co Tomek powiedział do mnie: „Asia zobacz co to te cynamonki, jak fajne to mi weź”. Okazało się, że cynamonki (słodkie, zwijane bułeczki z dużą ilością cynamonu) to mistrzostwo świata i każdy następny dzień bez nich był dniem straconym. No i każdego następnego dnia byliśmy o kilkaset kalorii ciężsi.

Nie obyło się również bez spróbowania lokalnych dań, czyli kartaczy czy babki ziemniaczanej, a także lokalnego piwa Hajnówek, w restauracji „Starówka” w Hajnówku. 

Miejsce Mocy

To obszar w lesie, który emanuje pozytywnymi wibracjami i promieniowaniem. Podobno w tym miejscu człowiek się regeneruje, rozwija się jego intuicja, nabiera sił witalnych, harmonizuje się i oczyszcza umysł. Prawdopodobnie było to dawne miejsce kultu Słowian, gdzie wtajemniczeni spotykali się by wykorzystywać swoją moc oraz moc kamieni by powstrzymywać wrogów i złe moce. Wszystko wskazuje na to, że odprawiano tu również pradawne rytuały.

Dom, w którym mieszkaliśmy

Miejsce, do którego trafiliśmy jest miejscem magicznym, wręcz oazą spokoju. „Pod Brzozą” czuliśmy się jak w domu. Gospodarzami są tam Gary i Lena, małżeństwo o niezwykle ciekawej historii i dobrych sercach. Ich dom jest przepięknie urządzony i zadbany, okazało się, że większość porcelanowych i ceramicznych figurek, a także obrazy, są ich dziełem. Mieszkali przez wiele lat w Kanadzie, a od 20 lat w Białowieży. Prowadzili przez 11 lat schronisko dla zwierząt i sami mają w domu 3 cudne psy. To ludzie otwarci, życzliwi, pomocni, którzy w swoim domu stworzyli niezwykłą atmosferę i klimat. Jeśli będziecie wybierać się do Białowieży z całego serca polecamy Wam to miejsce!

***

Podlasie kryje wiele tajemnic. Nam udało się odkryć zaledwie część z nich. Czy wrócimy? Zdecydowanie. To miejsce, w którym czas płynie wolniej, a i tak minął nam zbyt szybko. Zachęcamy Was do poznawania tego regionu i aktywnego wypoczywania.

The post Kraina żubrów, bocianich gniazd i kolorowych cerkwii – dlaczego warto spędzić weekend na Podlasiu appeared first on Wersja 2.0.

Kilkadziesiąt lat temu naukowcy z Uniwersytetu Londyńskiego przeprowadzili eksperymenty z udziałem jeżdżących po tamtejszym mieście taksówkarzach. Do badania zaproszono zarówno tradycjonalistów, którzy przez długie lata uczyli się topografii miasta i byli w stanie na pamięć dojechać z punktu A do punktu B (a to nie byle co, bo mówimy tutaj o 25 tys. ulic i dziesiątkach tysięcy atrakcji turystycznych, restauracji, barów itp.). Wzięli w nim jednak też udział kierowcy, którzy przez lata używali nawigacji GPS. Jak się okazało, to ci pierwsi mieli znacznie więcej istoty szarej w tylnej części hipokampu, co oznacza, że ten obszar ich mózgów był zwyczajnie lepiej rozwinięty.

Badania pogłębiano, sprawdzając, jakie obszary mózgu są aktywne u kierowców samodzielnie znajdujących drogę oraz u tych, którzy posługują się zdobyczami technologii. Mózgi tych drugich nie tylko nie wykazywały nadmiernej aktywności hipokampa, ale też znacznie rzadziej używali kory przedczołowej odpowiedzialnej za planowanie oraz podejmowanie decyzji.

Ostateczny dowód na to pojawił się niedawno, bo naukowcy przebadali grupę kandydatów na taksówkarzy przed rozpoczęciem nauki (ta trwa od 2 do 4 lat, a i tak mnóstwo osób nie zdaje końcowych egzaminów), a także po jej zakończeniu. Jak już się pewnie domyślacie – w drugim przypadku hipokamp rzeczywiście urósł.

Dlaczego to takie ważne? Okazuje się bowiem, że istnieje korelacja między korzystaniem z nawigacji GPS, a demencją typu alzheimerowskiego. W latach ’90 Veronique Bohbot, obecnie pracownik Uniwersytetu McGill w Montrealu, postawiła tezę, że zaniedbywanie komórek odpowiedzialnych za nasze poczucie przestrzeni zmniejsza ilość szarej materii w hipokampie. Tymczasem, jak wyjaśnia Kaja Nordengen, autorka książki „Mózg Rządzi”, demencja typu alzheimerowskiego w pierwszej kolejności atakuje właśnie komórki w hipokampie. Dobrze wykształcony i silny hipokamp może zatem uchronić nas przed niesławnym, Alzheimerem.

Co ciekawe, ocenia się obecnie, że komórki miejsca nie tylko dostarczają nam informacji na temat naszego położenia, ale też są mocno związane z obszarami pamięci, a tym samym wspomnieniami dotyczącymi danej lokalizacji.

Tworząc punkty orientacyjne i projektując w myślach mapę miejsc, po których podróżujemy, znacznie aktywniej używamy mózgu. Jeżeli zatem codziennie drogę do i z pracy pokonujecie w taki sam sposób, połączenia między komórkami nerwowymi słabną.

A nie zapominajmy, że podróżowanie z nosem w telefonie, który prowadzi nas za rączkę do celu, znacznie utrudnia nam obserwowanie okolicy, cieszenie się podróżą i znajdowanie ciekawych miejsc. Może nie ma to już tak bezpośredniego wpływu na mózg, ale zdecydowanie obniża jakość takiego podróżowania.

The post Co wspólnego ma Choroba Alzheimera i używanie GPS w smartfonie? appeared first on Wersja 2.0.

Loty i transfer do miasta

Zacznę od praktycznej, ważnej rzeczy. Samoloty lecące do Barcelony lądują najczęściej na lotnisku El Prat. Tanie linie, jak Wizzair czy Ryanair, zazwyczaj zatrzymują się na terminalu T2, choć hiszpańska linia Vueling, którą podróżowaliśmy, wysadziła nas na T1 (uwaga – Vueling nie ma odprawy online na lotnisku w Warszawie, więc trzeba to zrobić „w okienku”).

Jak dostać się z lotniska do centrum Barcelony?

Ja zdecydowanie rekomenduję zakup biletu T10 czyli 10-przejazdowego biletu za 10,20 euro. Jednorazowe bilety są drogie, a biletów np. 3-dniowych moim zdaniem nie opłaca się kupować, bo Barcelona jest miastem tak urokliwym, że można bez problemu w większości poruszać się pieszo. Jednak biletu T10 nie kupimy na terminalu T1 i zostaniemy w informacji poinformowani, że najpierw musimy kupić bilet za 4,60 euro żeby dojechać metrem do centrum i dopiero tam możemy zakupić T10. Nic bardziej mylnego. Pomiędzy terminalem T1 a T2 kursuje bezpłatny zielony autobus. Wsiadamy do niego i jedziemy na terminal T2, który znajduje się obok stacji kolejowej, na którą przejdziemy kładką i możemy już bez problemu w automacie kupić bilet T10. Pociąg R2 Nord dowiezie nas bezpośrednio do miasta. Odjeżdża co około pół godziny.

Hiszpańska uczta dla podniebienia

Jedzenie – mój ulubiony temat. Tutaj oczywiście królują hiszpańskie tapasy. W mieście znajduje się mnóstwo tapas barów, w których serwowane są małe tapasiki i do tego zazwyczaj proponowany jest kieliszek wina lub sangrii.

Barcelona to oczywiście również idealne miejsce na delektowanie się owocami morza. Ja uwielbiam najbardziej małe kałamarniczki, ośmiornicę i krewetki w sosie z masła i czosnku. A do tego moje ukochane patatas bravas, a więc zapiekane ziemniaki z charakterystycznym sosem o majonezowej konsystencji. Niby prosta rzecz, a jak cieszy!

Ze słodkości warto spróbować churros z gorącą czekoladą, ale w menu znajdziecie wiele innych hiszpańskich deserów, jeden lepszy od drugiego ? Oczywiście nie brakuje też klasyków, jak creme brulee, tiramisu itp.

Najpopularniejszym miejscem z jedzeniem, które warto odwiedzić chociażby dlatego, że to nie tylko uczta dla podniebienia, ale też dla innych zmysłów jest La Boqueria. To market w centrum miasta, na którym każde stoisko wygląda jak dzieło sztuki. Co prawda ceny są dość wysokie (za 4 czekoladki zapłaciliśmy tutaj 10 euro), ale można napawać się widokiem dosłownie wszystkich typowych hiszpańskich produktów w pięknej oprawie.

Pogoda

Pogoda w Barcelonie nawet w lutym może być bardzo przyjemna, sięgając kilkunastu stopni w cieniu. Może nie na tyle żeby opalać się w bikini, ale na pewno żeby powygrzewać się na słońcu pijąc drinka w barze przy plaży. Co prawda dwa dni mieliśmy chłodniejsze (ok. 6-7 stopni), ale biorąc pod uwagę hotel, w jakim spaliśmy, nawet zwykła kąpiel w wannie była super pomysłem na spędzenie chłodniejszego popołudnia. Kluczowy jest tutaj wiatr – im spokojniejszy, tym w mieście jest cieplej. Klimat Barcelony ma to do siebie, że często występują tutaj zimne, śródziemnomorskie podmuchy.

Architektura – magiczne miasto Gaudiego

Barcelona to zdecydowanie miasto do spacerowania, ewentualnie do wycieczki rowerowej, bo szkoda tracić każdą pojedynczą uliczkę, której nie zobaczymy, jadąc chociażby metrem. Przykuwająca wzrok architektura to oczywiście głównie budynki Gaudiego – Sagrada Familia, Casa Mila czy Casa Battlo, a także przepiękny park Guell. Warto zobaczyć wszystko choćby z zewnątrz, bo jest co podziwiać.

Kolejne miejsca, które warto odwiedzić to parki. Mój ulubiony to Park de la Ciutadella a w nim skusiliśmy się na romantyczne łódki. Zawsze wydawało mi się to bardzo oklepane, ale to naprawdę duża przyjemność a koszt również niewielki, bo 6 euro za pół godziny wiosłowania. Sceneria szczególnie do tego zachęca, bo w stawie pływa mnóstwo mew i kaczek, które tworzą niepowtarzalny klimat.

Zarówno w dzień jak i w nocy obowiązkowy jest spacer po dzielnicy gotyckiej Barri Gotic. Piękne uliczki, kościoły i oczywiście masa knajpek i barów. Zaskakuje też liczba maleńkich sklepików ze starociami, w których na ogół znajdziemy mnóstwo klientów.

Nocne życie Barcelony

Barcelona tętni życiem przez cały rok, w dzień i w nocy. Oczywiście kiedy jest ciepło, ludzie bawią się głównie na ulicach, ale oferta klubowa jest również szeroka. To miasto nie śpi. Ja chciałabym polecić Wam jeden bar, który jest absolutnie świetnym, oryginalnym miejscem mianowicie Chupitos. Możecie tam zamówić ponad 600 różnych shotów w niesamowitej oprawie. Każdy shot to inna historia, każdy pity po raz pierwszy – zaskakuje. Płonące stoły, masa rekwizytów, niecodzienne pomysły, a nazwy czy sposób spożycia (często kontrowersyjny)… To nie jest zwykły bar i na pewno przeżycia będą niezapomniane. My byliśmy w Espit Chupitos na Carrer d’Aribau, 77, który nie jest jakoś szczególnie duży, ale też nie panował tutaj ścisk i tłok.

***

Barcelona to miasto, które uwielbiam. Mogłam po raz kolejny wtopić się w klimat tego miejsca i rozkoszować jego smakami, urokiem i słońcem. Przeżyłam w tym roku cudowne urodziny, dziękuję Tomuś <3

The post Niezapomniane urodziny – czyli przedłużony weekend w Barcelonie appeared first on Wersja 2.0.