Lubimy być zmotywowani. To ten stan, kiedy czujemy, że możemy wszystko. Chce się nam rzucić w wir pracy, odhaczać zadanie za zadaniem. Czujemy wtedy, że to wszystko ma sens i przyniesie sukcesy, które jeszcze bardziej podsycą naszą motywację. Liczymy, że tan stan będzie trwał jak najdłużej. Aż w końcu… Pufff! Motywacja odchodzi.

Znacie ten stan, kiedy czekacie na inspirację, a ta nie nadchodzi? To te dni, kiedy absolutnie nic nam się nie chce. Snujemy się po biurze (albo mieszkaniu, jeżeli pracujemy zdalnie) i jęczymy, jak to bardzo by się nam chciało chcieć. Czekamy na motywację.

Motywacja, czyli powody do działania

Słownik języka polskiego tłumaczy motywację jako „zbiór czynników skłaniających do działania”, albo „to, co powoduje podjęcie jakichś działań lub decyzji”. Widać tutaj pewien nacisk na szukanie motywacji na zewnątrz, poza sobą. Dla jednych będzie to film na YouTube z motywującym przemówieniem jakiegoś speca od samorozwoju, dla innych nakręcający do działania cytat albo artykuł. Motywować mogą nas słowa najbliższych (albo tych dalszych), ale też myśli – jeżeli martwimy się przyszłością, może to nas zmotywować do podjęcia jakichkolwiek działań (choć tutaj psychologowie są podzieleni – ponoć zbyt dużo zmartwień i negatywnych informacji działa wręcz odwrotnie i skutkuje biernością oraz oporem).

Problem polega na tym, że większość tych czynników jest raczej niezależna od nas. Jasne, możemy szukać odpowiedniego filmiku na YouTube, ale nie wiemy, czy występujący tam mówca uderzy w nasze czułe punkty na tyle skutecznie, by nas zmotywować. Nie możemy też powiedzieć rodzinie czy znajomym, żeby mówili do nas tylko i wyłącznie w określony sposób, żeby nas motywować. Zresztą, idąc tym tropem oddajemy władzę nad swoimi działaniami innym. Jeżeli nie będzie przypływu motywacji, będziemy ciepłą, leniwą kluchą na kanapie.

Motywacja to mit

W książce „Mit motywacji” Jeff Haden zwraca uwagę, że to nie motywacja rodzi działanie, a wręcz przeciwnie – akcja wywołuje motywację:

Jeśli będziesz czekać na nagły przypływ inspiracji, to w ogóle nie zaczniesz, a nawet gdy uda ci się przez chwilę płynąć na tej początkowej fali radości, nie będziesz w stanie się na niej utrzymać, ponieważ takie uczucie nigdy nie trwa długo. To samo dotyczy szukania drogi na skróty. Nie ma skrótów do sukcesu.

Trwała motywacja bierze się z robienia rzeczy. Nie musimy być w tych „rzeczach” wybitni i odnosić same sukcesy (choć na pewno nie zaszkodzi, nasza motywacja tylko na tym zyska). Wystarczy, że będziemy robić. I tutaj docieramy do cech i umiejętności znacznie ważniejszych niż motywacja: wytrwałości, uporu, zdolności do zaczynania. Jak już je opanujemy, nagle okaże się, że ta cała motywacja nie jest jakimś magicznym przypływem wywoływanym przez zewnętrzne bodźce, a znajduje się po prostu w nas samych. I co ważniejsze – mamy zaskakująco dużo do powiedzenia w kwestii jej wywoływania. Wystarczy nauczyć się zaczynać działanie i nie przestawać. Jak pisał Ryan Holiday w „Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy”:

Geniusz często jest wytrwałością w przebraniu.

Zrezygnowanie z motywacji daje większą kontrolę

Nie twierdzę, że to rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Oparcie jednak swoich aktywności na czymś innym niż motywacja daje nam znacznie większą kontrolę nad tym jak się będziemy czuli. I nie, nie oznacza to, że nie napotkamy problemów, które sprawią, że nam się totalnie odechce wszystkiego. Będą wyboje, błędy, porażki. Jeśli jednak będziesz wytrwały i z uporem nauczysz się za każdym razem zaczynać, w końcu pojawią się też i efekty.

Nie jest to proste, bo to trochę jak walka z samym sobą – przełamywanie swojego oporu przed działaniem. Za każdym razem jest ciężko, ale z czasem jakby ten opór jest trochę mniejszy. Jakby zastępował go nawyk przebijania się przez tę twardą skorupę „niechcenia”. A to już naprawdę niezły punkt wyjścia. Jak słusznie zauważa Haden:

Większość ludzi czeka na pomysł. Większość ludzi myśli, że kreatywność to coś, co się zdarza. Spodziewają się, że boska muza wskaże im kiedyś nową drogę, metodę albo koncepcję. I czekają, czekają, czekają.

Stwierdzenie, że działanie i ciężka praca są rozwiązaniem wszystkich Twoich problemów to oczywiście bzdura. Każdego dnia wpływa na nas tak wiele czynników, z którymi nic nie możemy zrobić. Warto jednak już teraz oddzielić rzeczy, na które nie mamy wpływu i te, które znajdują się pod naszą kontrolą. Zaakceptowanie swojej sytuacji, jakkolwiek beznadziejna by ona nie była, i skupienie się na tych ostatnich to często najlepsze, co możemy zrobić dla samych siebie. A już na pewno lepsze niż użalanie się nad sobą i czekanie na motywację.

The post Jak nauczyłem się, że motywacja to mit, a poleganie na niej jest drogą donikąd appeared first on Wersja 2.0.

Czym jest mapa marzeń?

To zebrane w jednym miejscu cele, pragnienia w formie graficznej. To wszystko to, co chcielibyśmy osiągnąć w dziewięciu obszarach życia: zdrowie i kondycja, finanse, rodzina i miłość, duchowość i emocje, życie zawodowe, relaks i rozrywka, rozwój osobisty, przyjaciele i znajomi. Podziałów w Internecie znajdziecie więcej. Nie ma jednego właściwego, także swobodnie można skorzystać z innego.

Mapa marzeń to pewnego rodzaju przejrzysty komunikat dla naszej podświadomości, złożone zamówienie, które ma wzbudzać w nas określone emocje i stany.

Można sprecyzować swoje pragnienia na najbliższy rok, ale też na całe życie. Wszystko zależy od nas. Mapa marzeń ma nam przypominać o naszych priorytetach. Ma być trzonem wokół którego budujemy codzienne nawyki i przypominać nam o tym, co dla nas ważne.

Zrobienia mapy nie jest wcale takie proste. I nie chodzi mi tu o technikę plastyczną a o to, że wiele osób miało by problem z odpowiedzią na pytanie czego tak naprawdę pragną. Warto więc przede wszystkim poczuć i uświadomić sobie co jest dla nas w życiu ważne, a potem zabrać się za proces twórczy, nie ma pośpiechu.

To na czym skupiamy uwagę przejawia się w naszym życiu.

Dlatego trzeba skupiać się na przyszłości i na tym co chcemy by się w niej znalazło, a nie na tym czego się boimy i czego nie chcemy. Sama nie raz przekonałam się o tym, że w życiu pojawiało się właśnie to, czego najbardziej nie chciałam. Dlaczego? Bo na tym właśnie skupiałam swoją energię.

Jak zrobić mapę marzeń?

Jeśli chodzi o technikę, limitem jest nasza wyobraźnia. Można podzielić kartkę papieru na dziewięć części i umieszczać w niej zdjęcia, wycinki z gazet czy napisy. Można zaaranżować mapę marzeń na tablicy korkowej, udekorować lampkami czy innymi ozdobami. Technika jest dowolna. Niech to będzie coś co jest przez nas dopieszczone i przyjemne dla oka.

Ważne jest tylko to, by elementy, które umieszczamy, wywoływały w nas pozytywne stany. Mają kojarzyć się z tym czego pragniemy i odzwierciedlały właśnie to jak chcemy się czuć w przyszłości. A więc na przykład jeśli ważna jest dla Ciebie kochająca się rodzina, możesz umieścić zdjęcie przytulonej, radosnej pary z dziećmi itp.

Najważniejsze są stany

W całej tej zabawie chodzi nie tylko o to by sprecyzować swoje cele, ale najważniejsze jest to jak czujemy się patrząc na nie.

Chodzi o to, by patrząc na mapę marzeń czuć się jakby to, co na niej jest, już się spełniło.

Dla naszej podświadomości nie istnieje przeszłość czy przyszłość. Dla niej liczy się stan i do spełnienia tego stanu będzie dążyć, podsuwać Ci możliwości czy okoliczności.

Jeśli chcesz zmienić pracę, może ktoś akurat zauważy Twój potencjał i zaproponuje Ci ciekawą ofertę, a może akurat natrafisz na fajne ogłoszenie, które Cię zainteresuje. Nigdy nie wiadomo co może się zdarzyć.

Co ważne, kreujmy nie konkretne osoby, czy konkretne miejsca pracy, ale stany jakie chcemy czuć.

Dlaczego? Bo być może gdzieś czeka na Ciebie na przykład lepsza praca, niż ta o której myślisz, ale jeszcze o niej nie wiesz. Po prostu kreuj to jak byś chciał się w niej czuć, co osiągnąć. Może to sukces finansowy, może podróże służbowe albo biuro z widokiem na miasto. Poczuj to i pozwól żeby się działo.

Oczywiście to nie znaczy, że masz tylko siedzieć z założonymi ramionami i czekać. Doskonal się, ucz, poznawaj ludzi, przybliżaj się do tego celu.

Kierunkowanie energii

Jasno postawione cele są ważne, bo kierunkują naszą energię. Przemawia to do naszej podświadomości i dzięki temu cele powoli się materializują.

Ważne żeby skupiać swoją uwagę na tych celach, wierzyć w siebie i nie rozpraszać się. Co może się stać jeśli tak nie będzie? Bardzo przemawia do mnie w tej sytuacji metafora wojska. Wyobraź sobie dowódcę, który posyła ludzi do walki i rankiem każe im wyruszyć nad rzekę. Chwilę później stwierdzi jednak, że może nie koniecznie jest to dobry pomysł, może nie mają szansy na wygraną i mówi im żeby jednak poszli nad jezioro. Wojsko widząc wahanie i niepewność dowódcy traci swoją wiarę w sukces a także energię i motywację.

Inny przykład, kiedy dowódca chce zdobyć pięć różnych państw i nie może zdecydować się, które najpierw. Dzieli więc wojsko na pięć oddziałów i posyła każdy w inną stronę. W każdym jednak miejscu będzie go na tyle mało, że prawdopodobnie przegrają walkę. Gdyby natomiast skumulowano siły w jednym miejscu, pewnie odnieśli by sukces.

Nasza energia jest jak to wojsko. Jeśli będziesz się wahać ona słabnie, jeśli nie będziesz miał celu, nie pójdzie w żadną stronę, nie będzie wiedziała co ma robić. To my nadajemy naszej energii zarówno kierunek jak i moc.

***

Mapa marzeń ma nam pomóc w ukierunkowaniu naszej energii, w nauczeniu odczuwania przyszłych stanów, dzięki czemu powoli będą one się materializować. Nasza rzeczywistość to odzwierciedlenie tego, co o niej myślimy i jak się czujemy. Poświęć więc codziennie trochę czasu na przyglądanie się swojej mapie marzeń i poczuj się jakby to wszystko już zaistniało w Twoim życiu. A żeby pomóc trochę losowi, rób też wszystko by przybliżać się do swoich celów.

A więc przede wszystkim CEL – pozytywny, wzbudzający w nas przyjemne odczucia.

Potem WIARA + RADOŚĆ + DZIAŁANIE – wiara w nasze cele i to, że mogą się one spełnić, radość zamiast zamartwiania się i działanie w kierunku osiągnięcia naszego celu.

Dzięki temu powstanie ukierunkowana ENERGIA, która może zdziałać cuda.

Powodzenia 🙂

The post Kreuj swoje życie – czyli czym jest Mapa Marzeń appeared first on Wersja 2.0.

Jakiś czas temu rzuciłam pracę. Nie był to kierunek dla mnie. Nie dawał mi satysfakcji i wiedziałam, że nie chcę tego robić całe życie. Postanowiłam więc, że muszę coś zmienić. Zapał był ogromny, ale okazało się jednak, że nie trwał długo, bo kiedy od tamtej pory zaczęłam zastanawiam się: no dobrze, ale co tak naprawdę chciałabym w życiu robić, nie umiałam w 100% powiedzieć co sprawiło by mi największą radość. Codziennie zadawałam sobie to pytanie, a nie umiejętność odpowiedzenia na nie zaczęła mnie bardzo męczyć i stresować. Czas mija a ja nie wiem w którą stronę mam iść. Wpadałam na jakiś pomysł po czym dopadały mnie wątpliwości czy to aby na pewno dobry kierunek. Czułam, że stoję w miejscu.

Głęboko w sobie zawsze miałam potrzebę by żyć szczęśliwie, po swojemu, być spełnioną w życiu i w tym co robię. Chciałam robić coś, co będzie dawać mi satysfakcję i ukochaną wolność i swobodę działania. Kiedyś to przekonanie było we mnie zakorzenione i nie wyobrażałam sobie że w życiu mogę robić coś co nie będzie mi tego dawało. Wydawało mi się, że mogę wszystko. Miałam w sobie przekonanie, że czegokolwiek nie będę chciała w życiu robić, będzie to możliwe, że poradzę sobie zawsze i wszędzie. Mogę założyć firmę, mogę podróżować po świecie, mogę wszystko. To poczucie dawało mi pewnego rodzaju bezpieczeństwo, ale trochę złudne. Dlaczego? Bo samo to poczucie to jeszcze nie krok do przodu. Trzeba jeszcze wiedzieć czego się w życiu tak naprawdę chce, mieć cel i plan…

Po skończeniu studiów w pewnym sensie cała moja wizja trochę podupadła. No bo studia się skończyły i co dalej? Przyszedł moment kiedy faktycznie mogę wszystko i wszędzie, ale co chcę konkretnie?

Myślałam o tym żeby wyjechać, podróżować, raczej pracować za granicą, ale zaczęły budzić się we mnie wątpliwości. Słyszałam dookoła, że po studiach wypada szukać dobrej pracy, w dobrej firmie, że nie jest to łatwe, że pierwszej pracy trzeba się trochę naszukać, że lepiej zostać w kraju i tutaj się najpierw czegoś nauczyć, że dorosłość nie wygląda już tak kolorowo jak mi się wydaje, że jest już wiele biznesów i wielu ludziom się nie udaje, że to wszystko nie jest takie łatwe itp, itd.

Te przekonania zbudziły we mnie myśli, że może faktycznie to prawda, może muszę wydorośleć, że może inni mają rację. Może jednak warto tu zostać, czegoś się nauczyć a potem jak będę chciała to już z bazą wiedzy mogę wyjechać i pracować gdzie zechcę. Warszawa mocno zdeptała na początku moje oczekiwania. Faktycznie pierwsza praca nie była łatwa do zdobycia, na każde ogłoszenie było mnóstwo kandydatów a zarobki były bardzo niskie jak na oczekiwania jakie mieli pracodawcy względem świeżo upieczonych absolwentów. Kiedy już zdobyłam pracę, większość mówiła: wow super, duża korporacja, duże możliwości no i umowa o pracę!

Myślałam kurcze może faktycznie moje podejście było dziecinne, może dorosłość wygląda inaczej, ale z drugiej strony wciąż czytałam o ludziach, którzy spełniają się w wolnych zawodach, wcale nie maja umowy o pracę i nie pracują na etacie. Robią rzeczy, których im z jednej strony zazdrościłam, ale z drugiej nie potrafiłam zrobić kroku w stronę tego żeby moje życie też tak wyglądało. Mój wewnętrzny głosik mówił „nie chcesz tego”, „korporacja nie jest dla ciebie”, a z drugiej strony chciałam się przekonać, że trzeba w życiu być ambitnym. Tak, chciałam być ambitna i dorosła.

Teraz ambicję rozumiem inaczej, jako umiejętność dążenia w życiu do tego co sprawia nam satysfakcję i żyć po swojemu a nie oczekiwaniami innych. Dla jednych to pnięcie się po drabince w korporacji, dla innych prowadzenie baru na plaży, ale ważne, żeby czuć, że to jest „moje”. 

Bardzo często miałam w życiu słomiany zapał: tak , założę biuro podróży, tak będę świetnym grafikiem, a potem w słabszej chwili przychodziły wątpliwości: a bo jest już masa takich ludzi, czy dam radę, czy mi się chce, czy warto, czy się uda, czy może moje myślenie jest dziecinne. Nie wiem…

Wiecie co? Zabrakło pewnego rodzaju harmonii.

Zabrakło balansu pomiędzy głosem malej Asi, która chce spełniać swoje marzenia a dużej i odpowiedzialnej Asi, która powinna jej w tym pomoc, ale co najważniejsze, przede wszystkim ją wysłuchać. 

Myślę, że najważniejsze w życiu jest słuchanie siebie i swoich potrzeb, nie oddzielanie się od nich, nie zagłuszanie ich.

Dziecko w nas jest po to by marzyć, by mówić co sprawia mu radość, a dorosły w nas by spojrzeć trzeźwym okiem co może zrobić by przekuć to na życie zawodowe, jaką ścieżkę obrać, jaki plan przygotować.

Dorosły jest po to by znaleźć konkretne narzędzia i możliwości, by być konsekwentnym, wytrwałym, odpowiedzialnym i silnym. Dziecko mówi czego pragnie a dorosły mówi: ok to się da zrobić, nie przejmuj się, że inni w to nie wierzą, znajdziemy drogę i będziemy na to pracować.

U mnie mała Asia, choć odważna i pełna życia, przygasła, bo ta dorosła nie umiała jej wysłuchać i nią pokierować, bo sama gdzieś tam była jeszcze niedojrzała. Mała Asia była też perfekcjonistką, zawsze chciała być we wszystkim najlepsza, nawet małe porażki nie popychały jej do dalszego działania, a sprawiały że się wycofywała. Przez perfekcjonizm często rezygnowałam szybko z tego co zaczęłam jak tylko ktoś okazywał się lepszy ode mnie. Zabrakło tu znowu dorosłej Asi, która powie: hej hej nie wszystko na raz, damy radę, ale spokojnie, małymi krokami, jeśli poniesiesz jakąś porażkę po drodze, nie ważne, idź dalej i nie poddawaj się, jestem z Tobą. Rób to, próbuj, jak Ci się nie uda to trudno, ważne, że spróbowałaś, najwyżej znajdziemy inne wyjście.

Sami dla siebie powinniśmy być największym mentorem i wsparciem.

To do czego zmierzam to wniosek, że koniec końców warto szukać tego, co naprawdę chcemy w życiu robić. Ale żeby znaleźć ten cel, musimy przybliżyć się do siebie. Czasem dochodzimy do tego w wieku 20 lat, czasem 40, a czasem 60. Ale warto tego doczekać.

Moim zdaniem bardzo ważny jest fakt, że na rozum nie wymyśli się co w życiu będzie dla nas najlepsze. To po prostu trzeba poczuć. Ja godzinami siedziałam zastanawiając się i tylko tracąc czas.

Jeśli nie wiesz czego chcesz to dochodź do tego małymi krokami, codziennie zagłębiaj się w siebie, zadawaj sobie pytanie co sprawia mi radość, w czym jestem dobry, czego chcę, aż w końcu ta odpowiedź do Ciebie przyjdzie. Okazuj sobie troskę i wyrozumiałość, zaprzyjaźniaj się ze sobą, zaufaj sobie. Im wcześniej zaczniesz to robić, tym szybciej przyjdzie odpowiedź. Wtedy rozum przyda się by obrać drogę. A w międzyczasie, zanim jeszcze tego nie odkryjesz, próbuj, podejmuj działanie, rób cokolwiek. Każde działanie do czegoś przybliża, chociażby do tego że będziesz wiedzieć: ok tego w życiu na pewno nie chcę robić. Ryzykiem prowadzenia swojego życia tylko umysłem jest to, że kiedy zabraknie słuchania siebie, można mieć cel i go osiągnąć ale czy da to szczęście jeśli nie wypływał z naszego wnętrza?

Wydaje mi się, że koniec końców w pewnym momencie jeśli nie żyje się swoimi pragnieniami może dopaść nas myśl, że mogliśmy jednak zrobić coś inaczej. Ale po co czekać tak długo?

Wracając do „nie wiem”, to w moim przypadku właśnie te słowa powodują, że odwracam się od siebie. Mam wrażenie, że każde nie wiem to zrzucanie odpowiedzialności na innych i otoczenie, jak mała dziewczynka, która mówi niech ktoś udźwignie moje życie i podejmie za mnie decyzję,

• każde „nie wiem” to zaprzeczenie sobie,
• każde „nie wiem” to odwrócenie się od siebie,
• każde „nie wiem” to szansa mniej,
• każde „nie wiem” to powiększenie zwątpienia w siebie,
• każde „nie wiem” to odwracanie się od siebie i swoich potrzeb
• każde „nie wiem” to stanie w miejscu i nie obranie żadnej drogi
• każde następne „nie wiem” budzi coraz większy niepokój.

Jaką radę chciałabym dać sobie i każdemu kto zmaga się z takimi dylematami?

Zamiast tyle gdybać – próbuj, zamiast tyle myśleć – działaj, zamiast się zamartwiać – kreuj w wyobraźni idealną przyszłość, żyj tymi stanami, zamiast narzekać – ciesz się i raduj, zamiast się na siebie złościć – troszcz się o siebie. Bo wiecie co? Najwspanialsze cuda w życiu dzieją się jak żyjesz pełen miłości i radości, cokolwiek w życiu się nie dzieje.

Życzę każdemu żeby odnalazł swoje szczęście, ale nie stał w miejscu tylko próbował, doświadczał i nie bał się porażki, bo koniec końców to dzięki nim w końcu dochodzi się do sukcesu.

A z okazji tego posta postanowiłam na próbę przez tydzień nie używać słów „nie wiem” i zobaczyć co zamiast nich podpowie mi moje wnętrze 😉

The post Nie wiem… – moje poszukiwania własnej drogi appeared first on Wersja 2.0.

Jeśli masz problem z osiąganiem celów… idź w góry

Jestem jedną z tych osób, które często coś w życiu zaczynają i nie kończą. Rozpoczynam z zapałem mnóstwo spraw, kursów, planuję wiele rzeczy i…  gdzieś tam po drodze je porzucam.

Kiedy jestem w górach nie mam możliwości rezygnacji. Ok, będąc w połowie szlaku mogę się cofnąć, ale dojście co celu zajmie mi przecież tyle samo czasu.

W górach uświadamiasz sobie, że masz w sobie tę moc, determinację i czujesz ogromną radość i dumę kiedy uda Ci się dojść do celu. Po prostu idziesz. Skupiasz się na jednym i osiągasz to. To fajny zastrzyk motywacji żeby robić tak również w innych dziedzinach życia.

Jeśli potrzebujesz inspiracji… podróżuj

Jeśli zazwyczaj codziennie otaczasz się tymi samymi ludźmi, miejscami, masz podobną rutynę dnia, prawdopodobnie czasem potrzebujesz zmiany.

Dla mnie jednym ze źródeł inspiracji, motywacji, zapału do życia i działania są podróże. To poznawanie nowych miejsc, odkrywanie nowych kultur, poznawanie nowych ludzi sprawia, że odnawia się iskierka w oku. To poszerza horyzonty, pozwala spojrzeć na wiele rzeczy z innej perspektywy i sprawia, że po powrocie mamy milion pomysłów i dużo energii do działania.

Nie musi to być od razu miesięczna podróż w nieznaną Patagonię, ale może to być nawet wypad na weekend, city break, który pozwoli Ci odetchnąć.

Jeśli brak Ci odwagi… pokonaj swoją słabość

Pomyśl o rzeczy, której zawsze się bałeś, to może być skok ze spadochronem, ale też chociażby powiedzenie w restauracji, że coś Ci nie smakuje.

Każdy z nas ma inne źródła strachu. Ważne jest, żeby spróbować je pokonać.

Jeśli uda Ci się nawet z małą rzeczą, już poczujesz w sobie postawę zwycięzcy, poczujesz, że jesteś w stanie zrobić wszystko, przełamać się jeśli tylko zechcesz. Dla mnie takim przełamaniem było przejechanie samochodem Portugalii, gdzie jeszcze wcześniej bałam się jeździć chociażby po Bydgoszczy. To doświadczenie mnie uskrzydliło i uświadomiło mi, że mogę pojechać wszędzie jeśli tylko zechcę i wiem, że dam radę.

Jeśli brak Ci ekscytacji życiem… spróbuj czegoś nowego

Chodzi o to żeby wejść w stan ekscytacji życiem. Pomyśl o rzeczy, którą od dawna planujesz, ale jakoś nie udało Ci się do tej pory tego zrobić i… zrób to.

Możesz też przejrzeć jakie atrakcje są w Twoim mieście i wybrać się na jakąś. Przejrzyj Katalogi Marzeń w internecie jeśli chcesz się czymś zainspirować.

Zrób coś, czego jeszcze nigdy nie zrobiłeś, coś co budzi w Tobie dreszczyk emocji, podniecenie, radość, co wychodzi poza Twój codzienny schemat.

Może to być popularna już z wielu miastach „kolacja w ciemności”, a może off road, a może po prostu pojechanie na termy, jeśli nigdy wcześniej nie byłeś.

Po prostu rozsmakuj się w życiu i spraw abyś tryskał energią radości i miał ochotę na więcej.

Fajnym sposobem jest założenie zeszytu, w którym będziesz pisać rzeczy/miejsca/doświadczenia, które chcesz zrobić/odwiedzić/doświadczyć i postanów sobie na przykład, że raz na 3 miesiące zrobisz jedną rzecz z listy.

Jeśli brak Ci sensu życia… zrób coś dla innych

Jeśli dopadają Cię myśli, w których odczuwasz brak sensu, szukasz czegoś co sprawi, że poczujesz power, zrób coś dla innych. Naucz czegoś wartościowego dziecko, zgłoś się na wolontariat do schroniska dla zwierząt. Zobacz ile dobrego możesz zrobić dla świata i w tym znajdziesz sens ?

***

Czasem nawet mała rzecz, jedna czynność może wzbudzić w nas ponownie energię. Warto mieć swoją listę „wspomagaczy” i użyć ich kiedy tego potrzebujemy. W końcu życie płynie cały czas, ono na nas nie czeka, więc nie warto stać w miejscu i być tylko jego obserwatorem.

The post 5 rzeczy które popychają mnie do działania i dodają skrzydeł appeared first on Wersja 2.0.

Mówi się, że pierwsze 90 minut po przebudzeniu jest kluczowe dla całego dnia. Poranki są przez wielu ludzi sukcesu wręcz mitologizowane. Richard Whately, uznany brytyjski ekonomista twierdził:

Strać godzinę o poranku, a spędzisz cały dzień, szukając jej.

A to nie jedyny „ranny ptaszek”. Do tego grona zaliczają się m.in. Tim Cook (szef Apple), Michelle Obama czy Indra Nooyi (CEO PepsiCo), którzy budzik nastawiają na 4:30. CEO Starbucksa, Howard Shultz, który budzi się o 5:00 jest na ich tle prawdziwym śpiochem. Oczywiście to tylko przykłady, bo do „klubu 5:00” należy zaskakująco dużo ludzi, o których można powiedzieć, że osiągnęli jakiś sukces.

Dlaczego warto to robić?

Po co to robią? Wstawanie o 5:00 ma służyć lepszej produktywności i wydajności, ale nie tylko. Budzimy się, kiedy za oknem jest jeszcze półmrok (a w okresie zimowym wręcz ciemność). Następnie bierzemy zimny prysznic. To kluczowe, bo bez tego niektórym będzie naprawdę trudno stanąć na nogi, a słyszeliście o kimkolwiek, kto po zanurzeniu w lodowatej wodzie wrócił z powrotem do łóżka? Nie tylko nas to pobudza, ale też skutecznie nawilża skórę, podkręca metabolizm i krążenie krwi, sprzyja koncentracji oraz regeneracji mięśni (np. po treningu). Jest dokładnie tym, czego potrzebujemy o poranku.

Po prysznicu przychodzi czas na maksymalne wykorzystanie dostępnego czasu. Jeżeli wstaliśmy o 5:00, a prysznic zabrał nam 15 minut, to do 7:30 mamy jeszcze ponad dwie godziny. Wszyscy w domu śpią. Sąsiedzi nie hałasują. Na Facebooku nic się nie dzieje. Nikt nie pisze do nas na Messengerze. Nikt nie dzwoni. W telewizji nic nie ma (to akurat nie nowość). Czy można sobie wyobrazić lepszy czas na pracę w pełnej koncentracji?

Wstawanie o piątej rano i co dalej?

Jeżeli zawsze marzyliśmy o założeniu własnej firmy, to jest właśnie idealny moment, żeby usiąść do biznes planu. Jeżeli prowadzimy bloga – możemy wtedy przygotowywać nowe artykuły. Jeżeli mamy zaległości w pracy, na której nam bardzo zależy (i która nas rozwijać) – możemy je wtedy nadrabiać, nie rezygnując z czasu spędzanego z rodziną wieczorami. Dwie godziny o poranku każdego dnia mogą okazać się najproduktywniejszym czasem w ciągu całego dnia.

I tak w gruncie rzeczy ma być. Jeżeli po przebudzeniu osiągniemy pierwsze sukcesy – napiszemy artykuł, przygotujemy prezentację, zmontujemy film, napiszemy kilka stron naszej książki – będziemy mieli przez resztę dnia poczucie, że już coś zrobiliśmy (i co istotne, nie będzie to puste poczucie). Pozwoli to bez wyrzutów sumienia skupić się na innych sprawach. Da nam większy komfort psychiczny, a być może zmotywuje do kolejnych sukcesów i bardziej wytężonej pracy.

Dlaczego rano, a nie wieczorem? Powodów jest kilka. Najważniejszy to zmęczenie – rano budzimy się z czystą głową, pobudzamy dodatkowo prysznicem i mamy znacznie mniejsze ryzyko, że ktoś nam przeszkodzi. Rano nie wychodzimy ze znajomymi na drinka (co oczywiście może negatywnie się odbić też na poranku, kiedy tych drinków będzie kilka). Rano dzieje się też zdecydowanie mniej, bo zdecydowana większość ludzi przesiaduje do późnej nocy – pomysł pobudki o 5:00 egzekwują nieliczni.

Cztery chronotypy

Poranne wstawanie nie do końca jednak musi odpowiadać wszystkim. Zdaniem Michaela Breusa, certyfikowanego specjalisty ds. snu (nie wiedziałem, że istnieje w ogóle taka specjalizacja) mamy genetyczne predyspozycje do bycia sową lub rannym ptaszkiem. Wyróżnia on cztery chronotypy ludzi na tym polu: wilki, delfiny, niedźwiedzie i lwy.

• Wilki – nie znoszą porannego wstawania, a ich umysły są szczególnie aktywne wieczorami
• Niedźwiedzie – Potrzebują pełnych 8 godzin snu, a ich zegar biologiczny jest mocno oparty o światło słoneczne
• Lwy – Potrafią wstać wcześnie i tryskać energią, ale już wczesnym wieczorem czują potrzebę położenia się do łóżka
• Delfiny – Śpią lekko, czasami cierpią na bezsenność.

Ok. 10 proc. populacji to delfiny. Ok 15-20 proc. stanowią lwy – tyle samo wilki. Ponad połowa to natomiast niedźwiedzie i tych jest najwięcej. Jeżeli chcecie sprawdzić, do jakiej grupy się zaliczacie, pomóc może Wam quiz na stronie Breusa. Zawarł on tam też porady, jak ułożyć agendę swojego dnia, aby była możliwie najbardziej zgodna z naszym chronotypem. Nie zaszkodzi się nimi sugerować, planując poranne wstawanie (lub siedzenie do późnej nocy).

Kluczowy w tym wszystkim jest oczywiście sen. Ludzie potrzebują 7-8 godzin w łóżku. U mnie jest to na ogół 5-6 godzin, co często odsypiam np. w weekendy. Poranne wstawanie wymaga zmiany nawyków i przede wszystkim kładzenia się dużo wcześniej. Zdrowy sen niesie za sobą mnóstwo korzyści – niedosypianie to natomiast proszenie się o kłopoty.

W momencie, kiedy piszę ten tekst, jest 5:36. Zatem pierwsza pobudka za mną. Czy było warto? O tym napiszę po kilku tygodniach wstawania o piątej rano.

The post Dlaczego warto wstawać o piątej rano? Postanowiłem to sprawdzić appeared first on Wersja 2.0.

Oczekiwania są naturalną częścią życia i trudno by było pozbyć się ich całkowicie. Problem polega na tym, że z niektórych kompletnie nie zdajemy sobie sprawy, a inne dotyczą spraw, na które totalnie nie mamy żadnego wpływu. Jak je zidentyfikować?

Zastanówmy się – co nas nieustannie rozczarowuje, przytłacza wprowadza w zły nastrój lub wręcz wyprowadza z równowagi? Kiedy czujemy się, że nie do końca jesteśmy sobą? Żona/dziewczyna nie zachowuje się w taki sposób, w jaki sobie wyobrażaliśmy przez całe życie, że nasza partnerka będzie się zachowywać? A może nie wyglądamy tak, jak sobie życzymy – za grubi, za chudzi, odstający od ideałów z reklam telewizyjnych. Może za mało zarabiamy, a nasza praca jest zwyczajnie nudna i nierozwijająca.

Przykłady można mnożyć. Im większa rozbieżność między rzeczywistością, a naszym wyobrażeniem, tym gorzej się czujemy. Złościmy się, że świat nie wygląda w taki sposób, w jaki sobie stworzyliśmy w głowie. Mało tego, próbujemy ten świat we te nasze wyobrażenia wcisnąć, co wywołuje jeszcze większą frustrację. To tak jakby dziecko próbowało wcisnąć kwadratowy klocek w otwór o kształcie trójkąta.

Problem polega na tym, że ta iluzja, którą sobie tworzymy w głowie jest niesamowicie stresogenna i odciąga nas od znacznie ważniejszych kwestii, a także prawdziwych problemów. Dołujemy się i brakuje nam sił na cokolwiek, bo przytłaczają nas rozczarowania, które sami rozdmuchujemy. Czy to nie głupie?

Jak zidentyfikować, w jakich obszarach życia mamy stresogenne oczekiwania? To bardzo proste:

1. Weź kartkę papieru i coś do pisania
2. Podziel ją na dwie części
3. Z lewej stron pisz jak określona sfera Twojego życia powinna wyglądać i jak ją sobie wyobrażasz
4. Po prawej napisz, jak jest w rzeczywistości – bądź tutaj precyzyjny
5. Spójrz teraz na efekty i znajdź największe przepaści między prawą i lewą stroną

Dostrzegasz jakieś zalety nadmiernych oczekiwań w wybranych sferach? A może generują one u Ciebie tylko złość i stres? Pomyśl chwilę, jak wpływa to na Ciebie i sam podejmij decyzję, czy warto się ciągle katować, czy może lepiej zwyczajnie odpuścić.

A odpuścić można najprościej poprzez zaakceptowanie pewnych rzeczy i pogodzenie się z nimi. I tu uwaga! Nie, nikt nie każe Ci tolerować krnąbrnego szefa czy korków na mieście. Nie o to chodzi, żeby być uległym i dawać sobie wchodzić na głowę.

Po prostu zamiast się tym frustrować czasem wystarczy zaakceptować obecny stan rzeczy i żyć dalej. Jeżeli da się coś z tym zrobić – robimy, pracujemy i podejmujemy działania. A jeśli nie? To po co się tym przejmować?

The post Nie oczekuj, zaakceptuj. Oszczędzisz sobie mnóstwo frustracji appeared first on Wersja 2.0.

Jak wszędzie jednak znajdziemy mnóstwo praktycznych i przydatnych wniosków, które mogą nam pomóc nieco lepiej zrozumieć zachowanie nasze oraz otaczających nas ludzi. Zebrałem kilka, które szczególnie mocno mnie zaciekawiły, a może nawet trochę zaskoczyły.

1. Zielony wyzwala kreatywność

Siedzenie przez osiem godzin w zamkniętym biurze i wpatrywanie się w monitor na pewno nie pomaga naszemu umysłowi wspinać się na wyżyny kreatywności. Okazuje się, że problem ten można w bardzo prosty sposób rozwiązać. Badacze z Uniwersytetu Rochester ustalili, że najmniejsza obecność takich kolorów, jak zieleń i czerwień w naszym otoczeniu może wpływać na pracę mózgu. Czerwony na ogół kojarzymy z niebezpieczeństwem, błędem, zatrzymywaniem się. Zielony natomiast zwyczajowo nawiązuje do czegoś pozytywnego i relaksu. W eksperymencie dano uczestnikom do rozwiązania kilka zadań na kreatywność, a numery stron wypisywano zielonym lub czerwonym długopisem. Ci, którzy widzieli ten drugi kolor, rozwiązywali średnio aż trzy razy mniej zadań niż „zieloni”.

Jak to wykorzystać na swoją korzyść? Najlepiej postawić na biurko roślinkę. Nieustanny kontakt z naturą działa na nas kojąca i tego akurat nie oszukamy tapetą w komputerze czy zdjęciem z wakacji. Roślina jest niezastąpiona. Przykłady? Więźniowie, których okna celi mają widok na lasy i pola, chorują rzadziej niż inni. Dzielnice w miastach, gdzie jest więcej parków i skwerów charakteryzują się niższym odsetkiem przestępczości o nawet 48 proc. Richard Wiseman w swojej książce „59 sekund. Pomyśl chwilę, zmień wiele” pisze:

Ośmiomiesięczne badania nad kreatywnością w miejscu pracy, prowadzone przez Roberta Ulricha z Uniwersytetu Texas A&M, wykazały, że umieszczenie w biurze roślin doniczkowych i kwiatów skutkuje piętnastoprocentowym wzrostem liczby pomysłów u mężczyzn i zwiększeniem elastyczności rozwiązań proponowanych przez kobiety. Podczas innych eksperymentów naukowcy odkryli, że dzieci wymyślają sobie znacznie bardziej twórcze zajęcia, gdy bawią się na terenach zielonych, niż wtedy, gdy bawią się na gołych boiskach.

2. Lusterko w kuchni czyni cuda, ale na siłowni lepiej go unikać

To dość kontrowersyjna teza, ale okazuje się, że lusterko czyni cuda, jeśli chodzi o odchudzanie lub unikanie niezdrowej żywności. Badacze z Uniwersytetu Stanowego w Iowa sprawdzili jaki wpływ na ludzi ma lustro w supermarkecie. Klientom sklepu proponowano dwa rodzaje margaryny do wypróbowania: odtłuszczoną oraz pełnotłustą. Obecność lustra, w którym widzieli oni swoje odbicie aż o 30 proc. zmniejszyła popyt na tę drugą.

Inne badanie pokazuje, że trenowanie na siłowni przed lustrem może znacząco zmniejszyć nasze możliwości. Badacze poprosili osoby pedałujące na rowerze treningowym przy lustrze i przy ścianie o ocenę swojego stanu wyczerpania po identycznym wysiłku – ci pierwsi czuli się zdecydowanie gorzej. Uczeni wysunęli na tej podstawie wnioski, że oglądanie swojego odbicia na siłowni może skłaniać do skupiania się na niedoskonałościach figury i demotywować.

3. Proś, myl się i dawaj

To w sumie trzy różne kwestie, ale sprowadzają się do jednego – skutecznej perswazji. Zacznijmy od proszenia.

Badacze nazywają to efektem Franklina, bazując na tezie postawionej przez amerykańskiego, osiemnastowiecznego myśliciela i polityka Benjamina Franklina:

Ten, kto raz wyświadczy wam uprzejmość, będzie bardziej chętny, by znowu wam pomóc, niż ten, któremu sami pomogliście.

Jego słowa potwierdził kilkadziesiąt lat później rosyjski powieściopisarz Lew Tołstoj, który tłumaczył:

Nie kochamy ludzi za to, co dla nas zrobili, ale za to, co sami zrobiliśmy dla nich.

Naukowcy potwierdzali to w dość nietypowy sposób, bo w ich eksperymencie uczestnicy wygrywali pewną sumę pieniędzy. Cała zabawa zaczynała się po wyjściu z laboratorium, bo wtedy doganiał ich jeden z pracowników i prosił, czy nie mogliby zwrócić wygranej. W połowie przypadków tłumaczył, że wykorzystał własne fundusze na potrzeby badania i wydał prawie wszystko, co miał. Drugiej połowie mówił, że to wydział finansował eksperyment, a uczelniane środki są na wyczerpaniu. Wkrótce potem zapytano osoby o ocenę naukowca. Okazało się, że ci, którzy pomogli mu w sprawie prywatnej, uznali go za bardziej sympatycznego niż ci, którzy wsparli uczelnię w potrzebie.

Co jednak z myleniem się? Tutaj przeprowadzono wiele eksperymentów dowodzących, ze ludzie bardziej lubią tych, którzy popełniają drobne błędy. W jednym dwie stażystki prezentowały, jak zrobić sok owocowy za pomocą nowego miksera. Pierwsza była doskonała – nie popełniła żadnego błędu i perfekcyjnie przeprowadziła prezentację. Druga w trakcie pokazu nie domknęła pokrywki i część soku wylądowała na jej ubraniu. Obie otrzymały brawa – jedna uznania, druga pocieszenia. Po eksperymencie jednak, choć uczestnicy uznali pierwszy pokaz za bardziej przekonujący i profesjonalny, przyznali też, że to drugą stażystkę obdarzyli większą sympatią. Nie jest to może idealny eksperyment, bo stażystki nie były identyczne, ale częściowo wpisuje się w postawioną tezę.

A skoro mowa o błędach – często okazuje się, że te przeżywamy o wiele mocniej niż otoczenie, które często ledwo je zauważa. Tutaj badacze są zgodni, że zamiast przepraszać, kajać się i wyolbrzymiać problem, lepiej po prostu przeprosić i zachowywać się normalnie. Znacznie lepiej na tym wyjdziemy.

Ostatnia rzecz dotyczy dawania. Okazuje się, że ma ono niesamowity wpływ na nasze samopoczucie. Jeżeli by zapytać każdego z Was, czy więcej szczęścia dałoby Wam wydanie dużej kwoty pieniędzy na własne cele czy na potrzeby innych ludzi, na pewno wybierzecie pierwszy wariant. A tymczasem nauka dowodzi, że niewielkie gesty, podarki i przysługi potrafią wprawiać nas w dobry nastrój na bardzo długi czas. Parę złotych na czekoladę, kwiatka czy inny drobiazg może okazać się jedną z najlepszych życiowych inwestycji.

4. Odreagowywanie stresu przez wyładowanie agresji nie pomaga

Istnieje przekonanie, że negatywne uczucia z całego dnia warto wyładować, bijąc pięściami w poduszkę, krzycząc lub w jeszcze inny sposób wyładowując agresję. Naukowcy sprawdzili to, aranżując sytuację, w której sześciuset studentów było złych, poirytowanych i sfrustrowanych. Część z nich otrzymała rękawice bokserskie i mogła wyładować się na worku treningowym, a część przez dwie minuty miała posiedzieć w cichym pomieszczeniu. Okazało się, że ci pierwsi byli potem znacznie bardziej agresywni i skłonni do wymierzania kar. Worek treningowy zatem jedynie spotęgował uczucie gniewu.

Co zamiast tego? Uczeni wysuwają kilka propozycji. Na Uniwersytecie Kalifornijskim wykazano, że stres i gniew mocno osłabia słuchanie muzyki klasycznej. Co ciekawe, słuchanie jazzu i popu miało takie same efekty, jak siedzenie w ciszy. W Virginia Institute for Psychiatric and Behavioral Genetics dość jednoznacznie wykazano natomiast (co nie będzie pewnie dla nikogo zaskoczeniem), że o wiele łatwiej się odstresować, zrelaksować i poprawić pamięć (!) spędzając przynajmniej pół godziny na dworze, gdy jest ładna pogoda.

5. Ludzie, którzy kłamią, nie wyglądają wcale na zestresowanych

Utarło się, że ludzie podczas kłamania są zdenerwowani, zestresowani, pocą im się dłonie itp. A tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Mózg w trakcie kłamania jest tak zajęty tą czynnością, że zapominamy o naturalnych odruchach czy mimice twarzy, która by towarzyszyła podczas mówienia prawdy. Kłamca jest zatem bardziej powściągliwy, ogranicza gestykulację i nadmierną aktywność.

Jak to wykorzystać na swoją korzyść? Najpierw wystarczy zapytać o kilka rzeczy, co do których będziemy mieli pewność, że uzyskamy prawdziwą odpowiedź, a dopiero potem przejść do sedna i uważnie obserwować naszego rozmówcę, szukając zmian w zachowaniu. Oczywiście nic nie jest nigdy pewne, więc jakiekolwiek objawy powinny być raczej sygnałem, że coś jest na rzeczy, a nie jednoznacznie stwierdzać nieprawdziwość podawanych informacji.

Naukowcy wykazali też, że zdecydowanie mniej kłamiemy… pisząc. Jedno z badań wykazało, że ludzie kłamią w 14 procentach
wiadomości mejlowych, 21 procentach SMS-ów, 27 procentach rozmów bezpośrednich i 37 procentach rozmów telefonicznych. Spekuluje się, że nie lubimy kłamać we wiadomościach e-mail, bo są one rejestrowane, więc zmyślenia przesłane tą drogą mogą zostać kiedyś przywołane i świadczyć przeciwko nam.

The post 5 badań o psychice ludzkiej, które zdecydowanie warto znać appeared first on Wersja 2.0.

Czy te dziury to tak specjalnie?

Spójrzmy na modę: dlaczego noszę dzisiaj żółte rurki a nie dzwony? Dlatego, że mi się podobają, czy dlatego, że ktoś (bliżej nawet nieokreślony ktoś) powiedział, że teraz dzwony to jest obciach? A jeszcze kilka lat temu były przecież krzykiem mody, każdy chciał je mieć, i może za 3 lata będą tak samo hitem lata. Kupujemy dziurawe spodnie, ba, nawet specjalnie sami robimy sobie w nich dziury, bo dostaliśmy na to społeczne przyzwolenie, a jeszcze parę lat temu byłoby to uznane za niechlujstwo, biedę czy obciach.

Ostatnio Pani w tramwaju po cichu zapytała mnie, czy te dziury to tak specjalnie, bo ona już widziała kilka razy tak ubrane dziewczyny i zastanawia się jak to się stało, że my sobie tego nie zacerujemy. No cóż, może za jakiś czas będziemy je wszyscy cerować ?

Podążamy za tym bliżej nieokreślonym ktosiem, który dyktuje nam jak mamy się ubierać, przez co w konsekwencji, sami często dzielimy ludzi na trendy i kiczowatych. Oceniamy ich po wyglądzie, chociaż tak naprawdę równie dobrze mogą być prekursorami mody, która wejdzie na rynek za 5 lat.

Co ciekawe, nie wszyscy podlegają tej samej ocenie. Zauważ, że aktor, model czy piosenkarz ubierający się ekstrawagancko jest normalnym zjawiskiem, „w końcu musi się wyróżnić”. Dajemy mu na to przyzwolenie. Jednak już np. lekarz, który by się tak ubrał, byłby postrzegany jako niepoważny, mógłby być może nawet zostać wyrzucony z pracy. Ale czy tak naprawdę ten ubiór świadczy o jego kompetencjach?

Przepraszam, czy wolno?

Jak to jest, że wydaje nam się, że pewne rzeczy gdzieś wolno robić, a w innym miejscu już nie wolno. Jak to jest, że daliśmy sobie wmówić co wypada a co nie? Dla mnie trochę zabawny jest fakt, że nagość na plaży jest dla nas normalnym widokiem nie budzącym większych emocji, ale już zobaczenie kogoś w bieliźnie w innej sytuacji, chociażby przez przypadek w przymierzalni w sklepie, budzi speszenie obu stron? Przecież piersi to piersi, a tyłek to tyłek. Wyglądają tak samo tu, jak i tam. Czemu tu się wstydzę, a tam nie?

Jak to jest, że wierzymy w coś, co tak naprawdę nawet nie wiemy kto i dlaczego wymyślił. Przecież mógł to wymyślić zupełnie inaczej, przecież ludzie są subiektywni, każdy ma inną wizje życia i świata. Dlaczego żyjemy czyjąś wizją i uważamy ją za swoją własną?

Poprawne czy niepoprawne?

Ktoś mówi nam co jest legalne a co nie, a tak naprawdę coś co jest legalne w jednym kraju, jest normalne w innym. W jednym kraju jesteś przestępcą, w innym nie. Coś co dzisiaj jest zabronione, jutro może być normalne. U nas kierowca, który ma ponad 0,2 promila alkoholu, uznawany jest już za przestępcę, a w innych krajach to całkowita norma. Co zabawne, u nas alkohol to rzecz normalna, a są miejsca w których picie jest zabronione, tak samo jak u nas narkotyki.

Podobne zmiany zachodzą ciągle we wszystkich sprawach natury moralnej. Coś co dzisiaj jest dla nas na porządku dziennym, kiedyś było niedopuszczalne. Dzisiaj potępiamy coś, co jutro sami być może będziemy robić, bo stanie się normą. I tak w kółko. Często opinia ludzka zmienia się wraz z opinią mu narzucaną. Nie ma więc jednej obiektywnej prawdy. Skoro tak, to może warto mieć swoją własną? Mieć swój własny rozum?

Życie w ramach

Powiesz: takie mamy społeczeństwo, żyjemy według jednych ustalonych zasad, taka jest jego idea. Ok, żyjemy w społeczeństwie, w którym często musimy się wpasować w pewne ramy jeśli na czymś nam zależy. Nie namawiam Cię do biegania po ulicy nago, nie namawiam do pójścia na rozmowę o pracę, na której Ci zależy w sukience w kwiaty z dużym dekoltem, bo jeśli wszyscy chodzą tam w garniturach, bo prawdopodobnie tej pracy nie dostaniesz.

Raczej chodzi mi o to żeby świadomie zdawać sobie sprawę z rządzących praw, żyć świadomie i patrzeć na życie świadomie. Żebyśmy to my decydowali za siebie, a nie inni decydowali za nas. Żebyśmy nie oceniali siebie i ludzi przez pryzmat narzuconych standardów. Wartość człowieka nie wynika przecież z jego „opakowania”, czy z wyuczonych manier, nie po tym można stwierdzić jaki ktoś jest naprawdę. Nie przejmuj się jeśli inni w ten sposób będą oceniać Ciebie. Jeśli oceniają Ciebie, prawdopodobnie tak samo oceniają też siebie i boją się oceny innych. Jeśli więc masz ochotę ubrać dzwony – zrób to! 🙂

The post Ale masz fajne dzwony! – czyli dlaczego czujemy podświadomie zgrzyt czytając to? appeared first on Wersja 2.0.

Czym jest strach i skąd się bierze?

Strach ma swój początek w instynkcie przetrwania. Pierwotnie był impulsem, rodzącym się w mózgu, który wysłany do naszego ciała, miał ostrzegać przed zagrożeniem życia, sprawić że stajemy się czujni, rośnie w nas poziom adrenaliny i nasz organizm przygotowuje się do walki lub ucieczki.

Obecnie, na co dzień, boimy się niekoniecznie już tylko o swoje życie, ale także o wiele innych rzeczy: czy sobie poradzimy w danej sytuacji, co ktoś o nas pomyśli, co będzie jeśli podejmę niewłaściwą decyzję i zaprzątamy głowę masą wątpliwości i tłoczących się myśli. Często nas to paraliżuje i skutecznie odwodzi od działania. A tymczasem…

Strach jest OK!

Dlaczego? Bo jest częścią Ciebie. Jest emocją, która wypływa z naszego wnętrza, która ma swój powód i swoje źródło. Strach nas o czymś informuje, a dzięki tej informacji, możemy dowiedzieć się, jakie mamy potrzeby. Jeśli odczuwasz emocje to znaczy, że żyjesz, że nie jesteś jak maszyna, która wykonuje beznamiętnie codzienne te same czynności.

Odrzucamy strach jako coś niedobrego, niepotrzebnego, a zamiast to robić, zastanów się, czego tak naprawdę się boisz i dlaczego? Zaprzyjaźnij się ze swoim strachem, zapytaj siebie czego tak bardzo się boję? Zadawaj sobie pytania. Powiedz swojemu strachowi, że zrobisz wszystko żeby mu pomóc, żeby sobie w końcu mógł sobie odpocząć. Zaopiekuj się sobą i swoimi emocjami, bo to część Ciebie. Nie katuj się. Tylko jeśli nie odrzucisz tego uczucia, będziesz potrafić sobie z nim poradzić.

Czego naprawdę się boisz?

Często wydaje nam się, że czegoś się boimy, a okazuje się, że źródło tego strachu tkwi zupełnie gdzie indziej. Albo tkwi głębiej niż nam się wydaje, albo wynika z przekonań, z których istnienia często nie zdajemy sobie sprawy.

Na przykład „boję się wystąpień publicznych” nie jest strachem samym w sobie.

Strach nie wynika z samego faktu wystąpienia publicznego, ale być może ze strachu przed oceną innych, może obawy przed wyśmianiem? Samo wyśmianie też nie jest powodem do strachu, tylko może fakt, że nie będziesz umieć znieść tego uczucia?  Więc może to strach przed odrzuceniem? Może niskie poczucie własnej wartości?

A może ktoś kiedyś powiedział Ci, że się do tego nie nadajesz i to tak się w Tobie zakorzeniło, że paraliżuje Cię w każdej sytuacji, w której musisz się wykazać kompetencją.

Przyczyn może być cała masa.

Warto zadawać sobie jak najwięcej pytań, bo dzięki temu dojdziemy do prawdziwego źródła, nad którym potem możemy pracować.

Jeśli uświadomisz sobie czego się boisz, przestajesz być od tego zależny i bezbronny.

Racjonalizuj strach

Jeśli wiesz, czego się boisz, zastanów się, czy ten lęk jest racjonalny, czy ma jakieś potwierdzenie w rzeczywistości? Cześć naszych lęków jest związana z wydarzeniami które miały miejsce w przeszłości, których możemy nie pamiętać, ale one ciągle na nas oddziałują.

Kiedyś, jako dziecko, bałam się pająków, bo panicznie bała się ich moja ciocia, z którą spędzałam dużo czasu. Bezwiednie jako dziecko przejęłam od niej ten lęk i przysposobiłam jako swój, aż ktoś zapytał mnie kiedyś dlaczego właściwie się ich boję? Czy coś kiedyś mi zrobiły? Czy coś mogą mi zrobić? Wtedy tak naprawdę uświadomiłam sobie, że nie mam racjonalnego uzasadnienia tego strachu i to mnie od niego uwolniło.

Spróbuj tak samo racjonalizować lęk. Co się tak naprawdę stanie jeśli ktoś na wystąpieniu publicznym mnie wyśmieje? Czy to jakoś jest w stanie zmienić moje życie? Czy taka sytuacja jest w stanie sprawić, że się załamię? Przecież nie mam wpływu na to, co pomyślą o tym inni, każdemu podoba się coś innego, każdy jest inny. Może więc nie warto aż tak się tym przejmować? Życie jest na to zbyt krótkie.

Najlepszy możliwy scenariusz

Jeśli boimy się czegoś, zazwyczaj często sobie to wyobrażamy, wprowadzamy się w ten stan strachu i zaczyna to robić się permanentne. Zamiast tego wyobrażaj sobie najlepszy możliwy scenariusz, czyli wprowadzaj się w stan, w którym odczuwasz zadowolenie, że wszystko poszło wspaniale, lepiej niż w ogóle mogłeś sobie wymarzyć. Dzięki temu strach mija. Nasz mózg da się łatwo oszukać. Jeśli będziesz nawet na siłę śmiał się głośno kilka minut dziennie, mózg nie rozpozna, że to udawany śmiech i dostarczy Ci codziennej porcji endorfin 🙂 Spróbuj.

Działaj!

Jak radzić sobie ze strachem? Działać, pomimo niego! To alternatywa dla stania w miejscu i nie podejmowania żadnych kroków.

Kiedyś bardzo bałam się jeździć samochodem. Miałam prawo jazdy już wiele lat, ale przerażały mnie dalsze wyprawy. Bałam się, że spowoduję wypadek albo się zgubię, choć nigdy wcześniej nic takiego się nie zdarzyło. Aż pewnego razu, będąc na Erasmusie w Portugalii, odwiedziła mnie przyjaciółka, która chciała trochę pozwiedzać kraj. Ustaliłyśmy, że najwygodniej i najszybciej będzie to zrobić autem. Jednak prawo jazdy miałam tylko ja. W pewnym momencie okazało się, że mamy opcję pożyczenia od kogoś samochodu, co odrzucało wszelkie koszty wynajmu.

Wzięłam wtedy głęboki oddech i postanowiłam, że dam radę, że to zbyt fajna okazja żeby ją odrzucać przez strach. I co? Przejechałam wzdłuż i wszerz cały kraj, czułam po powrocie ogromną dumę i radość i od tamtej pory wiem, że jeśli zechcę, mogę jeździć i sobie poradzę.

Oswajaj się, ucz się

Jeśli boisz się jeździć po obcym kraju, możesz najpierw poczytać o poruszaniu się po nim, obejrzeć mapę, wyznaczyć sobie drogę, oswoić się z tym. Dzięki temu nie będzie to dla Ciebie zupełnie obce i nowe. Jeśli boisz się egzaminu, przygotuj się do niego najlepiej jak potrafisz żeby zmniejszyć ryzyko niezdania. Jeśli boisz się wystąpień publicznych, ćwicz w domu, potem przed znajomymi. Krok po kroku przybliżaj się do celu.

Zmiana jest dobra

Najczęstszy strach odczuwamy przed zmianą, przed wyjściem ze znanej strefy komfortu.

Na przykład jest nam źle w pracy, nie lubimy jej, ale kiedy przychodzi moment, w którym mamy szansę ją zmienić, często zaczynamy wręcz idealizować obecne miejsce, mówimy sobie, że może nie jest tu tak źle, a tam przecież nie wiadomo jak będzie, a jak będzie gorzej?

Wybieramy złe znane, niż być może lepsze nieznane. To naturalna reakcja naszego mózgu, który próbuje obronić się przez czymś nieznanym, jeśli budzi to w nim strach. Tak jest też w związkach. Jest nam z kimś źle, ale jak przyjdzie czas decyzji, czy od kogoś odejść, myślimy sobie, że może jednak on nie jest taki zły.

Ale uwierz, jeśli jednak codziennie idziesz do pracy z niechęcią, jeśli przez większość dni budzisz się koło kogoś i myślisz sobie, że nie chcesz z nim być, to najwyższy czas na zmianę. I jaka ona nie będzie, będzie lepsza, bo pozwoli wyjść ze strefy komfortu i pokaże Ci, że istnieją inne możliwości życia.

Na podsumowanie, idealnie pasuje mi jedno zdanie:

Nie pozwól by inni napisali scenariusz Twojego życia!

Poznawaj swoje emocje, naucz się je rozumieć, zaprzyjaźnij się z nimi i działaj. Jeśli chcesz karmić delfiny, to nie bój się do tego dążyć. Jeśli czegoś chcesz i potrafisz sobie to wyobrazić, to znaczy, że jest to możliwe do spełnienia. Masz przecież prawo chcieć od życia wszystkiego czego pragniesz, tylko pozwól sobie działać.

The post Chciałabym, ale boje się, czyli jak radzić sobie ze strachem? appeared first on Wersja 2.0.

Co, jeśli mi się nie uda? Czy on mnie kocha? Szef na pewno nie jest ze mnie zadowolony. Jestem beznadziejny. On ma na pewno lepsze życie ode mnie. Nic nigdy nie osiągnąłem. Co oni sobie o mnie pomyślą. A jeśli kiedyś dostanę raka.

Brzmi znajomo? Większość ludzi nie przyznaje się do bezustannego katowania myślami na temat rzeczy, na które totalnie nie mamy wpływu. Absolutnym hitem jest tutaj zastanawianie się nad tym, co on/ona/oni sobie o mnie pomyślą. Ale to nie wszystko. Mnóstwo ludzi martwi się, czy dzieci bezpiecznie wrócą ze szkoły. Inni zamartwiają się, czy samolot, którym rodzice lecą na wakacje nie spadnie. A jak lecą na wakacje do Egiptu, to czy nie padną ofiarą jakiegoś zamachu. Wszystko jedno. Negatywne myśli i zamartwianie się dominują naszą codzienność.

Ale czemu się dziwić, skoro zdecydowana większość informacji, którymi jesteśmy torpedowani każdego dnia ma właśnie taki wydźwięk. Tu zamachy, tam porwania, a jeszcze gdzieś indziej strzelaniny. Media budują obraz świata, który jest bardzo nieprzyjaznym miejscem do życia. Oglądając to wszystko łatwo dojść do wniosku, że ludzie są źli, a cywilizacja zmierza samozagłady. Sam tak miałem.

Jak przestać się martwić? Michel de Montaigne, XVI-wieczny filozof francuski powiedział kiedyś:

Moje życie było pełne okropnych nieszczęść, z których większość nigdy się nie wydarzyła.

Jakieś 95 proc. myśli w naszej głowie jest bezużyteczna. Tu docieramy do podstawowego pytania – kto o tym decyduje? Czy ktoś wkłada te myśli do naszej głowy? Zabrania myśleć inaczej? Co praktycznego wynika z każdej z nich? Jakie jest zastosowanie dla każdej jednej z Twoich myśli?

Ty decydujesz, czy znowu obudzisz się, przeciągniesz palcem po ekranie smartfona czytając o kolejnych katastrofach, a następnie zaczniesz się zamartwiać „co by było gdyby…”. Czy może odpuścisz sobie i po prostu wykorzystasz tą całą energię do rozwiązywania problemów i nauczenia się czegoś nowego. Do zrozumienia pewnych spraw. Do zrobienia czegoś fajnego dla siebie.

Jak przestać się martwić? To nie takie proste…

Wiem, to cholernie trudne, ale przecież nie musisz od razu wywracać wszystkiego do góry nogami. Zacznij od łapania się na tym, czym jest dla Ciebie każda myśl. Niech wejdzie Ci to w nawyk. Rezygnuj z bezużytecznych zmartwień i świadomie wybieraj coś innego.

Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że nasze myśli nie znajdują się tu i teraz. Siedząc w kolejce do lekarza nie rozmawiamy z innymi ludźmi tylko myślimy o tym, czy ten oddany wczoraj projekt spodoba się naszemu szefowi. Będą na kolacji z żoną, zastanawiamy się czy Barcelona wygra dziś mecz. To prozaiczne przykłady, ale dobitnie pokazują, że nie potrafimy być ze swoimi myślami tu i teraz. Idziemy w zamartwianie się.

Kiedy ostatni raz się obudziłeś i pomyślałeś o słońcu, albo o kroplach deszczu na szybie? Kiedy poczułeś zapach porannej kawy i pomyślałeś o tym, jaki jest wspaniały? Kiedy pomyślałeś o tym, że kobieta, obok której się budzisz od kilku lat ma nieziemski uśmiech?

W tej całej pogoni za czymś niezdefiniowanym zatracamy bardzo ważną umiejętność – uważność. Przestajemy czuć. Jak gładki jest ekran naszego telefonu? Jak zaokrąglone są brzuszki liter w tej książce, którą czytamy? I najważniejsze – czy ta myśl, która właśnie jest w mojej głowie, może mi się do czegokolwiek przydać? Co z nią mogę zrobić?

Wyjdź ze swojej głowy. Myśl o czymś praktycznym, a jeżeli nic Ci aktualnie nie przychodzi do głowy, nie myśl w ogóle (serio!). Czasami to lepsze niż namiętne zamartwianie się sprawami, na które totalnie nie mamy wpływu.

The post Wyjdź ze swojej głowy! appeared first on Wersja 2.0.