The post Strona MailPoet appeared first on Wersja 2.0.

Obecne czasy i towarzysząca im ciągła niepewność sprawiają, że martwienie się przychodzi nam o wiele łatwiej. Warto jednak chwilę się nad tą reakcją naszego umysłu zastanowić. Bo w gruncie rzeczy, wszystko co się w nas dzieje, chce dla nas dobrze. Musimy tylko nauczyć się to w ten sposób przyjmować.

Jak rozpoznać niepokojące myśli

Nie jest tajemnicą, że martwienie się może być bardzo wyniszczające, prowadząc do zwiększonego niepokoju, stresu, a nawet objawów fizycznych. Martwienie się jest integralną częścią naszego życia psychicznego i emocjonalnego. Ale nie chodzi tylko o zarządzanie jednym lub dwoma zmartwieniami; chodzi o nauczenie się, jak żyć bez zmartwień.

Frank Tallis w książce „Jak przestać się martwić” pisze, że martwienie się jest bezpośrednio połączone z umiejętnością rozwiązywania problemów. I generalnie im stajemy się w tym lepsi, tym mniej będziemy się martwić:

Im więcej czasu zajmuje ci uporanie się z problemem, tym dłużej będziesz się nim zamartwiać. Czasem już samo zdecydowanie się na konkretne działanie pomaga przestać się martwić. Jeśli postanawiasz, że postąpisz tak, a nie inaczej, zmniejszasz niepewność związaną z twoją przyszłością. Dla większości z nas niepewność jest czymś trudnym do zniesienia. Kiedy podejmujesz decyzję, zmniejszasz poziom tej niepewności i robisz coś, by poradzić sobie z problemem. Te czynniki pomagają ograniczyć zamartwianie się.

Ludzie mają różne sposoby radzenia sobie ze stresem, ale większość z nas wie, że martwienie się nie jest najlepszym sposobem radzenia sobie z nim. Zmartwienia mogą być uciążliwe i nie pozwalać Ci spać w nocy. Mogą również prowadzić do negatywnego myślenia, co może sprawić, że Twoje problemy będą wydawać się większe niż są.

Jak kwestionować i zmieniać niepokojące myśli

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniami, możesz zrobić kilka rzeczy, aby zacząć zmieniać nastawienie. Po pierwsze, bądź świadomy tego, kiedy zaczynasz się martwić i spróbuj się złapać, zanim wymknie się to spod kontroli. Następnie znajdź zajęcia, które Cię zrelaksują i pomogą oderwać się na chwilę od zmartwień. Na koniec przypomnij sobie, że martwienie się jest normalne w pewnych sytuacjach, ale może stać się nadmierne, jeśli dzieje się przez cały czas.

Jeśli jesteś jak większość ludzi, martwienie się stało się stałą częścią twojego życia. Nie możesz przestać myśleć o tym, co może pójść nie tak, a strach przed nieradzeniem sobie staje się przytłaczający. Czasem jednak wystarczy niewiele, aby je znacząco ograniczyć. Jak pisze Tallis:

Gdyby osoby ze skłonnością do zamartwiania się potrafiły szybciej podejmować decyzje na podstawie mniejszej liczby danych, szybciej przestawałyby się zamartwiać. Jak widzisz, niezdecydowanie podsyca zamartwianie się. Prawdopodobnie im więcej czasu spędzisz, roztrząsając problem, tym dłużej będziesz się nim martwić.

Jak stworzyć życie bez zmartwień

Istnieje wiele technik, które mogą pomóc ludziom przestać się martwić i przejąć kontrolę nad ich życiem. Jedną z najskuteczniejszych metod jest ustalenie pozytywnej rutyny. Staraj się trzymać każdego dnia ustalonego harmonogramu i upewnij się, że masz czas na relaks i przyjemność. Kiedy masz już plan, o wiele łatwiej będzie się go trzymać i uniknąć martwienia się o rzeczy, których nie można zmienić.

Co robić, gdy zaczynasz się martwić – wskazówki

Jeśli zmagasz się ze zmartwieniem, oto sześć wskazówek, które pomogą Ci przestać:

1. Rozpoznaj, kiedy się martwisz i powstrzymaj się od podążania tą ścieżką. Kiedy przyłapiesz się, że masz obsesję na punkcie czegoś, cofnij się o krok i zadaj sobie pytanie, czy istnieje prawdziwy powód do niepokoju. Jeśli nie, skup się na czymś innym, dopóki sytuacja nie uspokoi się lub nie uzyskasz więcej informacji.
2. Ustal realistyczne cele: Kiedy się martwisz, łatwo jest skupić się na niemożliwym zamiast na możliwym. Wyznaczanie mniejszych celów, które możesz osiągnąć, pomoże odwrócić uwagę od większych i da ci coś, nad czym możesz pracować.
3. Porozmawiaj o swoich zmartwieniach z kimś, kto je potwierdzi i zrozumie.
4. Ćwicz regularnie – ćwiczenia uwalniają endorfiny, które mogą pomóc zmniejszyć poziom lęku.
5. Zrób listę rzeczy, które cię martwią, a następnie zapisz, dlaczego każda z nich cię niepokoi. Gdy już wiesz, co Cię martwi, łatwiej będzie Ci to zignorować lub sobie z tym poradzić.
6. Spędzaj czas na łonie natury lub robiąc coś, co sprawia Ci przyjemność, aby oczyścić umysł.

Przede wszystkim jednak powinniśmy zaakceptować to, co dzieje się w nas samych. Dla niektórych z nas nadmierne zamartwianie się może stanowić na tyle duży problem, że zaczyna powodować inne problemy, w tym nieakceptowanie siebie i zbędną samokrytykę. Tutaj znowu z pomocą przychodzi Tallis:

(…) zamartwianie się jest jak system alarmowy, który podpowiada, że powinniśmy uporać się z konkretnym problemem. Spróbuj zatem postrzegać zamartwianie się jako twojego przyjaciela, a nie jako wroga – jako coś, co ma ci pomóc, a nie zaszkodzić. Jeśli jednak stwierdzisz, że zamartwianie się prowadzi tylko do dalszego zamartwiania, a nie do decyzji i działań, powinieneś się zastanowić, jak wpływa to na twoje zdrowie. Zbędne zamartwianie się to stres, bez którego prawdopodobnie mógłbyś się obejść.

Zamartwianie się umysł odbiera trochę tak, jak ciało ból. Jednak postrzeganie go jako pomocnej reakcji umysłu może wiele zmienić. W końcu w ten sposób nasz umysł chce nam powiedzieć, że mamy problem do rozwiązania. Ten komunikat w jakimś stopniu musi być nieprzyjemny i powtarzalny, żebyś zwrócił na niego uwagę. Jeżeli przyjmiemy to porównanie martwienia się do systemu alarmowego, to czy ktokolwiek z nas czułby się bezpiecznie w domu, gdzie alarm jest cichy i wyje krótko? No właśnie.

The post Jak przestać się martwić appeared first on Wersja 2.0.

Lubimy być zmotywowani. To ten stan, kiedy czujemy, że możemy wszystko. Chce się nam rzucić w wir pracy, odhaczać zadanie za zadaniem. Czujemy wtedy, że to wszystko ma sens i przyniesie sukcesy, które jeszcze bardziej podsycą naszą motywację. Liczymy, że tan stan będzie trwał jak najdłużej. Aż w końcu… Pufff! Motywacja odchodzi.

Znacie ten stan, kiedy czekacie na inspirację, a ta nie nadchodzi? To te dni, kiedy absolutnie nic nam się nie chce. Snujemy się po biurze (albo mieszkaniu, jeżeli pracujemy zdalnie) i jęczymy, jak to bardzo by się nam chciało chcieć. Czekamy na motywację.

Motywacja, czyli powody do działania

Słownik języka polskiego tłumaczy motywację jako „zbiór czynników skłaniających do działania”, albo „to, co powoduje podjęcie jakichś działań lub decyzji”. Widać tutaj pewien nacisk na szukanie motywacji na zewnątrz, poza sobą. Dla jednych będzie to film na YouTube z motywującym przemówieniem jakiegoś speca od samorozwoju, dla innych nakręcający do działania cytat albo artykuł. Motywować mogą nas słowa najbliższych (albo tych dalszych), ale też myśli – jeżeli martwimy się przyszłością, może to nas zmotywować do podjęcia jakichkolwiek działań (choć tutaj psychologowie są podzieleni – ponoć zbyt dużo zmartwień i negatywnych informacji działa wręcz odwrotnie i skutkuje biernością oraz oporem).

Problem polega na tym, że większość tych czynników jest raczej niezależna od nas. Jasne, możemy szukać odpowiedniego filmiku na YouTube, ale nie wiemy, czy występujący tam mówca uderzy w nasze czułe punkty na tyle skutecznie, by nas zmotywować. Nie możemy też powiedzieć rodzinie czy znajomym, żeby mówili do nas tylko i wyłącznie w określony sposób, żeby nas motywować. Zresztą, idąc tym tropem oddajemy władzę nad swoimi działaniami innym. Jeżeli nie będzie przypływu motywacji, będziemy ciepłą, leniwą kluchą na kanapie.

Motywacja to mit

W książce „Mit motywacji” Jeff Haden zwraca uwagę, że to nie motywacja rodzi działanie, a wręcz przeciwnie – akcja wywołuje motywację:

Jeśli będziesz czekać na nagły przypływ inspiracji, to w ogóle nie zaczniesz, a nawet gdy uda ci się przez chwilę płynąć na tej początkowej fali radości, nie będziesz w stanie się na niej utrzymać, ponieważ takie uczucie nigdy nie trwa długo. To samo dotyczy szukania drogi na skróty. Nie ma skrótów do sukcesu.

Trwała motywacja bierze się z robienia rzeczy. Nie musimy być w tych „rzeczach” wybitni i odnosić same sukcesy (choć na pewno nie zaszkodzi, nasza motywacja tylko na tym zyska). Wystarczy, że będziemy robić. I tutaj docieramy do cech i umiejętności znacznie ważniejszych niż motywacja: wytrwałości, uporu, zdolności do zaczynania. Jak już je opanujemy, nagle okaże się, że ta cała motywacja nie jest jakimś magicznym przypływem wywoływanym przez zewnętrzne bodźce, a znajduje się po prostu w nas samych. I co ważniejsze – mamy zaskakująco dużo do powiedzenia w kwestii jej wywoływania. Wystarczy nauczyć się zaczynać działanie i nie przestawać. Jak pisał Ryan Holiday w „Przeszkoda czy wyzwanie? Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy”:

Geniusz często jest wytrwałością w przebraniu.

Zrezygnowanie z motywacji daje większą kontrolę

Nie twierdzę, że to rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Oparcie jednak swoich aktywności na czymś innym niż motywacja daje nam znacznie większą kontrolę nad tym jak się będziemy czuli. I nie, nie oznacza to, że nie napotkamy problemów, które sprawią, że nam się totalnie odechce wszystkiego. Będą wyboje, błędy, porażki. Jeśli jednak będziesz wytrwały i z uporem nauczysz się za każdym razem zaczynać, w końcu pojawią się też i efekty.

Nie jest to proste, bo to trochę jak walka z samym sobą – przełamywanie swojego oporu przed działaniem. Za każdym razem jest ciężko, ale z czasem jakby ten opór jest trochę mniejszy. Jakby zastępował go nawyk przebijania się przez tę twardą skorupę „niechcenia”. A to już naprawdę niezły punkt wyjścia. Jak słusznie zauważa Haden:

Większość ludzi czeka na pomysł. Większość ludzi myśli, że kreatywność to coś, co się zdarza. Spodziewają się, że boska muza wskaże im kiedyś nową drogę, metodę albo koncepcję. I czekają, czekają, czekają.

Stwierdzenie, że działanie i ciężka praca są rozwiązaniem wszystkich Twoich problemów to oczywiście bzdura. Każdego dnia wpływa na nas tak wiele czynników, z którymi nic nie możemy zrobić. Warto jednak już teraz oddzielić rzeczy, na które nie mamy wpływu i te, które znajdują się pod naszą kontrolą. Zaakceptowanie swojej sytuacji, jakkolwiek beznadziejna by ona nie była, i skupienie się na tych ostatnich to często najlepsze, co możemy zrobić dla samych siebie. A już na pewno lepsze niż użalanie się nad sobą i czekanie na motywację.

The post Jak nauczyłem się, że motywacja to mit, a poleganie na niej jest drogą donikąd appeared first on Wersja 2.0.

Notion to potężne narzędzie o nieograniczonym wręcz potencjale. Jego największym atutem jest elastyczność i modułowość. Dzięki temu każdy może używać Notion w taki sposób, w jaki jest mu wygodnie, budując sobie w nim strukturę i tworząc szablony dopasowane do swoich potrzeb.

I to właśnie poprzez budowanie można najbardziej precyzyjnie określić to, czym jest Notion – wirtualnym placem konstrukcyjnym, na którym równie dobrze stworzymy system odhaczania nawyków, listę todo, bazę notatek z książek, CRM czy rozbudowany system zarządzania projektami. Przejdźmy zatem przez kilka bardziej i mniej typowych zastosowań Notion.

A jeżeli nie wiesz czym jest Notion, koniecznie zacznij od artykułu, w którym wyjaśniam, czym jest ta aplikacja.

Notion jako osobisty dziennik

Pozytywne skutki prowadzenia dziennika, w którym będziemy spisywać swoje przemyślenia, emocje, wnioski i podsumowania udowodniło już niejedno badanie naukowe (kilka źródeł: 1, 2, 3). Istnieją dedykowane aplikacje do tego celu, w których mamy predefiniowane szablony. Jedne aplikacje codziennie nas pytają o samopoczucie, inne są dziennikami wdzięczności, a jeszcze inne prowadzą szczegółowe wywiady, pozwalając na dodawanie zdjęć i filmów. Wszystkie mają jedną wadę – nie są elastyczne i dopasowane do nas.

W Notion możemy sobie sami stworzyć prywatny dziennik. Zakładamy bazę, w której tworzymy szablon, określając, jak opiszemy każdy dzień. U mnie taki szablon wygląda następująco:

Każdego dnia zastanawiam się, czym się będę zajmował (motyw dnia, MIT – most important task), zastanawiam się nad swoim nastrojem, określam rodzaj aktywności fizycznej, a także samopoczucie (tu przy każdej pozycji z rozwijanej listy wybieram liczbę ikonek – piorunków, rakiet i buziek). Jest też kilka pól na dłuższe przemyślenia – wdzięczność, sukces, porażkę. Poniżej mam natomiast przestrzeń na bardziej szczegółowe zapiski, które mogę uzupełniać, ale nie muszę. W końcu to szablon jest dla mnie, a nie ja dla niego.

Co to daje? Przede wszystkim to narzędzie ma służyć zastanowieniu się nad tym, co się we mnie dzieje, jak funkcjonuję, co robię i jak to oceniam. Ma wspierać moją higienę emocjonalną, podnosić samoświadomość i pomagać w procesie kreatywnym. I spełnia tę rolę naprawdę nieźle.

Korzystając z filtrów w Notion mogę też potem zobaczyć tendencje i zmiany na przestrzeni tygodnia czy miesiąca. Wyciągnąć na tej podstawie wnioski, podjąć adekwatne działania.

Wasz dziennik oczywiście może wyglądać zupełnie inaczej – prościej, albo bardziej skomplikowanie. To właśnie siła Notion, że każdy może to zrobić po swojemu.

Zarządzanie i koordynowanie projektów

Zarządzanie projektami to czynność, w której Notion sprawdza się znakomicie. Tutaj oczywiście również będziemy korzystali z funkcji bazy danych. Najlepiej od razu stworzyć wewnątrz niej kilka widoków. U mnie są to: planowanie, w trakcie, ukończone i może kiedyś (ten ostatni to taki bucket list). Projektem jest dla mnie wszystko, co składa się z więcej niż 3 zadań, a także wymaga planu realizacji, pewnych przygotowań.

Moje projekty nie znajdują się w próżni. Bazy w Notion można ze sobą łączyć na zasadzie tworzenia relacji. Tym samym każdy projekt jest przypisany do określonego celu, miesięcy i tygodni realizacji. Do każdego projektu są też przypisane zadania, które się na niego składają. Ta relacyjność jest dwustronna i na widoku zadania mogę zobaczyć, jakiego projektu ono dotyczy. Za pomocą prostej formuły stworzyłem też licznik do dnia, w którym powinien zostać ukończony. W treści mam natomiast narzędzia pomagające w podjęciu decyzji o realizacji projektu, a także przestrzeń na wszelkie materiały (linki, grafiki, notatki) z nim związane.

Mój przykład dotyczy prowadzenia projektów solo w prywatnym życiu (ew. pracy). Notion ma jednak wszystko, by stanowić efektywne narzędzie do pracy zespołowej. Projekty możemy np. wyświetlać w postaci timeline’a (wykresu Gantta), a także współpracować przy nic, przypisując odpowiednich użytkowników, dodając komentarze, śledzić historię edycji itp.

Nawyki i zadania w Notion

Osobiście nie używam Notion do monitorowania swoich nawyków. Mam do tego osobną aplikację. Widziałem jednak mnóstwo szablonów, które pozwalają zbudować sobie tutaj mniej lub bardziej kompleksowy habit tracker. W tym artykule na LinkedIn Natalie Khoo zebrała pięć takich przykładowych szablonów do nawyków w Notion. Tu chyba najbardziej interesująco wygląda projekt Zoe Chew. Wzbogacając je o formuły możemy sprawnie monitorować swój progres. Niestety Notion nie generuje (jeszcze) wykresów, które by pozwoliły robić to w bardziej wizualny sposób. Albo po prostu nikt jeszcze nie odkrył, jak to zbudować…

Analogicznie sprawy mają się u mnie z zadaniami. W moim Notion są one synchronizowane z listą w Google Tasks – jest mi po prostu wygodniej z tego poziomu zarządzać tym, co mam do zrobienia, szczególnie, że zadania błyskawicznie pojawiają się też w Kalendarzu Google, z którego korzystam bez przerwy.

Jest jednak mnóstwo szablonów i systemów. Jednym z ciekawszych jest na pewno darmowy system do zadań w Notion zbudowany przez Thomasa Franka. Hardkorowi użytkownicy znaleźli nawet sposób na to, jak obejść największe ograniczenie aplikacji – brak możliwości tworzenia powtarzalnych zadań.

Proces decyzyjny w Notion

Okazuje się, że Notion może być również wykorzystywany do rozwiązywania problemów. Aplikacja ma fajną funkcję tworzenia szablonów, które potem możemy jednym kliknięciem replikować i wypełniać informacjami. Ja wykorzystałem to, tworząc osobisty proces kreatywności (właściwie to był to gotowy szablon, który dostosowałem pod siebie).

Czasem w wyniku takiego procesu powstaje mnóstwo kompletnie nieprzydatnych pomysłów. Czasem ratuje mi on skórę i podsuwa optymalne rozwiązania. Niezależnie jednak od wszystkiego jest fajną zabawą i potrafi solidnie przetyrać szare komórki.

Planowanie życia (biznesu?)

Woody Allen powiedział kiedyś:

Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość.

I trafił w punkt, bo choć nie wiem jak bardzo byśmy się starali to życia w całości nie zaplanujemy (stoi to trochę w kontrze z tym, co kiedyś pisałem o celach). Jest cały ogrom czynników, na które wpływu nie mamy, a które zdecydowanie mają wpływ na nas. W naturze ludzkiej jest jednak próbować przewidzieć, minimalizować ryzyko, snuć wizje, dążyć do czegoś. A jeśli nie życie, to już na pewno powinniśmy planować swój biznes. W obu przypadkach Notion ma wszystko, by nam to umożliwiać.

W moim przypadku Notion służy do snucia pewnej wizji, pomysłu na siebie i na to, co jest dla mnie istotne. Na bazie tego dopasowuję sobie potem cele, które chciałbym zrealizować i które przybliżą mnie do realizacji tej wizji. System nie jest zbyt złożony, bo opiera się na dwóch bazach danych. Punktem wyjścia do jego stworzenia był szablon do planowania zaprojektowany przez Marie Poulin. Z tego co widzę obecnie jest on płatny i kosztuje 30 dolarów (co pokazuje zarazem do czego jeszcze można wykorzystać Notion – do zarabiania pieniędzy).

Jednym z najbardziej rozbudowanych systemów projektowania życia jest chyba Life Design zbudowany przez Augusta Bradleya, który w Notion robi praktycznie wszystko. Osobiście uważam, że trochę ociera się to momentami o przerost formy nad treścią, ale bez wątpienia robi duże wrażenie.

Tu zasadniczo ważne są przede wszystkim relacje między bazami, które pozwalają każdy cel osadzić w jakimś kontekście, przypisać do niego projekty i inne elementy. Zaawansowani użytkownicy znaleźli też sposób, jak za pomocą funkcji formuł dodawać do Notion paski progresu. To pozwala jeszcze lepiej zwizualizować nasze postępy no i po prostu sprawia, że taka tablica celów wygląda świetnie.

Notion jako baza notatek z książek

Fajnym pomysłem wykorzystania Notion jest stworzenie w nim bazy przeczytanych książek. Każda pozycja w naszej bazie to osobna książka. Dodajemy do niej okładkę, a następnie informacje, które uznamy za dla nas wartościowe, jak data przeczytania, ocena, najważniejsze wnioski itp. Poniżej możemy natomiast spisywać notatki, dodawać linki odnoszące się do zawartej tu wiedzy, analizować, albo po prostu dodawać cytaty.

Skoro o cytatach mowa, tutaj fantastycznie sprawdza się podłączenie Readwise do naszego Notiona. Readwise to usługa służąca do gromadzenia cytatów z różnych źródeł – stron www, Twittera, ebooków, aplikacji read-it-later (Pocket, Instapaper) i wielu innych. Jeśli czytamy coś na naszym Kindle i często zaznaczamy użyteczne fragmenty, możemy to potem wszystko wysłać do Readwise. Usługa natomiast będzie nam potem codziennie wysyłać kilka po kilka z nich w mailu. Całość bazuje na metodzie zapamiętywania spaced repetition, o której więcej pisałem w poradniku o notowaniu.

Te wszystkie książki i cytaty w Readwise możemy zsynchronizować z bazą w Notion… a potem na nich dalej pracować, edytując, dodając przemyślenia, streszczając czy tworząc własną wiedzę. Trudno o lepszy sposób, by faktycznie wyciągać jakąkolwiek wiedzę i praktyczne umiejętności z przeczytanych książek.

Korzystając z zewnętrznych narzędzi możemy potem zsynchronizować naszą bazę książek z profile w Goodreads w taki sposób, by po dodaniu jakiejś książki, na naszym koncie Goodreads też się ona pojawiała jako aktualnie czytana (lub przeczytana i oceniona). Wymaga to już trochę więcej wiedzy i wysiłku.

Osobista baza wiedzy

Ten punkt po części wynika z poprzedniego. Jeżeli już mamy bazę książek, możemy stworzyć drugą bazę, w której będziemy syntetyzować naszą wiedzę, spisywać notatki, gromadzić materiały na dany temat. Obie bazy możemy ze sobą połączyć by otrzymać w ten sposób spójny system. Przykładowo, jeżeli mamy w naszej bazie wiedzy temat dotyczący prokrastynacji, będzie on połączony z książkami na temat prokrastynacji. Jednym kliknięciem przeskoczymy zatem między jednym a drugim. W jakiekolwiek sytuacji, kiedy ta wiedza będzie nam potrzebna, znajdziemy wszystko w jednym miejscu.

W analogiczny sposób możemy gromadzić notatki z internetowych kursów, które przerabiamy lub przerabialiśmy. Idąc dalej, baza wiedzy w Notion może być też naszą skarbnicą do inspiracji lub po prostu narzędziem wspierającym research przy pisaniu artykułów lub tworzeniu contentu.

Tu zdecydowanie przyda się wtyczka do przeglądarki Notion Web Clipper, która pozwala jednym kliknięciem zapisywać całe strony internetowe w naszej bazie danych. Nie musimy zatem żonglować okienkami i bawić się w kopiuj-wklej.

Zdecydowanie polecam też płatny motyw Thomasa Franka – Ultimate Brain. Bazuje on na metodzie P.A.R.A. stworzonej przez Tiago Forte – pioniera jeśli chodzi o budowanie wirtualnej bazy wiedzy (drugiego mózgu). Wgryzienie się w ten temat wymaga czasu, ale na pewno zaprocentuje.

Notion jako CRM

Rozbudowane i skomplikowane systemy CRM nie są tanie. Często też brakuje im pewnej elastyczności, która pozwalałaby je dostosować do naszej profesji czy biznesu. Dlatego może lepszym sposobem jest tutaj zaprzęgnąć do roboty Notion?

W tym celu oczywiście posłużymy się bazą danych, którą będziemy musieli odpowiednio skonfigurować. Poradników na ten temat w sieci jest całe mnóstwo. Podrzucam link do jednego z nich – na dobry początek powinien wystarczyć. Z czasem jak nasze umiejętności obsługi Notion będą rosły pewnie i tak stworzymy coś kompletnie spersonalizowanego i unikatowego.

Niektórzy wykorzystują Notion nawet jako osobisty CRM, umieszczając w nim swoje kontakty, znajomych, rodzinę i innych, a następnie uzupełniając całość o informacje o urodzinach, ostatniej dacie kontaktu itp. Nigdy nie widziałem w tym sensu, ale może ktoś uzna, że to faktycznie praktyczny i fajny pomysł – sami oceńcie.

Notion jako schowek „read it later”

Aplikacje typu „read it later” straciły dziś już trochę swoją świeżość. Pocket i Instapaper dawno nie zaskoczyły żadną nowością – po prostu sobie egzystują. Być może wynika to z tego, że dziś właściwie każda aplikacja i serwis społecznościowy ma swój schowek. Na co nam więc dodatkowa przestrzeń?

Osobiście nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez aplikacji z artykułami do przeczytania na później. Wykorzystuję w tym celu Instapaper, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby takim schowkiem był dla nas też Notion. Tutaj wystarczy wykorzystać wspomniane wcześniej rozszerzenie Web Clipper i zapisywać całe artykuły do wskazanej bazy danych. I to w zasadzie cała filozofia. Tekst w Notion nigdy nie zniknie, a w dodatku możemy go sobie otagować, przypisać do kategorii, umieścić w naszej bazie wiedzy – zrobić dosłownie wszystko.

Budowanie content planu

To zastosowanie również zgapiłem od wspomnianego już tutaj kilkukrotnie Thomasa Franka, który również stworzył rozbudowany i kompleksowy szablon w Notion dla twórców treści (oczywiście płatny). Bazując trochę na jego pomysłach zbudowałem własny kalendarz wydawniczy, z którego jednak nie korzystam aktywnie. Funkcjonuje zatem w moim Notion raczej jako szablon do wykorzystania kiedyś.

Jak taki content plan może działać? Podejść jest kilka. Ja proponowałbym skupić się na jednej bazie danych, a następnie stworzyć dla niej kilka dedykowanych widoków, a w każdym z nich odfiltrować część wpisów. W ten sposób otrzymamy np.

• Pomysły na teksty
• Teksty na etapie tworzenia
• Gotowe do publikacji
• Wymagające promocji

Każda publikacja przechodzi po kolei przez każdy z tych etapów. Na każdym uzupełniamy też odpowiednie pola w bazie. W fazie konceptualnej robimy research, wiążemy temat artykułu z naszą bazą wiedzy, bazą książek, jeżeli ma to dla niego zastosowanie. Na etapie tworzenia tworzymy w Notion konspekt, który będzie naszym planem pisania, albo wspieramy się wcześniej stworzonymi checklistami. Po publikacji dodajemy tutaj linki oraz zadania dotyczące promocji w social mediach (albo poza nimi).

Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą podpiąć pod bazę Google Analytics i dostawać w Notion od razu raporty z wyświetleń, albo połączyć się z API jakiejś usługi SEO sprawdzającej pozycje artykułu w Google. W ten sposób będziemy mieli wszystko w jednym miejscu, a to będzie stanowiło świetny punkt wyjścia do późniejszych analiz.

Baza gier w Notion

Jeżeli mamy potrzebę dokumentowania naszej kolekcji gier komputerowych lub konsolowych, Notion sprawdzi się tutaj znakomicie. Ja w ten sposób spisuję wszystkie gry, które ukończyłem, zapisuję swoje oceny, daty przejścia i czas, który na to przeznaczyłem.

Jest to oczywiście jak najbardziej moja fanaberia, ale pozwala mi walczyć z niezdrową potrzebą kończenia gier na 100%, który faworyzują systemy osiągnięć wbudowane w każdą produkcję. Zamiast sugerować się ekranem na moim Xboksie i zgrzytać zębami, że zdaniem konsoli ukończyłem grę dopiero w 19% (mimo, że właśnie pokonałem ostatniego bossa po kilkudziesięciogodzinnej kampanii), wrzucam sobie dany tytuł tutaj i zamykam temat. Zdecydowanie polecam takie podejście, bo życie jest za krótkie, a gier zbyt dużo, by próbować je przechodzić na 100% (no chyba, ze autentycznie daje nam to frajdę).

Bonus: Notion jako CMS dla bloga

Jako bonusowe zastosowanie chcę tutaj dorzucić możliwość wykorzystania Notion w roli backendu dla strony internetowej. Wymaga to oczywiście użycia zewnętrznego narzędzia.

Istnieje szereg usług, które pozwalają tworzyć strony www na bazie naszych treści tworzonych w Notion. Mogą to być proste „onepagery”, katalogi z produktami, ale też bardziej zaawansowane witryny, w tym również blogi.

Rozwiązań tego typu stale przybywa. Najpopularniejszym jest obecnie Super.so, a darmowym i znacznie prostszym Poppsy.co. Za pomocą obu tych usług bardzo szybko i w prosty sposób postawimy prostą, estetycznie wyglądającą i responsywną stronę internetową. Może to być wizytówka naszej firmy, nasze bio, prezentacja produktu lub cokolwiek innego. Warto też zwrócić uwagę na serwis Feather.so, który z kolei służy do prowadzenia bloga za pomocą Notion. I to nie chodzi o jakąś wydmuszkę, a solidną witrynę z wyszukiwarką, tagami, własną domeną, optymalizacją pod SEO oraz podpiętą analityką.

Podsumowanie

Mam wrażenie, że zaledwie liznąłem temat zastosowań Notion w różnych obszarach życia i biznesu. Jak wspomniałem na wstępie, potencjał tego narzędzia jest ogromny – ograniczony praktycznie tylko przez naszą wyobraźnię (i umiejętności). Jeżeli wykorzystujecie Notion u siebie w inny ciekawy sposób, koniecznie dajcie znać jaki!

The post Notion – do czego się przydaje? appeared first on Wersja 2.0.

Nieodłącznym elementem ich przyswajania jest system notowania, za którym stoi pakiet dedykowanych narzędzi. Zapisuję najważniejsze fragmenty, które w jakiś sposób ze mną rezonują, a potem przerabiam je na notatki. W ten sposób zapamiętuję znacznie więcej, a pod ręką mam stale rosnącą bazę danych z pomysłami, ideami, poglądami i wszystkim tym, co uznaję za wartościowe.

Zbudowanie jakiegokolwiek systemu notowania jest konieczne, jeżeli chcemy cokolwiek wyciągać z tego, co przeczytamy. Nie dziwne, że wiele osób zadaje sobie pytanie „jak zapamiętywać to, co przeczytamy”. Tych treści jest bowiem po prostu za dużo. Każdego dnia torpedują nas nowe. W dodatku systemy rekomendacji działają tak skutecznie, że zanim się obejrzymy, z informacji o montowaniu filmów 360⁰ (tzw. sferycznych) przejdziemy do najefektowniejszych wywrotek na desce przy próbie wykonania ollie 360…

W jednym z raportów Google możemy przeczytać, że w ciągu kilku ostatnich lat wytworzono tyle informacji ile od początku naszej cywilizacji. Ten trend nie zwolni. Coraz więcej osób tworzy. Internet jest pod tym względem otwarty dla każdego. Ma to swoje dobre strony, bo każdy może podzielić się z innymi swoimi pomysłami, twórczością i analizami. Przebieg informacji jest płynniejszy. Łatwiej przyswajać nowe umiejętności i poszerzać horyzonty. Ma to wpływ na wiedzę kolektywną całego świata.

No i jest druga strona medalu – mniej optymistyczna. Każdy może napisać w sieci największą bzdurę, a jeżeli poda ją w odpowiedniej formie (najlepiej opatrzonej kilkoma specjalistycznymi zwrotami), to znajdzie się grono osób, które w nią uwierzy i poda dalej. Tak rodzą się nowe autorytety, za którymi stoją ludzie bez żadnych kompetencji i wiedzy. A ich przepustką do popularności są charyzma i kontrowersyjne tezy – najczęściej wymierzone w system, ogół społeczeństwa, wybitne postaci lub duże firmy (to zawsze się sprzedaje najlepiej).

W ten sposób weszliśmy na ścieżkę dewaluacji autorytetów. Pseudoeksperci podważają kompetencje prawdziwych ekspertów. Ci coraz częściej wpadają w objęcia wielkich biznesów, bo poza nimi są niedofinansowani i mają ograniczone pole rozwoju. Ludzie nie wiedzą komu wierzyć. Coraz częściej wykształcamy w sobie „bullshit radary”, które działają z różną skutecznością. Nic nie jest oczywiste, a wszystko wydaje się prawdopodobne.

Przy czym to ciągle dość optymistyczna wersja, zakładająca, że mamy w sobie dość pokory, by zaakceptować to, że możemy się mylić. Niestety ogrom ludzi jej nie ma, a za punkt honoru biorą narzucenie innym jedynej słusznej (bo swojej) wizji i światopoglądu. Ciągnące się przez setki tysięcy pikseli dyskusje w różnych zakątkach sieci, gdzie ludzie walczą o przekonanie innych do swoich racji coraz częściej przypominają cuchnące bajoro hejtu. I ciągle ich przybywa.

Odpłynąłem jednak trochę od tematu. Wróćmy do tego, jak się nie pogubić w tym całym gąszczu informacji. Jak robić notatki i w rezultacie jak zapamiętywać te najbardziej wartościowe rzeczy? Jak przyswajać bardziej efektywnie wiedzę?

Jak zapamiętywać? Stwórz własny system

Wszystko, co czytamy ulega stopniowemu zapomnieniu, jeżeli nic więcej z tym nie robimy. Przeprowadzono mnóstwo badań na ten temat. Jednym z bardziej znanych jest krzywa Ebbinghausa, która pokazuje, że następnego dnia pamiętamy mniej niż 50 proc. przyswojonego materiału. Co prawda Ebbinghaus badał zapamiętywanie bezsensownych informacji (sylab), zupełnie ignorując inne aspekty, jak chociażby ładunek emocjonalny towarzyszący temu, czego się uczymy. W rezultacie powstało wiele innych badań, a na ich podstawie tworzono inne krzywe zapominania. Wszystkie jednak mają jedną wspólną cechę – jeżeli czegoś nie powtarzamy, nasz mózg się szybko tego pozbywa.

Nie wystarczy zatem, że przeczytamy wartościowy artykuł lub świetną książkę. Jeżeli nie wykorzystamy zgromadzonej w nich wiedzy w jakikolwiek sposób (chociażby zasilając nią swój system notatek) to jest to wiedza bezużyteczna, a czas poświęcony na czytanie można uznać za:

1. Rozrywkę – było fajnie, artykuł był ciekawy. Przyjemnie spędziłem czas, stymulując swoje szare komórki. Może zapamiętałem jakąś główną ideę, ale szansa, że zostanie ona w mojej głowie jest niewielka
2. Czas zmarnowany – Chwilę po zakończeniu lektury napawam się tym, ile informacji tutaj znalazłem. Jak wartościowy jest ten tekst/książka. Ale nic z tym nie robię. Informacje ulatują z głowy – każdego dnia pozostaje ich w pamięci coraz mniej.
3. Prokrastynację (aka czas równie zmarnowany) – czytamy, żeby nie działać. Zamiast zacząć pisać bloga, czytasz o pianiu bloga. Zamiast założyć własny biznes, czytasz o robieniu własnego biznesu. Zamiast… I tak dalej. Mózg się cieszy, bo go stymulujesz fajnymi historiami o sukcesie. W praktyce jednak nie wynika z tego nic.

Wspominałem już o tym przy okazji artykułu, w którym polecałem darmowe kursy, ebooki i szkolenia w internecie. Otóż wiedza bez praktyki jest bezużyteczna – nadal twardo przy tym obstaję. Sam łapię się na tym, że jestem rozwojowym „ćpunem” i kupuję często książki oraz kursy, które niekoniecznie są mi potrzebne tu i teraz (bo „może kiedyś”). Czytając/oglądając je mam wrażenie, że się rozwijam, ale to złudne.

Wiedza nie jest po to, żeby ją kolekcjonować. Informacje powinno się łączyć, przetwarzać, praktykować i na tej podstawie tworzyć nową wiedzę, którą najlepiej przekazywać dalej. Tylko w taki sposób się rozwijamy.

To jednak wymaga wysiłku. Znacznie więcej niż tylko gromadzenie wiedzy. A gromadzenie jest bardzo przyjemne. Weźmy na przykład książki. Zwykło się mówić, że „dom bez książek jest jak dom bez okien”. Tworzymy zatem skrupulatnie nasze domowe biblioteczki (również wirtualne, wypełniając czytniki gigabajtami ebooków), żeby potem czerpać satysfakcję z samego patrzenia na tę kolekcję. Załóżmy jednak, że jest inaczej i wiele z tych książek przeczytamy. Co zrobimy z tą wiedzą? Czy w jakiś sposób ją usystematyzujemy? Wdrożymy? Będziemy praktykować? Jestem przekonany, że w większości przypadków zapomnimy o niej po kilku(nastu) tygodniach. Aż w końcu pojawi się nowy bodziec – nowa książka (w końcu nasze mózgi uwielbiają nowości). I cały cykl się powtórzy.

Zadaj sobie jedno pytanie…

W takim scenariuszu teoretycznie nasze głowy powinny być napompowane nowymi informacjami, ale na ogół tak nie jest. Nie znaczy to jednak, że powinniśmy przestać czytać. Trzeba nauczyć się czytać świadomie.

Najprościej byłoby od razu nabytą wiedzę przełożyć na praktykę. Jeżeli po przeczytaniu tego tekstu mielibyście wdrożyć tylko jedną nową rzecz, poleciłbym po prostu po przeczytaniu czegokolwiek (no może pomijając beletrystykę, ale i tam kryje się często sporo wiedzy, choć nie podanej w bezpośredni sposób) zadawać sobie zawsze jedno pytanie:

Czy nauczyłem się czegokolwiek, co dałoby się od razu wykorzystać w praktyce?

I najlepiej odpowiadać na nie na piśmie. Na przykład spisując konkretne plany, cele, taktyki.

Nie potrafisz znaleźć takiej rzeczy? Nie szkodzi. Do niektórych rzeczy potrzeba czasu. Każdy ma chyba takie książki, od których się zupełnie odbił, ale dał im drugą szansę kilka(naście) lat później i okazały się prawdziwą skarbnicą wiedzy. Być może po prostu dane informacje nie są dla nas użyteczne w danej chwili. Nie ma zatem sensu na siłę je wdrażać w życie.

Zatem nie – więcej książek wcale nie oznacza lepiej. Nie musicie czytać co tydzień nowej książki, bo ktoś napisał tak w internecie. Wyzwania typu „52 książki w roku” są stratą czasu. W książkach nigdy nie chodzi o liczbę. Niech to będzie jedna książka w roku, ale taka, z której wyciągniemy tonę fajnych informacji i połowę z nich zastosujemy na tyle skutecznie, żeby cokolwiek zmienić. I to wystarczy.

Jak robić notatki, żeby zapamiętywać?

Ale oczywiście załatwienie wszystkiego jednym pytaniem nie zawsze jest możliwe. Nie zawsze też jest to efektywne rozwiązanie – czasem książki są tak długie, że zapominamy treść początkowych rozdziałów po „dojechaniu” do końca. A innym razem gromadzimy wiedzę z różnych źródeł. Siłą rzeczy potrzebujemy jakiegoś systemu, który pozwoli nam tę wiedzę zorganizować w taki sposób, by nie uleciała. Jak robić notatki, które są skuteczne?

Mój system notowania jest połączeniem kilku metod. W dużej mierze bazuje na rozwiązaniach polecanych przez Tiago Forte, ale też zawiera elementy modnego ostatnimi czasy Zettelkasten oraz GTD. W dużym skrócie wygląda to następująco (później pochylę się nad każdym z punktów z osobna):

1. Całe utwory. Kupuję ebooki – zbieram je wszystkie na Kindle (ma 32 GB, więc jeszcze trochę się zmieści – potem coś wymyślę). PDF-y do czytania na tablecie zapisuję w folderze na Google Drive. Papierowe książki trzymam na półce. Artykuły z sieci zapisuję w Instapaper, dzieląc je na foldery tematyczne. Filmy z YouTube zapisuję na listach „do obejrzenia”. Zapisuję też linki w schowkach „na później” na Facebooku i Twitterze. Jest tych miejsc stosunkowo dużo, ale przestałem się już tym przejmować. Wiem, że jeżeli potrzebuję czegoś, co wcześniej zapisałem, to znajdę to na pewno w jednym z tych schowków.
   
2. Ważne fragmenty. Wszystkie fragmenty, które w jakiś sposób ze mną rezonują zbieram w usłudze Readwise. Integruje się ona z Kindle, Instapaperem, Twitterem (i wieloma innymi), więc łatwo do niej się wysyła cytaty. W ten sposób w Readwise lądują wszystkie zakreślone fragmenty z ebooków, wszystkie zakreślone fragmenty z Instapapera, a także całe tweety z wartościowymi ideami. Czasem też dodaję fragmenty ręcznie – wtyczka do przeglądarki Chrome pozwala mi dwoma kliknięciami wysłać zdanie lub cały akapit bezpośrednio do Readwise. Trudniej jest z PDF-ami i filmami – na ogół nie wyciągam z nich cytatów wcale, bo byłoby to zbyt czasochłonne.
   
3. Streszczanie. Readwise codziennie wysyła mi mailing, w którym zamieszcza 5 zapisanych przeze mnie w przeszłości cytatów (tę liczbę można dostosować). Przeglądam je, czasem edytuję i doprecyzowuję. Te najlepsze oznaczam serduszkiem (dodaję do ulubionych – te Readwise zbiera i wysyła mi paczkę pięciu wybranych w każdą niedzielę). Jeżeli uznaję to za stosowne, poddaję jakąś ideę, pomysł, pojęcie streszczeniu – przepisuję własnymi słowami do notatnika (używam Notion i Roam Research) i umieszczam na osobnej podstronie pod odpowiednim pojęciem. Streszczanie to najważniejszy punkt całego systemu. Streszczenie nie może być za długie, bo nie będzie użyteczne. Ale też nie może być za krótkie i zbyt ogólne, bo nie będzie wartościowe. Konieczne jest zatem znalezienie złotego środka. W streszczeniu też warto stosować zakreślenia i pogrubienia – tak, żeby te najważniejsze jego elementy przyciągały wzrok (to taka streszczeniowa incepcja – streszczenie w streszczeniu). Dobrym rozwiązaniem są też notatki wizualne – np. mapy myśli.
   
4. Połączenie. Powstałe na etapie streszczenia notatki nie są kategoryzowane. Mam prosty system tagów, ale nie jest on kluczowy w całym systemie. Stanowi raczej dodatek. Najważniejsze jest to, żeby każdą notatkę powiązać z przynajmniej 1-2 innymi. Sprawdzam, czy zapisana idea jest rozwinięciem innej, którą już mam w swoim systemie. A może ją podważa i poddaje w wątpliwość? Łączę notatki ze sobą, w taki sposób, żeby z każdej z nich móc natychmiast przeklikać się do tej siostrzanej.
   
5. Integracja. Jeżeli wokół jakiegoś zagadnienia gromadzi mi się kilka notatek, może to być podstawą do stworzenia kolejnej, która połączy te wszystkie idee w jedno. Tu zaczyna się praca kreatywna – dopowiadanie, analizowanie, interpretowanie, osadzanie w swoim systemie wartości. Nowa notatka nie zastępuje tamtych, ale jest oczywiście z nimi połączona (a one z nią). W ten sposób powstaje moja własna wersja – mocno subiektywna i nierzadko personalna. Decyduję co z nią zrobić – czy włączyć do swojego życia w jakiś sposób, czy przygotować na jej podstawie artykuł i przekazać dalej.

Zawsze zaczynam od punktu pierwszego. Czasem poprzestaję nad drugim, kiedy nie czuję potrzeby, żeby robić cokolwiek więcej z danym fragmentem (czeka on po prostu w moim systemie na swoją kolej – system jest tak zbudowany, żeby zawsze mógł sięgnąć do całego utworu – np. Instapaper pobiera artykuły z sieci i zapisuje je w swojej bazie, więc nic mi nie zginie – i przypomnieć sobie kontekst, jeżeli zakreślony fragment jest niewystarczający). Czasem natomiast pomijam punkt drugi i przechodzę od razu do trzeciego – na bieżąco streszczam to, co czytam, jeżeli mam na to czas i czuję taką potrzebę. Pomijam też punkt drugi w przypadku treści, w których nie da się robić zakreśleń (np. filmów z YouTube czy kursów wideo).

Punkt czwarty, a więc łączenie robię za każdym razem, gdy powstaje nowa notatka. Ostatni, szósty punkt, realizuję 1-2 razy w tygodniu – podczas wyznaczonych sesji na notowanie lub spontanicznie. Organizowanie swoich notatek jest ważne, więc warto robić to regularnie. Dobrym czasem na to jest cotygodniowe podsumowanie. Warto wyznaczyć czas, kiedy będziemy zaglądali do naszych schowków i wyciągali z nich wszystkie zapisywane w ciągu tygodnia rzeczy, przerabiając te, które uznamy za najlepsze, w notatki.

Każdy z tych punktów chcę rozwinąć w osobnych artykułach. Jeżeli chcecie wiedzieć więcej, koniecznie obserwujcie Wersję 2.0 na Facebooku, a najlepiej zapiszcie się do newslettera, żeby nie przegapić żadnego nowego tekstu.

The post Jak zapamiętywać to, co przeczytaliśmy? Potrzeba systemu notowania appeared first on Wersja 2.0.

Opisywane niżej argumenty są mocno subiektywne i odnoszą się bezpośrednio do moich własnych preferencji. Nie muszą odpowiadać każdemu – właściwie na pewno nie będą odpowiadały wszystkim. I świetnie – z chęcią dowiem się, jakie są Wasze argumenty na tak lub nie.

1. Nie tracę czasu na dojazdy

To chyba najczęściej powtarzany argument przez zwolenników pracy zdalnej. I słusznie. Pracując z domu, nie musisz spędzać długich godzin w komunikacji miejskiej, stać w korkach itp. Po prostu wstajesz, ogarniasz się i siadasz do swoich zadań (albo nawet nie – jeżeli możesz wykonywać tę pracę w dowolnym czasie to rano równie dobrze możesz do godziny 12:00 brać udział w kursie rysowania na szkle. Oczywiście też zdalnym).

To oszczędza nam też sporo stresu wynikającego z tłumów w autobusie, korków i agresji na drodze, a także nieprzewidzianych czynników (wszyscy wiemy, że autobusy uwielbiają nie przyjeżdżać właśnie wtedy, kiedy my jesteśmy już spóźnieni). Zaoszczędzony czas może tutaj sięgać nawet 2-3 godzin dziennie – jeżeli mieszkamy w dużym mieście, albo dojeżdżamy z podmiejskich miejscowości. W skali tygodnia to już 14-21 zaoszczędzonych godzin. A w skali roku nawet 500-700 godzin. Tylko pomyślcie, co można zrobić z tym czasem. Na przykład uruchomić jakiś fajny poboczny projekt związany z naszym hobby, albo w końcu skończyć z wyniszczającymi nas niedoborami snu i spędzać w łóżku prawilne 7-8 godzin dziennie.

Druga strona medalu

Brak dojazdów do pracy to brak ruchu. Ok, nie dotyczy to sytuacji, kiedy pakujesz się rano w auto i wyskakujesz z niego tuż pod biurem (ale nawet wtedy chodzisz trochę więcej niż tylko na trasie biurko – kuchnia – łazienka). Jeżeli rano siadasz od razu do komputera i robisz swoje rzeczy to faktycznie oszczędzasz czas, ale jednocześnie praktycznie całkowicie rezygnujesz z porannej aktywności fizycznej.

Zajrzyj też tutaj

Rozwój

Poniedziałek, poniedziałeczek…. Co zrobić, by ludzie chcieli przychodzić do pracy?

Dlatego bardzo istotne jest, żeby wypracować odpowiednie nawyki. Może jakaś poranna sesja ćwiczeń? Warto odchodzić od biurka co godzinę i rozciągać się. Koło południa – spacer. A po pracy najlepiej wypad na siłownię albo rower. Przy pracy zdalnej trzeba planować dodatkowy ruch, bo przyrośniemy do krzesła.

2. Łatwiej mi się skoncentrować

W biurze zawsze jest czas na to, żeby porozmawiać. Pracując w otwartej przestrzeni, gdzie w jednym pomieszczeniu znajduje się kilka(naście) biurek, siłą rzeczy ze sobą rozmawiamy. I oczywiście nie ma nic w tym złego. Ludzie potrzebują kontaktu z innymi. Problem pojawia się w sytuacji, kiedy jesteś skupiony, oderwany niemal od rzeczywistości i to na tyle by stracić nawet poczucie czasu (nazywają to stanem Flow) i ciągle coś Ci przeszkadza. Nie musi to nawet być kolega z biurka obok zagadujący o pierdoły Wystarczy, że coś wokół się zadzieje takiego, co odciągnie Twoją uwagę i bam – musisz skupiać się na nowo. Nie znoszę tego.

O wiele łatwiej mi się pracuje, kiedy jestem tylko ja i moje myśli. Wokół nie ma żadnych rozpraszaczy i „zagadywaczy”. Mogę wtedy całkowicie odlecieć i skupić się odhaczaniu kolejnych rzeczy, albo usiąść do tekstu i pisać godzinami.

Druga strona medalu

Nie każdy tak ma, jak ja. Ludzie pracujący zdalnie celowo wychodzą z domu do np. kawiarni, bo tam im się pracuje lepiej. Wśród ludzi. Istniej też sporo przestrzeni coworkingowych, gdzie można wynająć biurko do pracy w specjalnie zaprojektowanej pod to przestrzeni. Wielu osobom motywacja do pracy przychodzi łatwiej, kiedy wokół są inni pracujący ludzie. Każdy jest inny i każdy ma nieco inne oczekiwania. Warto poznać, jakie są nasze i wypróbować różne rozwiązania.

Inna kwestia to doskwierająca po jakimś czasie samotność. Nadmiar biurowych rozmów zabija produktywność, wiadomo. Ale całkowita rezygnacja z towarzystwa innych ludzi w pracy po jakimś czasie też staje się męcząca. Kiedy od kilku miesięcy nie masz do kogo się odezwać podczas porannej kawy i nawet Twój kot zaczyna mieć Cię dość, zaczynasz doceniać pracę w biurze. Przy czym jedni zatęsknią szybciej inni później, a jeszcze inni pewnie wcale.

3. Jestem elastyczny

Praca od 8 do 16 (9-17, 7-15, 10-18 i w innych wariantach) praktycznie całkowicie pozbawia nas możliwości ogarnięcia czegokolwiek w ciągu dnia. Jeżeli musimy coś załatwić w urzędzie – będziemy musieli urwać się wcześniej, albo przyjść później. Zamawianie paczek do domu też stanowi problem, bo kurierzy przychodzą na ogół wtedy, kiedy jesteśmy w pracy (można oczywiście zamawiać paczki do biura, o ile nie jest to 30-kilogramowy telewizor 55”). Wszystko oczywiście da się obejść i wiele zależy od wyrozumiałości naszych przełożonych, ale nie jest to pełna elastyczność.

Praca zdalna pozwala samemu układać grafik dnia. Jeżeli jesteśmy rozliczani zadaniowo, możemy tak zaplanować sobie pracę, żeby dowozić wyniki na czas i jednocześnie znaleźć w ciągu dnia czas na inne rzeczy. Spacer przed południem po parku to fantastyczna sprawa – na ogół jest tam znacznie mniej ludzi niż popołudniami. To samo dotyczy innych miejsc – sklepów, urzędów itp.

Dzięki pracy zdalnej możemy też działać zgodnie ze swoim rytmem. Jeżeli jesteśmy nocnymi stworzeniami i o wiele łatwiej nam się skupić po zmroku, przerzućmy część obowiązków na 23:00, kiedy pozostali domownicy śpią. Ważne tylko, żeby byli świadomi tego, że nasz budzik jest w związku z tym przestawiony na godzinę 10:00… Każdy ma inny rytm i w innych porach lepiej mu się wykonuje pewne czynności. Warto to wykorzystać na swoją korzyść. Ja na przykład mam „zjazdy” po godzinie 13:00 i nie potrafię wtedy wykrzesać z siebie nawet odrobiny kreatywności. Natomiast najlepiej mi się pisze wieczorami.

Druga strona medalu

Sztywno ustalone godziny pracy nadają naszym dniom pewną strukturę. Codziennie wstajemy o tej samej porze, wykonujemy szereg porannych czynności, wychodzimy do biura. W takim środowisku o wiele łatwiej budować pewne nawyki, bo sytuacja narzuca nam pewną dyscyplinę – o 8:30 musimy wyjść z domu i do tego czasu wszystko ma być zrobione. Kropka.

Istnieje taka reguła, że praca wypełnia cały czas, jaki na nią przeznaczymy. Jeżeli zatem nie ustalimy sobie jakichkolwiek ograniczeń, będziemy cały dzień, od świtu do zmierzchu, w pracy. Zacznie ona przenikać do naszego życia prywatnego – rano pracuję, po południu pracuję, wieczorem pracuję. Pod tym względem biuro ułatwia utrzymanie balansu, bo wychodzimy z niego o godzinie 17:00 (czy nawet później, jak musimy zostać po godzinach) i jesteśmy wtedy „po pracy”.

Zobacz również

LifestyleRozwój

Plusy i minusy pracy z domu

Wszystko zatem sprowadza się do dyscypliny. I z tym też jest związana kolejna kwestia. Będąc w biurze, mamy nad sobą na ogół jakiś „bicz” w postaci zaglądających przez ramię kolegów, przechodzącego nieopodal szefa, pytań o rezultaty naszych działań itd. W domu jesteśmy tego pozbawieni, a wokół czyha tyle pokus… Kanapa, lodówka, konsola, serwisy społecznościowe to świetne narzędzia do prokrastynacji. Nagle uświadamiamy sobie, że jest 17:00, a my przez cały dzień nic nie zrobiliśmy (nie licząc czterech wbitych leveli w grze, ośmiu kanapek i trzech postów na Facebooku).

Bez dyscypliny i odpowiedniego dostosowania swojego otoczenia (np. blokowania serwisów społecznościowych na komputerze, wynoszenia telefonu z pokoju) praca zdalna staje się bardzo trudna i nieefektywna.

4. Jestem zawsze przygotowany

Jestem przekonany, że każdy choć raz zapomniał zabrać czegoś ważnego z domu przed wyjściem do biura. Może to były jakieś dokumenty, a może pliki na pendrive (co dzieje się już pewnie rzadko ze względu na rosnącą popularność chmury). Ja na przykład notorycznie zapominałem paczek dla kurierów. Po testach sprzętu należało go zwrócić – umawiałem się na odbiór z biura i rano wychodziłem z domu oczywiście bez paczki. Potem musiałem na wariackich papierach się cofać lub odprawiać kuriera z kwitkiem.

Praca zdalna ma tutaj ogromną przewagę – zawsze jesteś przygotowany, choćby nie wiadomo co się działo. Zawsze masz te ważne pliki przy sobie bo pracujesz na jednym komputerze. Zawsze możesz coś sprawdzić w książce, która tłumaczy zawiłości Twojego zawodu. Zawsze masz paczkę dla kuriera (oczywiście pod warunkiem, że ją przygotujesz, owiniesz taśmą i wydrukujesz etykietę…).

Druga strona medalu

To przygotowanie ma swoją cenę w postaci miejsca zajmowanego w domu. Mam całe sterty kartonów, w które „kiedyś” zapakuję sprzęt, żeby go odesłać po testach. Obok biurka potrafią wyrosnąć całe piramidy. Nie wygląda to za dobrze, blokuje dostęp do drukarki i drażni (jedynie nasz kot jest w stanie docenić tę sytuację). Jeżeli zatem nie dysponujemy dedykowaną przestrzenią do pracy, a nasze biurko stoi w pomieszczeniu, którego używają też inni domownicy, możemy któregoś dnia usłyszeć kilka gorzkich słów na temat dostępu do drukarki… 😉

5. Integruję się z najbliższymi

Przez ostatnie miesiące oboje z Asią wykonywaliśmy swoją pracę z domu. Stworzyliśmy w salonie nasz mały „open space”. Kiedy jedno z nas miało umówioną jakąś wideorozmowę uprzedzało drugie. Kiedy drugie szło po kawę do kuchni, robiło też pierwszemu. Ja jej wysyłałem swoje teksty do przeczytania, ona mi pokazywała swoje projekty. I tak się dopełnialiśmy na swój specyficzny sposób, dochodząc w pewnym momencie do wniosku, że gdybyśmy ze sobą współpracowali, to całkiem nieźle by nam to wychodziło.

Oczywiście na samej pracy się nie kończyło – mieliśmy wspólne przerwy kawowe i obiadowe. W razie potrzeby wychodziliśmy na spacery. Spędzaliśmy ze sobą ogrom czasu, co mocno zbliża. Dla porównania wcześniej mieliśmy wspólne wyłącznie poranki, późne popołudnia i wieczory.

Druga strona medalu

Nie zawsze jest tak kolorowo, to chyba oczywiste. Bywają dni, że jedyne czego chcemy to ciszy i samotności. Frustracje i nerwy z pracy łatwo przedostają się do domu. Trzeba na to uważać. Po wyjściu z biura mamy pewien bufor bezpieczeństwa w postaci podróży do domu. Ten czas może być bardzo oczyszczający. Jeżeli go dobrze wykorzystamy, będzie swoistą granicą między życiem w pracy, a życiem w domu. Problemy z tego pierwszego nie będą rzutowały na drugie. W przypadku zdalnego wykonywania swoich obowiązków nie jest to takie proste.

–

Naturalnie praca zdalna to nie tylko zalety, co już dobitnie pokazują fragmenty oznaczone jako „druga strona medalu”. Są też rzeczy, których w tym modelu pracowania nie znoszę, ale o tym przy innej okazji.

The post 5 powodów, dlaczego uwielbiam pracę zdalną appeared first on Wersja 2.0.

Bzzz, bzzz – nowa promocja. Bzzz, bzzz – dostałeś zaproszenie do znajomych. Bzzz, bzzz – ktoś polubił Twój post. Bzzz, bzzz – dawno już nie grałeś w grę X. Nadmiar powiadomień w telefonie to jedna z najbardziej przytłaczających rzeczy, jaką może nam zaserwować technologia (zaraz obok nadmiaru maili w skrzynce pocztowej). Jeżeli nie zajmiemy się tym aspektem, szybko staniemy niewolnikiem naszego urządzenia, które będzie co chwila wymagało uwagi, wyzwalając w naszym mózgu kolejne porcje uzależniającej dopaminy.

Bo przecież o to w tym wszystkim chodzi – żebyśmy spędzali jak najwięcej czasu na Facebooku, na Twitterze, w serwisach z filmami i serialami. Szef Netfliksa, Reed Hastings swego czasu sam przyznał, że konkurencją dla ich platformy jest każda inna forma spędzania wolnego czasu. Facebook natomiast od lat robi wszystko, żeby zatrzymać użytkownika wewnątrz struktur swojego serwisu. Z tego też powodu znajdziemy na nim wszystko – filmiki, ogłoszenia, prognozę pogody, gry, newsy itd. Od jakiegoś czasu nawet linki z Facebooka na telefonach są otwierane we wbudowanej przeglądarce – żeby można było w prosty sposób wrócić do swojego newsfeeda. Nie musimy oglądać telewizji, żeby być na bieżąco – wszystko do nas dociera tą drogą.

Przykłady można wymieniać bez końca. Za każdym tego typu usprawnieniem stoi sztab ludzi, którzy główkują dzień w dzień nad tym, jak jeszcze skuteczniej przyciągnąć uwagę użytkowników. Jak sprawić, żeby chciał przewijać strumień treści w nieskończoność. Albo, żeby czerpał niekończącą się satysfakcję z hurtowego publikowania treści – im więcej tym lepiej. Patrząc na to z tej perspektywy można odnieść wrażenie, że użytkownik, często nieświadomy mechanizmów jakie zachodzą w jego mózgu (a które bardzo skutecznie są wykorzystywane w internecie), jest bezbronny w tej nierównej walce.

Higiena cyfrowa

Pojęcie cyfrowej higieny dopiero zyskuje na popularności. Potrzebę ograniczania czasu spędzanego z telefonem, w serwisach społecznościowych i innych aplikacjach zaczyna odczuwać coraz więcej ludzi. Nie przychodzi to od razu, bo te wszystkie narzędzia zapewniają ogrom przyjemności i satysfakcji. Lubimy widzieć powiadomienia o nowych reakcjach na nasze posty. Z satysfakcją wczytujemy się w komentarze pod zdjęciami znajomych. Klikamy chętnie w newsy, które na bazie naszych zainteresowań podsuwa nam Google – niesamowite, że jest tyle rzeczy, które nas „interesują” i w dodatku one nigdy się nie kończą, prawda?

Te wszystkie mechanizmy są skonstruowane tak, aby stymulować nasz ośrodek nagrody w mózgu. W rezultacie do naszego organizmu wydzielana jest dopamina – neuroprzekaźnik odpowiedzialny m.in. za odczuwanie przyjemności i satysfakcji, a jednocześnie regulujący naszą motywację do poszukiwania bodźców wzmacniających to odczuwanie.

Model działania jest bardzo prosty – widzimy powiadomienie, zaglądamy i odczuwamy przyjemność oraz satysfakcję, bo ktoś „dał” nam serduszko lub „lajka”. Analogicznie ze skrzynką pocztową – widzimy powiadomienie o nowych wiadomościach, otwieramy, a tam znajdujemy coś interesującego. W ten sposób tworzy się obietnica nagrody, z którą nasz mózg kojarzy powiadomienia. I w gruncie rzeczy nie chodzi tutaj nawet o to, jak bardzo (i czy w ogóle) ta nagroda będzie nas satysfakcjonowała. Liczy się sama obietnica.

To się doskonale odnosi do mechanizmów zachodzących w mózgach osób uzależnionych od hazardu. Wykazano, że idealny stosunek zwycięstw do porażek, który skłania takich ludzi do ciągłej gry, wynosi ok. 50 proc. Tak samo jest z mailem, komunikatorami i social mediami – można szacować, że ok. połowa powiadomień to rzeczy naprawdę przyjemne, jakaś jedna czwarta to nic nie znaczące informacje (nowy post w jakiejś grupie, spam w skrzynce), a resztę zaliczamy do nieprzyjemnych spraw (mail od szefa, hejterski komentarz itp.).

Mechanizm ten jest wykorzystywany na szeroką skalę nie tylko w internecie. Z jego działania doskonale zdają sobie sprawę twórcy gier komputerowych – szczególnie tych stawiających na niekończącą się rozgrywkę online. Tam jeszcze do głosu dochodzi poczucie progresu i rozwoju, którego doświadczamy w sposób znacznie bardziej namacalny i widoczny niż w prawdziwym życiu. Ale to już historia na inną okazję.

Patrząc na to wszystko w ten sposób, nietrudno ocenić negatywnie dziesiątki powiadomień uruchamiających w nas ten dopaminowy cykl, który może trwać i trwać. Pulpity naszych smartfonów są pełne kolorowych ikonek, a nasz mózg to uwielbia (nie bez przyczyny słodycze w sklepach są pakowane w równie jaskrawe i rzucające się w oczy barwy). W końcu dochodzimy do momentu, w którym to nasz telefon posiada nas, a nie my jego.

Na szczęście na przestrzeni ostatnich lat powstało sporo rozwiązań, które pozwalają nam skutecznie kontrolować sposób, w jaki korzystamy z telefonu. Warto się nimi wspierać zamiast polegać na silnej woli – bez odpowiednich zmian w naszym otoczeniu nie wyeliminujemy złych nawyków. Oto kilka z takich programów do higieny cyfrowej.

Cyfrowa równowaga (Android) i Czas przed ekranem (iPhone/iPad)

W najnowszych wersjach Androida i iOS mamy do dyspozycji wbudowane mechanizmy sprzyjające bardziej świadomemu używaniu smartfona. Oba te rozwiązania zliczają czas, jaki spędzamy z naszym urządzeniem, a także przygotowują raporty, w których pokazują najczęściej uruchamiane przez nas aplikacje. Analiza tych wyników przez kilka dni dla niektórych może być zaskoczeniem.

Znacznie ważniejsze jednak są możliwości ustawiania limitów dla wybranych aplikacji. Na przykład na swoim Androidzie w aplikacji Cyfrowa Równowaga mam limit 30 minut dziennie na Chrome, Facebooka i Twittera. Natomiast w godzinach 23:00 – 9:00 całkowicie zablokowałem aplikacje do social mediów, newsów itp. W ten sposób zaraz po przebudzeniu, kiedy sięgam po smartfona, nie uruchamiam ich i nie scrolluję bezmyślnie. Zamiast tego skupiam się na rzeczach naprawdę ważnych i pielęgnuję swój poranny rytuał, z którego czerpię znacznie większą satysfakcję (i który odpowiednio nastawia mnie na cały dzień).

Dodatkowym smaczkiem jest tutaj tryb nocny. Po północy mój telefon nie tylko kompletnie się wycisza (odbiera tylko połączenia i wiadomości), ale też ekran staje się czarno-biały. W ten sposób wyrobiłem w sobie nawyk nie sięgania po niego przed snem. Nigdy nie zabieram też telefonu do łóżka. Za tym idzie kolejny plus, bo żeby wyłączyć rano budzik wstać i iść do sąsiedniego pokoju. Żadne drzemki nie wchodzą w grę.

Rozwiązanie Apple jest pod tym względem nieco bardziej rozbudowane i pozwala tworzyć zaawansowane scenariusze blokowania, a przy tym zbiera więcej wartościowych statystyk. Obie aplikacje spełniają jednak swoją rolę w należyty sposób i zdecydowanie warto z nich korzystać.

Forest (Android/iOS)

Forest to jedna z popularniejszych aplikacji pomagających w koncentrowaniu się na rzeczach naprawdę ważnych. Już w latach 2015-2016 jej twórcy otrzymywali nagrody. Na szczęście projekt do dziś działa i ma się dobrze. W sumie Forest pobrano już ponad 25 mln razy – fantastyczny wynik.

Jak sama nazwa wskazuje – w Forest sadzimy drzewa, które z czasem tworzą piękny las. Każde drzewo potrzebuje czasu na wyrośnięcie – sami ustalamy ile (licznik został tak zaprojektowany, by działał zgodnie z metodą pomodoro, więc po każdej sesji możemy uruchomić kolejny timer odliczający czas przerwy). W tym czasie nie możemy robić niczego na naszym telefonie (aplikacja musi być stale włączona). Ten czas przeznaczamy na pracę w skupieniu. Im więcej drzew w naszym lesie, tym więcej sesji pracy w skupieniu na koncie. Jeżeli przerwiemy w trakcie –w naszym lesie pojawi się uschnięte drzewko, symbol porażki.

Okazuje się, że dodanie takiego elementu grywalizacji potrafi bardzo skutecznie zmotywować. Nikt nie chce mieć w lesie uschniętych drzew. W dodatku twórcy cały czas dodają nowe gatunki drzewek, a także elementy społecznościowe, jak tablice rekordów. Aplikacja pozwala też tworzyć osobne lasy dla różnych sfer naszego życia, co daje namacalny dowód na to, gdzie zainwestowaliśmy najwięcej wysiłków. A to nie wszystko – za każdą sesję skupienia dostajemy monety, a po uzbieraniu 2500 monet możemy „wykupić” zasponsorowanie zasadzenia prawdziwego drzewa przez organizację „Trees for the Future”. Świetna sprawa!

Dopełnieniem tego wszystkiego jest wtyczka do przeglądarki internetowej, dzięki której możemy również sadzić kolejne drzewka. Model działania jest identyczny – po włączeniu licznika, wtyczka blokuje wszystkie strony internetowe. Drzewko w tym czasie sobie rośnie, my pracujemy w skupieniu – a jeśli przerwiemy, dostaniemy uschniętego badyla.

Smart AppLock oraz BlockSite (Android)

Zarówno Smart AppLock jak i BlockSite są narzędziami do blokowania aplikacji, które na głębokim poziomie integrują się z naszym systemem. Wymagają tym samym dość dużych uprawnień – bez tego byśmy mogli bez większego problemu obejść ograniczenia, gdy najdzie nas kryzys silnej woli.

Programy pozwalają nam na stworzenie czarnych list aplikacji oraz stron www, które będą blokowane. Możemy też zaplanować harmonogramy, w trakcie których nasze czarne listy będą aktywne. Możliwe jest też pełne zablokowanie stron dla dorosłych (BlockSite), co czyni je skutecznymi narzędziami kontroli rodzicielskiej.

Aby skorzystać z zaawansowanych funkcji blokady (w tym ochrony przed odinstalowaniem) niestety konieczne będzie wykupienie abonamentu premium, ale i bez niego możemy stosować podstawową ochronę, a przede wszystkim – zabezpieczyć wszystkie blokady hasłem. Tutaj polecam przekazać telefon w ręce bliskiej osoby, która wymyśli hasło za nas i zatrzyma je w sekrecie. Trudno o lepsze zabezpieczenie.

StayFree (Android)

Aplikacja StayFree działa w bardzo zbliżony sposób do systemowych rozwiązań, o których wspomniałem wcześniej. Jej głównym zadaniem jest zliczanie czasu, który spędzamy z naszym telefonem i poszczególnymi aplikacjami. Co ciekawe, nasze wyniki możemy porównywać z innymi użytkownikami korzystającymi ze StayFree (chyba chodzi o to, żeby sprawdzić, ile czasu na Facebooku to już za dużo, a ile to jeszcze norma). Na podstawie danych są potem generowane wykresy oraz raporty (które możemy nawet wyeksportować do Excela!), więc śledzenie swoich postępów jest znacznie prostsze.

Dopełnieniem monitoringu są funkcje służące samoograniczaniu. I tak dla każdej aplikacji możemy stworzyć określony limit czasu, po upłynięciu którego uruchomi się alarm. Mamy też funkcję tymczasowego blokowania wybranych programów i, rzecz jasna, zabezpieczania aplikacji hasłem.

Zen Mode, Higiena Cyfrowa Huawei i inne autorskie rozwiązania producentów telefonów

Producenci smartfonów coraz chętniej tworzą sami różnego rodzaju narzędzia do higieny cyfrowej. Tutaj wartym polecenia jest zdecydowanie wbudowany w modele marki OnePlus tryb Zen Mode, w którym po prostu blokujemy całkowicie telefon na określony czas. Przy czym to my decydujemy czy będziemy w tym czasie mogli otrzymywać połączenia telefoniczne czy też całkowicie odetniemy się od świata.

Analogicznie działa Higiena Cyfrowa w smartfona Huawei. Poza monitorowaniem czasu spędzanego w poszczególnych aplikacjach i funkcjami ograniczania go (nieco bardziej rozbudowanymi niż w domyślnej aplikacji Google’a) mamy tutaj jeszcze mechanizm przypominający o prawidłowej postawie. Po włączeniu będzie on nas ostrzegał, gdy trzymamy telefon zbyt blisko oczu lub kiedy używamy go idąc (co bywa przyczyną wypadków z udziałem pieszych…).

Zaletą takich wbudowanych narzędzi jest to, że są na ogół znacznie lepiej zintegrowane z systemem, a tym samym zdecydowanie trudniejsze do obejścia. Ja wiem – „nie jesteście tego typu osobami” i „to oszukiwanie samego siebie”, ale kiedy do głosu dochodzą emocje i proza życia, łatwo poddać się pokusom. Zatem im skuteczniejsza blokada tym lepiej dla nas. W końcu, jak podkreśla James Clear w Atomic Habits, w zwalczaniu złych nawyków właśnie o to chodzi, żeby maksymalnie utrudnić sobie daną czynność. Na tyle, by jej niezrobienie było łatwiejsze niż zrobienie. Ot cała recepta na sukces (prosta i zarazem cholernie trudna do realizacji).

Jak dbasz o higienę cyfrową?

Oczywiście często nie tylko sam smartfon jest problemem. Jak oprzeć się pokusom, pracując przy komputerze? Rozwiązaniem mogą być aplikacje do pracy offline, które polecałem jakiś czas temu.

Jeżeli korzystacie już z aplikacji do blokowania aplikacji (sic!), albo macie własne lifehacki, które pozwalają utrzymać wyższy poziom higieny cyfrowej, koniecznie podzielcie się nimi w komentarzach. Jestem bardzo ciekawy, jak inni ludzie walczą o swoje skupienie i koncentrację, by poświęcać uwagę przede wszystkim tym najważniejszym sprawom.

Gwoli ścisłości – tutaj naprawdę nie chodzi o jakieś radykalne ograniczenia tylko o świadome używanie smartfona. Jestem przekonany, że jeżeli będziemy mieli nad tym kontrolę, w ogólnym rozrachunku wyjdzie to tylko na dobre – podniesie naszą efektywność, zdolność skupienia i da więcej czasu na sprawy naprawdę istotne.

The post Co to jest higiena cyfrowa i dlaczego smartfony zabijają naszą zdolność skupienia? appeared first on Wersja 2.0.

Notion to w dużym uproszczeniu internetowy notatnik. Niczym jednak nie przypomina rozwiązań typu Evernote czy OneNote. Twórcy Notion poszli w podobnym kierunku, co rozwiązania typu Bear. Użytkownik otrzymuje zatem do dyspozycji przestrzeń roboczą, którą dzieli na strony i podstrony (poziomy zagnieżdżenia są tutaj właściwie nieograniczone). Każda ze stron składa się natomiast z bloków. Bloki mogą być różne, m.in. blok tekstu, lista to-do, obrazek, separator, nagłówek, link do innej strony, działanie matematyczne, cytat, osadzony element z innej usługi (jak Google Drive np.), fragment kodu i… baza danych. I to właśnie ten ostatni typ bloku sprawia, że Notion jest tak potężnym narzędziem.

Niech Was nie przestraszy ta nazwa. Bazy danych w Notion są naprawdę proste w obsłudze (i potężne w swoich możliwościach). Każda baza może być wyświetlana na wiele sposobów – w formie tabelki, galerii (przyjemnych dla oka kafelków), kalendarza, tablicy typu kanban i kilku innych. Sprawia to, że możemy nasze dane analizować pod różnym kątem. Najlepiej pokazać to na przykładzie.

Przygotowuję listę tematów na artykuły. Każda pozycja w mojej bazie danych ma kilka właściwości: tytuł, planowaną datę publikacji, status (pomysł, research, w trakcie pisania, opublikowany), miejsce publikacji.

• Mogę wyświetlić moją listę w postaci tradycyjnej – jako listę.
• Ale mogę też dodać drugi widok – kalendarz, w którym moje planowane artykuły będą ułożone wg dat publikacji.
• Mogę też dodać trzeci widok – tablicę kanban, na której moje artykuły będą posegregowane w kolumny w zależności od statusu. W osobnej kolumnie znajdą się kafelki z pomysłami na artykuły, w osobnej artykuły wymagające researchu itd.

To zaledwie trzy przykłady, które można mnożyć. Notion jest pod tym względem niesamowicie elastyczny. Każdy mój artykuł jest nie tylko pozycją w bazie, ale też ma osobną podstronę, na której mogę np. gromadzić notatki potrzebne do jego napisania. Mogę też tworzyć specjalne szablony dla zawartości tej strony. Inny szablon będę miał np. dla artykułów na bloga, a inny szablon dla tekstów pisanych w innych miejscach. Doskonale rozwiązał to youtuber Thomas Frank, który przed przygotowaniem każdego filmu wprowadza go do Notion i tam gromadzi wszystkie rzeczy dotyczące procesu twórczego (checklisty, informacje, zadania, postępy itd.).

Wisienką na torcie jest możliwość tworzenia relacji między bazami danych oraz zaciągania informacji z jednej bazy do drugiej. To już oczywiście wyższa szkoła „notionowania”, więc nie warto się nią interesować przed opanowaniem podstaw. Chcę jednak od razu na wstępie pokazać wam, jak potężne jest to narzędzie i jak ogromne projekty (oraz właściwie całe życie – co wiele osób z powodzeniem robi) można w nim organizować.

Dlaczego Notion? Wady i zalety

Notion to trochę taki Evernote na sterydach. Pewnie nie każdemu przypadnie do gustu taka forma notowania. Nie ograniczamy się bowiem tutaj tylko do tekstu (choć oczywiście możemy). Po stuknięciu „/” na klawiaturze w Notion rozwija się lista typów bloków, jakie możemy umieszczać. I tutaj zaczyna się dopiero zabawa. W moim Notion mam wszystko – obrazki, nagrania audio, osadzone arkusze z Google Docs, mapy myśli stworzone w Miro, filmy z YouTube’a, pliki PDF i wiele, wiele innych.

Tym samym moje notatki przestały być nudne. Na ogół była to ściana tekstu – czasem z pogrubionymi i zakreślonymi fragmentami. Teraz Notion daje mi możliwość wykorzystywania innych form, organizowania treści w setki podstron, układania bloków w kolumny, organizowania ich w bazy danych i łączenia tego wszystkiego ze sobą.

To wszystko dopełnia bardzo estetyczny design. Każdą stronę możemy opatrzyć ikonką oraz okładką – mechanizm zintegrowano z bazą zdjęć z serwisu Unsplash, więc do dyspozycji mamy tysiące pięknych grafik. Interfejs domyślnie posiada białe tło, ale do dyspozycji oddano nam też tryb ciemny – co kto lubi.

Codziennie w Notion tworzę nowy dzień w bazie zatytułowanej „Dziennik”. Wpisuję tam swoje przemyślenia itp. Każdy dzień jest przypisany do tygodnia znajdującego się w innej bazie. Wchodząc w tydzień, otrzymuję listę wszystkich dni oraz zadania przypisane na cały tydzień. Zadania to kolejna baza danych, która jest przypisana do tygodni oraz do projektów. Dobrze zgadliście – projekty są jeszcze jedną bazą danych, która łączy się z zadaniami i tygodniami.

Brzmi strasznie? W teorii. W praktyce tworzy to niesamowicie praktyczny i spójny system monitorowania mojej efektywności. Każdego tygodnia podczas przeglądu, widzę wyraźnie, ile miałem energii każdego dnia, ile ruchu, jakie sukcesy, jakie porażki. Mogę łatwiej to wszystko analizować, szukać przyczyn i wprowadzać zmiany, by kolejny tydzień był bardziej efektywny. Natomiast każdego miesiąca, kiedy patrzę na moją listę celów, mogę łatwo sprawdzić, jakie zadania ostatnio wykonałem, które przybliżyły mnie do ich realizacji (lub wręcz przeciwnie – nie zrobiły tego) i też nanieść stosowne korekty kursu.

Oczywiście stworzenie takiego systemu nie jest proste i szybkie. Wymaga czasu, a często również eksperymentowania. To też zasadniczo można zaliczyć do wad Notion – jego możliwości mogą przytłaczać, a opanowanie bardziej zaawansowanych funkcji wymaga czasu i wysiłku. Zapewniam Was jednak, że wkład włożony w naukę obsługi tego programu szybko się zwraca.

Second Brain – drugi mózg

Pojęcie „zapasowego mózgu” coraz częściej przewija się w tej części internetu, gdzie mówi się o produktywności. Prekursorem tego narzędzia jest Tiago Forte, który stworzył kurs o budowaniu cyfrowego systemu pełniącego właśnie taką rolę „drugiego mózgu”, który ma odciążyć ten nasz biologiczny i sprawić, że będziemy mieć więcej mocy (RAM-u) na sprawy najważniejsze.

Po co mielibyśmy to robić? Otóż liczba informacji, które nas każdego dnia zalewają jest tak duża, że nasza głowa dosłownie wręcz puchnie. Mierzymy się z ogromem treści, danych, doniesień. Wiele z nich to wartościowe rzeczy, które w jakiś sposób z nami rezonują. Aby wykorzystać je w efektywny sposób, powinniśmy opanować sztukę tworzenia notatek i organizowania ich w system, który pozwoli potem łatwo wykorzystać zgromadzoną wiedzę – np. na potrzeby nowego artykułu, pracy naukowej czy wystąpienia.

I tutaj pojawia się Notion, który jest wręcz stworzony do tego typu zastosowań. Budowanie bazy wiedzy (drugiego mózgu) przechowującej wszystkie informacje, którymi nie chcemy aktualnie zajmować naszej głowy jest tutaj czystą przyjemnością. Szczególnie, że nasze notatki możemy potem efektywnie filtrować, segregować, wyświetlać w różnych widokach – wszystko po to, aby wykorzystywanie ich w przyszłości było łatwiejsze. A przecież o to przede wszystkim chodzi w notatkach – nie o sam fakt notowania. Wiedza, którą tylko przyjmujemy i w żaden sposób nie wykorzystujemy w praktyce jest bezużyteczna. To marnowanie czasu, a często po prostu przejaw prokrastynacji.

Sam zresztą jestem tego doskonałym przykładem – wiedzoholikiem (infoholikiem?). Uwielbiam przyswajać nowe informacje z zakresu efektywności, produktywności, psychologii, filozofii. Często bezrefleksyjnie rzucam się na kursy i szkolenia, które potem odkładam na kupkę wstydu. Mój Instapaper, „Zapisane” na Facebooku i lista „Do obejrzenia” na YouTube liczą setki (a może już tysiące) pozycji. Często jest to wiedza, której nie potrzebuję tu i teraz, ale wierzę, że „kiedyś mi się przyda”.

Notiona używam jako takiego wyższego poziomu notowania. Wszystko, co zapisuję „na później” to poziom najniższy. Jeżeli coś jest dla mnie na tyle ważne i przydatne w danym momencie, aby to poddać obróbce, streścić, skrócić (skracanie to kwintesencja skutecznego notowania) – trafia do Notiona. I tutaj ma formę zdecydowanie bardziej przystępną – taką „używalną”. Jeżeli skrócę za bardzo – zawsze mogę wrócić do Instapapera i tam zapoznać się z całą treścią danego zagadnienia.

Notion – jak zacząć?

Notion jest od niedawna całkowicie darmowy i w przypadku indywidualnych użytkowników nie posiada żadnych ograniczeń (wcześniej było to tysiąc bloków, ale teraz zdjęto ten limit). Płatne plany są adresowane głównie do osób, które potrzebują więcej przestrzeni na pliki uploadowane do Notion lub pracują w zespołach (i tu Notion sprawdza się również fenomenalnie). Indywidualny użytkownik z powodzeniem może korzystać z Notiona w wersji darmowej i wykorzystać pełnię jego możliwości.

Na sam początek tak naprawdę nie potrzebujemy niczego. Wystarczy założyć konto (można do tego celu użyć konta Google, więc nie będziemy musieli zapamiętywać kolejnego hasła) i zacząć tworzyć kolejne strony oraz bloki. W takim podstawowym użytkowaniu Notion jest niezwykle przystępny i prosty. Co jednak szczególnie istotne – sami wybieramy, poziom zaawansowania. Możemy tak naprawdę całkowicie zrezygnować z tworzenia baz itp. I używać Notiona jako ładnie wyglądającego notatnika. I w tej roli też zda egzamin. To tylko kolejny dowód na to, jak bardzo elastyczne jest to narzędzie.

A co jeśli chcemy więcej? Koniecznie przejrzyjcie, do czego można zastosować Notion – zebrałem 11 niebanalnych pomysłów, w których ta aplikacja sprawdzi się rewelacyjnie. Poza tym polecam metodę prób i błędów – eksperymentowanie.

Jeżeli natomiast chcecie wiedzieć coś konkretnego – pytajcie w komentarzach. Notiona używam od lat i myślę, że ma już przede mną naprawdę niewiele tajemnic.

The post Czym jest Notion i dlaczego warto go używać? appeared first on Wersja 2.0.

The post Strona MailPoet appeared first on Wersja 2.0.

Otrzymaliśmy bardzo fajny materiał prasowy, w którym, co szczególnie interesujące, nie widać nachalnej reklamy żadnych produktów. Są natomiast wartościowe informacje i kilka wypowiedzi specjalistów (Leanpassion – bo to stąd pochodzi materiał). Zazwyczaj nie sięgamy do tego typu źródeł przygotowując wpisy na Wersję 2.0, ale tym razem postanowiłem zrobić wyjątek. Sami oceńcie, czy było warto. ?

O co chodzi z tym motywowaniem pracowników?

Zacznijmy od suchych faktów, a więc definicji. Według Stephena P. Robbinsa, motywacja to „chęć robienia czegoś, zależna od możliwości zaspokojenia przez to działanie jakiejś potrzeby danej jednostki”. Radosław Drzewiecki, założyciel Leanpassion odnosi się do tego następująco:

Motywując pracowników, warto mieć świadomość, że na poziom natężenia tego czynnika wpływa między innymi stopień niezaspokojenia danej potrzeby. Warto w rozmowie z pracownikami ustalić, co najbardziej liczy się dla każdego z nich. Badania pokazują, że motywacja ekonomiczna nie jest skutecznym narzędziem do długofalowego motywowania pracowników i działa jedynie przez pewien czas.

3 zasady motywowania pracowników

Jeżeli chcemy zacząć od fundamentów, dobrze by było trzymać się trzech poniżej opisanych zasad motywowania pracowników. Z całą pewnością można ich uformować znacznie więcej. W końcu kierowanie ludźmi to znacznie bardziej złożony proces. Co istotne, zasady te można odnieść to różnych płaszczyzn. Nie promuję tutaj pracy w stylu korporacyjnym, bo właściwie nie mam o niej pojęcia – nigdy tak nie pracowałem. Poniższe zasady doskonale jednak znajdą odzwierciedlenie w małych firmach, ale też zespołach wolontariuszy, fundacjach czy organizacjach non profit – szczególnie warto wówczas skupić się na pierwszym z nich.

1. Zbudujmy wśród pracowników świadomość misji, celów, wartości i celów firmy

Nasza organizacja ma swoje cele – to oczywiste. Sęk w tym, że pracownicy mają też swoje własne cele i motywacje. Grunt to znaleźć między nimi balans lub, jak niektórzy wolą, złoty środek. Przede wszystkim nasi pracownicy muszą wiedzieć, jaki jest sens działania firmy.

Nie tak dawno skończyłem czytać książkę „Zaczynaj od Dlaczego”, w której autor (Simon Sinek) tłumaczy, jak ważne jest znalezienie tego „dlaczego” w swojej organizacji. Staje się ono bowiem fundamentem dla dwóch pozostałych aspektów funkcjonowania, a więc „jak” oraz „co”. Wszyscy wiemy, co robimy: piszemy teksty, liczymy pieniądze, przygotowujemy projekty itd. Większość z nas wie też, jak to zrobić. Ale czy wiemy, dlaczego to robimy?

Przy czym odpowiedzią na dlaczego raczej nie są pieniądze. To musi być głębszy, bardziej istotny i uniwersalny cel oraz założenie. Uprzedzam, to nie będzie łatwe. Dla Apple takim „dlaczego” jest podważanie statusu quo w technologii i wyznaczanie nowych dróg rozwoju, co im przez lata wychodzi znakomicie. A jak to wygląda u Was?

Pomocne może być tutaj zwizualizowanie naszego celu na jednej stronie. W tym celu wykorzystać można plakat lub tablicę z misją, wizją, wartościami i celami, pod którą podpiszą się wszyscy pracownicy danego zespołu. Oprócz tego bardzo ważna jest komunikacja z każdym członkiem w bezpośredni sposób. Musimy być pewni, że wszystkie zasady są jasne i zrozumiałe.

2. Spytajmy pracowników, jak chcą pracować

Każdemu wydaje się, że jego wizja pracy jest najlepsza. W przypadku osób „na górze” może to mieć katastrofalne skutki. Oczywiście powinniśmy mieć pewne standardy i stawiać wymagania. Problem w tym, że nie słuchamy. A to kluczowe w przypadku dobrego menadżera. Jeżeli zatem chcesz, żeby zespół był zmotywowany – kieruj się również jego potrzebami.

Należy stworzyć taką kulturę pracy, żeby każdy czuł, że może uczestniczyć w życiu firmy/organizacji. To poczucie wpływu jest kluczowe. Torpedowanie pomysłów, niekonstruktywna krytyka i autorytarny sposób obchodzenia się z innymi zdecydowanie temu nie sprzyjają.

Każdy pracownik – niezależnie od stanowiska, na jakim się znajduje – powinien rozumieć swój wkład w realizację kontekstu biznesowego firmy, a to sprawi, że wszyscy będą mieli wspólne cele i będą zaangażowani w pracę. Ludzie udają, że pracują, jeśli menedżerowie udają, że przewodzą – komentuje Radosław Drzewiecki.

3. Precyzyjnie określmy zakres obowiązków, czyli role

Opisy stanowisk we współczesnym biznesie to prawdziwy komediodramat. Ci wszyscy junior-cośtam-cośtam i senior-cośtam brzmią, moim zdaniem, infantylnie. Zresztą, często są to formułki bez pokrycia. A tymczasem powinniśmy skupić się na roli pracownika w całym procesie. Powinien on doskonale wiedzieć, co ma robić. Często jest to rozmyte i nieprecyzyjne, a to nie sprzyja motywacji i zaangażowaniu.

Warto zwrócić uwagę na różnicę między standardowym opisem stanowiska pracy a rolą w procesie. (…) Korzystając z analogii sportowej, można to odnieść do roli na boisku, której realizacja ma zapewnić wygraną w meczu. Z uwagi na to, że role w procesie są rolami merytorycznymi, podczas ich tworzenia należy koncentrować się głównie na pracownikach. To przecież oni na ogół dodają wartość – podobnie jak zawodnicy na boisku – dodaje Drzewiecki.

Motywowanie pracowników warto zacząć od pytania – Czego oczekują od lidera?

Motywacja pracowników zależy również od motywacji ich menedżerów. Cechami pożądanymi przez pracowników u swoich liderów są: szanowanie ludzi (63%), posiadanie wysokich standardów moralnych i etycznych (62%), budowanie poczucia przynależności (61%), opieranie się na faktach, a nie na opiniach (60%) oraz zapewnienie przestrzeni do popełniania błędów i uczenia się (58%). Ponadto, 56% badanych oczekuje zaangażowania szefa w rozwój pracowników, a także – odpowiednio po 54% respondentów – zależy na otwartości menedżera na ich nowe inicjatywy i pomysły, a także na komunikowaniu się przez niego często i w otwarty sposób.

Ludzie muszą rozumieć sens swojej pracy i odczuwać z niej radość. Jeżeli tego brakuje, ich zaangażowanie i efektywność będą kulały. Liderzy muszą znać cele biznesowe firmy i pamiętać o odpowiednim poziomie motywacji, a przede wszystkim zarażając nią swoich pracowników. Ufanie im, dialog oraz swoboda w realizacji obowiązków są jednymi z motywatorów, które powodują, że pracuje się zupełnie na innym poziomie!

The post Poniedziałek, poniedziałeczek…. Co zrobić, by ludzie chcieli przychodzić do pracy? appeared first on Wersja 2.0.