Notion to potężne narzędzie o nieograniczonym wręcz potencjale. Jego największym atutem jest elastyczność i modułowość. Dzięki temu każdy może używać Notion w taki sposób, w jaki jest mu wygodnie, budując sobie w nim strukturę i tworząc szablony dopasowane do swoich potrzeb.

I to właśnie poprzez budowanie można najbardziej precyzyjnie określić to, czym jest Notion – wirtualnym placem konstrukcyjnym, na którym równie dobrze stworzymy system odhaczania nawyków, listę todo, bazę notatek z książek, CRM czy rozbudowany system zarządzania projektami. Przejdźmy zatem przez kilka bardziej i mniej typowych zastosowań Notion.

A jeżeli nie wiesz czym jest Notion, koniecznie zacznij od artykułu, w którym wyjaśniam, czym jest ta aplikacja.

Notion jako osobisty dziennik

Pozytywne skutki prowadzenia dziennika, w którym będziemy spisywać swoje przemyślenia, emocje, wnioski i podsumowania udowodniło już niejedno badanie naukowe (kilka źródeł: 1, 2, 3). Istnieją dedykowane aplikacje do tego celu, w których mamy predefiniowane szablony. Jedne aplikacje codziennie nas pytają o samopoczucie, inne są dziennikami wdzięczności, a jeszcze inne prowadzą szczegółowe wywiady, pozwalając na dodawanie zdjęć i filmów. Wszystkie mają jedną wadę – nie są elastyczne i dopasowane do nas.

W Notion możemy sobie sami stworzyć prywatny dziennik. Zakładamy bazę, w której tworzymy szablon, określając, jak opiszemy każdy dzień. U mnie taki szablon wygląda następująco:

Każdego dnia zastanawiam się, czym się będę zajmował (motyw dnia, MIT – most important task), zastanawiam się nad swoim nastrojem, określam rodzaj aktywności fizycznej, a także samopoczucie (tu przy każdej pozycji z rozwijanej listy wybieram liczbę ikonek – piorunków, rakiet i buziek). Jest też kilka pól na dłuższe przemyślenia – wdzięczność, sukces, porażkę. Poniżej mam natomiast przestrzeń na bardziej szczegółowe zapiski, które mogę uzupełniać, ale nie muszę. W końcu to szablon jest dla mnie, a nie ja dla niego.

Co to daje? Przede wszystkim to narzędzie ma służyć zastanowieniu się nad tym, co się we mnie dzieje, jak funkcjonuję, co robię i jak to oceniam. Ma wspierać moją higienę emocjonalną, podnosić samoświadomość i pomagać w procesie kreatywnym. I spełnia tę rolę naprawdę nieźle.

Korzystając z filtrów w Notion mogę też potem zobaczyć tendencje i zmiany na przestrzeni tygodnia czy miesiąca. Wyciągnąć na tej podstawie wnioski, podjąć adekwatne działania.

Wasz dziennik oczywiście może wyglądać zupełnie inaczej – prościej, albo bardziej skomplikowanie. To właśnie siła Notion, że każdy może to zrobić po swojemu.

Zarządzanie i koordynowanie projektów

Zarządzanie projektami to czynność, w której Notion sprawdza się znakomicie. Tutaj oczywiście również będziemy korzystali z funkcji bazy danych. Najlepiej od razu stworzyć wewnątrz niej kilka widoków. U mnie są to: planowanie, w trakcie, ukończone i może kiedyś (ten ostatni to taki bucket list). Projektem jest dla mnie wszystko, co składa się z więcej niż 3 zadań, a także wymaga planu realizacji, pewnych przygotowań.

Moje projekty nie znajdują się w próżni. Bazy w Notion można ze sobą łączyć na zasadzie tworzenia relacji. Tym samym każdy projekt jest przypisany do określonego celu, miesięcy i tygodni realizacji. Do każdego projektu są też przypisane zadania, które się na niego składają. Ta relacyjność jest dwustronna i na widoku zadania mogę zobaczyć, jakiego projektu ono dotyczy. Za pomocą prostej formuły stworzyłem też licznik do dnia, w którym powinien zostać ukończony. W treści mam natomiast narzędzia pomagające w podjęciu decyzji o realizacji projektu, a także przestrzeń na wszelkie materiały (linki, grafiki, notatki) z nim związane.

Mój przykład dotyczy prowadzenia projektów solo w prywatnym życiu (ew. pracy). Notion ma jednak wszystko, by stanowić efektywne narzędzie do pracy zespołowej. Projekty możemy np. wyświetlać w postaci timeline’a (wykresu Gantta), a także współpracować przy nic, przypisując odpowiednich użytkowników, dodając komentarze, śledzić historię edycji itp.

Nawyki i zadania w Notion

Osobiście nie używam Notion do monitorowania swoich nawyków. Mam do tego osobną aplikację. Widziałem jednak mnóstwo szablonów, które pozwalają zbudować sobie tutaj mniej lub bardziej kompleksowy habit tracker. W tym artykule na LinkedIn Natalie Khoo zebrała pięć takich przykładowych szablonów do nawyków w Notion. Tu chyba najbardziej interesująco wygląda projekt Zoe Chew. Wzbogacając je o formuły możemy sprawnie monitorować swój progres. Niestety Notion nie generuje (jeszcze) wykresów, które by pozwoliły robić to w bardziej wizualny sposób. Albo po prostu nikt jeszcze nie odkrył, jak to zbudować…

Analogicznie sprawy mają się u mnie z zadaniami. W moim Notion są one synchronizowane z listą w Google Tasks – jest mi po prostu wygodniej z tego poziomu zarządzać tym, co mam do zrobienia, szczególnie, że zadania błyskawicznie pojawiają się też w Kalendarzu Google, z którego korzystam bez przerwy.

Jest jednak mnóstwo szablonów i systemów. Jednym z ciekawszych jest na pewno darmowy system do zadań w Notion zbudowany przez Thomasa Franka. Hardkorowi użytkownicy znaleźli nawet sposób na to, jak obejść największe ograniczenie aplikacji – brak możliwości tworzenia powtarzalnych zadań.

Proces decyzyjny w Notion

Okazuje się, że Notion może być również wykorzystywany do rozwiązywania problemów. Aplikacja ma fajną funkcję tworzenia szablonów, które potem możemy jednym kliknięciem replikować i wypełniać informacjami. Ja wykorzystałem to, tworząc osobisty proces kreatywności (właściwie to był to gotowy szablon, który dostosowałem pod siebie).

Czasem w wyniku takiego procesu powstaje mnóstwo kompletnie nieprzydatnych pomysłów. Czasem ratuje mi on skórę i podsuwa optymalne rozwiązania. Niezależnie jednak od wszystkiego jest fajną zabawą i potrafi solidnie przetyrać szare komórki.

Planowanie życia (biznesu?)

Woody Allen powiedział kiedyś:

Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość.

I trafił w punkt, bo choć nie wiem jak bardzo byśmy się starali to życia w całości nie zaplanujemy (stoi to trochę w kontrze z tym, co kiedyś pisałem o celach). Jest cały ogrom czynników, na które wpływu nie mamy, a które zdecydowanie mają wpływ na nas. W naturze ludzkiej jest jednak próbować przewidzieć, minimalizować ryzyko, snuć wizje, dążyć do czegoś. A jeśli nie życie, to już na pewno powinniśmy planować swój biznes. W obu przypadkach Notion ma wszystko, by nam to umożliwiać.

W moim przypadku Notion służy do snucia pewnej wizji, pomysłu na siebie i na to, co jest dla mnie istotne. Na bazie tego dopasowuję sobie potem cele, które chciałbym zrealizować i które przybliżą mnie do realizacji tej wizji. System nie jest zbyt złożony, bo opiera się na dwóch bazach danych. Punktem wyjścia do jego stworzenia był szablon do planowania zaprojektowany przez Marie Poulin. Z tego co widzę obecnie jest on płatny i kosztuje 30 dolarów (co pokazuje zarazem do czego jeszcze można wykorzystać Notion – do zarabiania pieniędzy).

Jednym z najbardziej rozbudowanych systemów projektowania życia jest chyba Life Design zbudowany przez Augusta Bradleya, który w Notion robi praktycznie wszystko. Osobiście uważam, że trochę ociera się to momentami o przerost formy nad treścią, ale bez wątpienia robi duże wrażenie.

Tu zasadniczo ważne są przede wszystkim relacje między bazami, które pozwalają każdy cel osadzić w jakimś kontekście, przypisać do niego projekty i inne elementy. Zaawansowani użytkownicy znaleźli też sposób, jak za pomocą funkcji formuł dodawać do Notion paski progresu. To pozwala jeszcze lepiej zwizualizować nasze postępy no i po prostu sprawia, że taka tablica celów wygląda świetnie.

Notion jako baza notatek z książek

Fajnym pomysłem wykorzystania Notion jest stworzenie w nim bazy przeczytanych książek. Każda pozycja w naszej bazie to osobna książka. Dodajemy do niej okładkę, a następnie informacje, które uznamy za dla nas wartościowe, jak data przeczytania, ocena, najważniejsze wnioski itp. Poniżej możemy natomiast spisywać notatki, dodawać linki odnoszące się do zawartej tu wiedzy, analizować, albo po prostu dodawać cytaty.

Skoro o cytatach mowa, tutaj fantastycznie sprawdza się podłączenie Readwise do naszego Notiona. Readwise to usługa służąca do gromadzenia cytatów z różnych źródeł – stron www, Twittera, ebooków, aplikacji read-it-later (Pocket, Instapaper) i wielu innych. Jeśli czytamy coś na naszym Kindle i często zaznaczamy użyteczne fragmenty, możemy to potem wszystko wysłać do Readwise. Usługa natomiast będzie nam potem codziennie wysyłać kilka po kilka z nich w mailu. Całość bazuje na metodzie zapamiętywania spaced repetition, o której więcej pisałem w poradniku o notowaniu.

Te wszystkie książki i cytaty w Readwise możemy zsynchronizować z bazą w Notion… a potem na nich dalej pracować, edytując, dodając przemyślenia, streszczając czy tworząc własną wiedzę. Trudno o lepszy sposób, by faktycznie wyciągać jakąkolwiek wiedzę i praktyczne umiejętności z przeczytanych książek.

Korzystając z zewnętrznych narzędzi możemy potem zsynchronizować naszą bazę książek z profile w Goodreads w taki sposób, by po dodaniu jakiejś książki, na naszym koncie Goodreads też się ona pojawiała jako aktualnie czytana (lub przeczytana i oceniona). Wymaga to już trochę więcej wiedzy i wysiłku.

Osobista baza wiedzy

Ten punkt po części wynika z poprzedniego. Jeżeli już mamy bazę książek, możemy stworzyć drugą bazę, w której będziemy syntetyzować naszą wiedzę, spisywać notatki, gromadzić materiały na dany temat. Obie bazy możemy ze sobą połączyć by otrzymać w ten sposób spójny system. Przykładowo, jeżeli mamy w naszej bazie wiedzy temat dotyczący prokrastynacji, będzie on połączony z książkami na temat prokrastynacji. Jednym kliknięciem przeskoczymy zatem między jednym a drugim. W jakiekolwiek sytuacji, kiedy ta wiedza będzie nam potrzebna, znajdziemy wszystko w jednym miejscu.

W analogiczny sposób możemy gromadzić notatki z internetowych kursów, które przerabiamy lub przerabialiśmy. Idąc dalej, baza wiedzy w Notion może być też naszą skarbnicą do inspiracji lub po prostu narzędziem wspierającym research przy pisaniu artykułów lub tworzeniu contentu.

Tu zdecydowanie przyda się wtyczka do przeglądarki Notion Web Clipper, która pozwala jednym kliknięciem zapisywać całe strony internetowe w naszej bazie danych. Nie musimy zatem żonglować okienkami i bawić się w kopiuj-wklej.

Zdecydowanie polecam też płatny motyw Thomasa Franka – Ultimate Brain. Bazuje on na metodzie P.A.R.A. stworzonej przez Tiago Forte – pioniera jeśli chodzi o budowanie wirtualnej bazy wiedzy (drugiego mózgu). Wgryzienie się w ten temat wymaga czasu, ale na pewno zaprocentuje.

Notion jako CRM

Rozbudowane i skomplikowane systemy CRM nie są tanie. Często też brakuje im pewnej elastyczności, która pozwalałaby je dostosować do naszej profesji czy biznesu. Dlatego może lepszym sposobem jest tutaj zaprzęgnąć do roboty Notion?

W tym celu oczywiście posłużymy się bazą danych, którą będziemy musieli odpowiednio skonfigurować. Poradników na ten temat w sieci jest całe mnóstwo. Podrzucam link do jednego z nich – na dobry początek powinien wystarczyć. Z czasem jak nasze umiejętności obsługi Notion będą rosły pewnie i tak stworzymy coś kompletnie spersonalizowanego i unikatowego.

Niektórzy wykorzystują Notion nawet jako osobisty CRM, umieszczając w nim swoje kontakty, znajomych, rodzinę i innych, a następnie uzupełniając całość o informacje o urodzinach, ostatniej dacie kontaktu itp. Nigdy nie widziałem w tym sensu, ale może ktoś uzna, że to faktycznie praktyczny i fajny pomysł – sami oceńcie.

Notion jako schowek „read it later”

Aplikacje typu „read it later” straciły dziś już trochę swoją świeżość. Pocket i Instapaper dawno nie zaskoczyły żadną nowością – po prostu sobie egzystują. Być może wynika to z tego, że dziś właściwie każda aplikacja i serwis społecznościowy ma swój schowek. Na co nam więc dodatkowa przestrzeń?

Osobiście nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez aplikacji z artykułami do przeczytania na później. Wykorzystuję w tym celu Instapaper, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby takim schowkiem był dla nas też Notion. Tutaj wystarczy wykorzystać wspomniane wcześniej rozszerzenie Web Clipper i zapisywać całe artykuły do wskazanej bazy danych. I to w zasadzie cała filozofia. Tekst w Notion nigdy nie zniknie, a w dodatku możemy go sobie otagować, przypisać do kategorii, umieścić w naszej bazie wiedzy – zrobić dosłownie wszystko.

Budowanie content planu

To zastosowanie również zgapiłem od wspomnianego już tutaj kilkukrotnie Thomasa Franka, który również stworzył rozbudowany i kompleksowy szablon w Notion dla twórców treści (oczywiście płatny). Bazując trochę na jego pomysłach zbudowałem własny kalendarz wydawniczy, z którego jednak nie korzystam aktywnie. Funkcjonuje zatem w moim Notion raczej jako szablon do wykorzystania kiedyś.

Jak taki content plan może działać? Podejść jest kilka. Ja proponowałbym skupić się na jednej bazie danych, a następnie stworzyć dla niej kilka dedykowanych widoków, a w każdym z nich odfiltrować część wpisów. W ten sposób otrzymamy np.

• Pomysły na teksty
• Teksty na etapie tworzenia
• Gotowe do publikacji
• Wymagające promocji

Każda publikacja przechodzi po kolei przez każdy z tych etapów. Na każdym uzupełniamy też odpowiednie pola w bazie. W fazie konceptualnej robimy research, wiążemy temat artykułu z naszą bazą wiedzy, bazą książek, jeżeli ma to dla niego zastosowanie. Na etapie tworzenia tworzymy w Notion konspekt, który będzie naszym planem pisania, albo wspieramy się wcześniej stworzonymi checklistami. Po publikacji dodajemy tutaj linki oraz zadania dotyczące promocji w social mediach (albo poza nimi).

Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą podpiąć pod bazę Google Analytics i dostawać w Notion od razu raporty z wyświetleń, albo połączyć się z API jakiejś usługi SEO sprawdzającej pozycje artykułu w Google. W ten sposób będziemy mieli wszystko w jednym miejscu, a to będzie stanowiło świetny punkt wyjścia do późniejszych analiz.

Baza gier w Notion

Jeżeli mamy potrzebę dokumentowania naszej kolekcji gier komputerowych lub konsolowych, Notion sprawdzi się tutaj znakomicie. Ja w ten sposób spisuję wszystkie gry, które ukończyłem, zapisuję swoje oceny, daty przejścia i czas, który na to przeznaczyłem.

Jest to oczywiście jak najbardziej moja fanaberia, ale pozwala mi walczyć z niezdrową potrzebą kończenia gier na 100%, który faworyzują systemy osiągnięć wbudowane w każdą produkcję. Zamiast sugerować się ekranem na moim Xboksie i zgrzytać zębami, że zdaniem konsoli ukończyłem grę dopiero w 19% (mimo, że właśnie pokonałem ostatniego bossa po kilkudziesięciogodzinnej kampanii), wrzucam sobie dany tytuł tutaj i zamykam temat. Zdecydowanie polecam takie podejście, bo życie jest za krótkie, a gier zbyt dużo, by próbować je przechodzić na 100% (no chyba, ze autentycznie daje nam to frajdę).

Bonus: Notion jako CMS dla bloga

Jako bonusowe zastosowanie chcę tutaj dorzucić możliwość wykorzystania Notion w roli backendu dla strony internetowej. Wymaga to oczywiście użycia zewnętrznego narzędzia.

Istnieje szereg usług, które pozwalają tworzyć strony www na bazie naszych treści tworzonych w Notion. Mogą to być proste „onepagery”, katalogi z produktami, ale też bardziej zaawansowane witryny, w tym również blogi.

Rozwiązań tego typu stale przybywa. Najpopularniejszym jest obecnie Super.so, a darmowym i znacznie prostszym Poppsy.co. Za pomocą obu tych usług bardzo szybko i w prosty sposób postawimy prostą, estetycznie wyglądającą i responsywną stronę internetową. Może to być wizytówka naszej firmy, nasze bio, prezentacja produktu lub cokolwiek innego. Warto też zwrócić uwagę na serwis Feather.so, który z kolei służy do prowadzenia bloga za pomocą Notion. I to nie chodzi o jakąś wydmuszkę, a solidną witrynę z wyszukiwarką, tagami, własną domeną, optymalizacją pod SEO oraz podpiętą analityką.

Podsumowanie

Mam wrażenie, że zaledwie liznąłem temat zastosowań Notion w różnych obszarach życia i biznesu. Jak wspomniałem na wstępie, potencjał tego narzędzia jest ogromny – ograniczony praktycznie tylko przez naszą wyobraźnię (i umiejętności). Jeżeli wykorzystujecie Notion u siebie w inny ciekawy sposób, koniecznie dajcie znać jaki!

The post Notion – do czego się przydaje? appeared first on Wersja 2.0.

Czym jest mapa marzeń?

To zebrane w jednym miejscu cele, pragnienia w formie graficznej. To wszystko to, co chcielibyśmy osiągnąć w dziewięciu obszarach życia: zdrowie i kondycja, finanse, rodzina i miłość, duchowość i emocje, życie zawodowe, relaks i rozrywka, rozwój osobisty, przyjaciele i znajomi. Podziałów w Internecie znajdziecie więcej. Nie ma jednego właściwego, także swobodnie można skorzystać z innego.

Mapa marzeń to pewnego rodzaju przejrzysty komunikat dla naszej podświadomości, złożone zamówienie, które ma wzbudzać w nas określone emocje i stany.

Można sprecyzować swoje pragnienia na najbliższy rok, ale też na całe życie. Wszystko zależy od nas. Mapa marzeń ma nam przypominać o naszych priorytetach. Ma być trzonem wokół którego budujemy codzienne nawyki i przypominać nam o tym, co dla nas ważne.

Zrobienia mapy nie jest wcale takie proste. I nie chodzi mi tu o technikę plastyczną a o to, że wiele osób miało by problem z odpowiedzią na pytanie czego tak naprawdę pragną. Warto więc przede wszystkim poczuć i uświadomić sobie co jest dla nas w życiu ważne, a potem zabrać się za proces twórczy, nie ma pośpiechu.

To na czym skupiamy uwagę przejawia się w naszym życiu.

Dlatego trzeba skupiać się na przyszłości i na tym co chcemy by się w niej znalazło, a nie na tym czego się boimy i czego nie chcemy. Sama nie raz przekonałam się o tym, że w życiu pojawiało się właśnie to, czego najbardziej nie chciałam. Dlaczego? Bo na tym właśnie skupiałam swoją energię.

Jak zrobić mapę marzeń?

Jeśli chodzi o technikę, limitem jest nasza wyobraźnia. Można podzielić kartkę papieru na dziewięć części i umieszczać w niej zdjęcia, wycinki z gazet czy napisy. Można zaaranżować mapę marzeń na tablicy korkowej, udekorować lampkami czy innymi ozdobami. Technika jest dowolna. Niech to będzie coś co jest przez nas dopieszczone i przyjemne dla oka.

Ważne jest tylko to, by elementy, które umieszczamy, wywoływały w nas pozytywne stany. Mają kojarzyć się z tym czego pragniemy i odzwierciedlały właśnie to jak chcemy się czuć w przyszłości. A więc na przykład jeśli ważna jest dla Ciebie kochająca się rodzina, możesz umieścić zdjęcie przytulonej, radosnej pary z dziećmi itp.

Najważniejsze są stany

W całej tej zabawie chodzi nie tylko o to by sprecyzować swoje cele, ale najważniejsze jest to jak czujemy się patrząc na nie.

Chodzi o to, by patrząc na mapę marzeń czuć się jakby to, co na niej jest, już się spełniło.

Dla naszej podświadomości nie istnieje przeszłość czy przyszłość. Dla niej liczy się stan i do spełnienia tego stanu będzie dążyć, podsuwać Ci możliwości czy okoliczności.

Jeśli chcesz zmienić pracę, może ktoś akurat zauważy Twój potencjał i zaproponuje Ci ciekawą ofertę, a może akurat natrafisz na fajne ogłoszenie, które Cię zainteresuje. Nigdy nie wiadomo co może się zdarzyć.

Co ważne, kreujmy nie konkretne osoby, czy konkretne miejsca pracy, ale stany jakie chcemy czuć.

Dlaczego? Bo być może gdzieś czeka na Ciebie na przykład lepsza praca, niż ta o której myślisz, ale jeszcze o niej nie wiesz. Po prostu kreuj to jak byś chciał się w niej czuć, co osiągnąć. Może to sukces finansowy, może podróże służbowe albo biuro z widokiem na miasto. Poczuj to i pozwól żeby się działo.

Oczywiście to nie znaczy, że masz tylko siedzieć z założonymi ramionami i czekać. Doskonal się, ucz, poznawaj ludzi, przybliżaj się do tego celu.

Kierunkowanie energii

Jasno postawione cele są ważne, bo kierunkują naszą energię. Przemawia to do naszej podświadomości i dzięki temu cele powoli się materializują.

Ważne żeby skupiać swoją uwagę na tych celach, wierzyć w siebie i nie rozpraszać się. Co może się stać jeśli tak nie będzie? Bardzo przemawia do mnie w tej sytuacji metafora wojska. Wyobraź sobie dowódcę, który posyła ludzi do walki i rankiem każe im wyruszyć nad rzekę. Chwilę później stwierdzi jednak, że może nie koniecznie jest to dobry pomysł, może nie mają szansy na wygraną i mówi im żeby jednak poszli nad jezioro. Wojsko widząc wahanie i niepewność dowódcy traci swoją wiarę w sukces a także energię i motywację.

Inny przykład, kiedy dowódca chce zdobyć pięć różnych państw i nie może zdecydować się, które najpierw. Dzieli więc wojsko na pięć oddziałów i posyła każdy w inną stronę. W każdym jednak miejscu będzie go na tyle mało, że prawdopodobnie przegrają walkę. Gdyby natomiast skumulowano siły w jednym miejscu, pewnie odnieśli by sukces.

Nasza energia jest jak to wojsko. Jeśli będziesz się wahać ona słabnie, jeśli nie będziesz miał celu, nie pójdzie w żadną stronę, nie będzie wiedziała co ma robić. To my nadajemy naszej energii zarówno kierunek jak i moc.

***

Mapa marzeń ma nam pomóc w ukierunkowaniu naszej energii, w nauczeniu odczuwania przyszłych stanów, dzięki czemu powoli będą one się materializować. Nasza rzeczywistość to odzwierciedlenie tego, co o niej myślimy i jak się czujemy. Poświęć więc codziennie trochę czasu na przyglądanie się swojej mapie marzeń i poczuj się jakby to wszystko już zaistniało w Twoim życiu. A żeby pomóc trochę losowi, rób też wszystko by przybliżać się do swoich celów.

A więc przede wszystkim CEL – pozytywny, wzbudzający w nas przyjemne odczucia.

Potem WIARA + RADOŚĆ + DZIAŁANIE – wiara w nasze cele i to, że mogą się one spełnić, radość zamiast zamartwiania się i działanie w kierunku osiągnięcia naszego celu.

Dzięki temu powstanie ukierunkowana ENERGIA, która może zdziałać cuda.

Powodzenia 🙂

The post Kreuj swoje życie – czyli czym jest Mapa Marzeń appeared first on Wersja 2.0.

Jakiś czas temu rzuciłam pracę. Nie był to kierunek dla mnie. Nie dawał mi satysfakcji i wiedziałam, że nie chcę tego robić całe życie. Postanowiłam więc, że muszę coś zmienić. Zapał był ogromny, ale okazało się jednak, że nie trwał długo, bo kiedy od tamtej pory zaczęłam zastanawiam się: no dobrze, ale co tak naprawdę chciałabym w życiu robić, nie umiałam w 100% powiedzieć co sprawiło by mi największą radość. Codziennie zadawałam sobie to pytanie, a nie umiejętność odpowiedzenia na nie zaczęła mnie bardzo męczyć i stresować. Czas mija a ja nie wiem w którą stronę mam iść. Wpadałam na jakiś pomysł po czym dopadały mnie wątpliwości czy to aby na pewno dobry kierunek. Czułam, że stoję w miejscu.

Głęboko w sobie zawsze miałam potrzebę by żyć szczęśliwie, po swojemu, być spełnioną w życiu i w tym co robię. Chciałam robić coś, co będzie dawać mi satysfakcję i ukochaną wolność i swobodę działania. Kiedyś to przekonanie było we mnie zakorzenione i nie wyobrażałam sobie że w życiu mogę robić coś co nie będzie mi tego dawało. Wydawało mi się, że mogę wszystko. Miałam w sobie przekonanie, że czegokolwiek nie będę chciała w życiu robić, będzie to możliwe, że poradzę sobie zawsze i wszędzie. Mogę założyć firmę, mogę podróżować po świecie, mogę wszystko. To poczucie dawało mi pewnego rodzaju bezpieczeństwo, ale trochę złudne. Dlaczego? Bo samo to poczucie to jeszcze nie krok do przodu. Trzeba jeszcze wiedzieć czego się w życiu tak naprawdę chce, mieć cel i plan…

Po skończeniu studiów w pewnym sensie cała moja wizja trochę podupadła. No bo studia się skończyły i co dalej? Przyszedł moment kiedy faktycznie mogę wszystko i wszędzie, ale co chcę konkretnie?

Myślałam o tym żeby wyjechać, podróżować, raczej pracować za granicą, ale zaczęły budzić się we mnie wątpliwości. Słyszałam dookoła, że po studiach wypada szukać dobrej pracy, w dobrej firmie, że nie jest to łatwe, że pierwszej pracy trzeba się trochę naszukać, że lepiej zostać w kraju i tutaj się najpierw czegoś nauczyć, że dorosłość nie wygląda już tak kolorowo jak mi się wydaje, że jest już wiele biznesów i wielu ludziom się nie udaje, że to wszystko nie jest takie łatwe itp, itd.

Te przekonania zbudziły we mnie myśli, że może faktycznie to prawda, może muszę wydorośleć, że może inni mają rację. Może jednak warto tu zostać, czegoś się nauczyć a potem jak będę chciała to już z bazą wiedzy mogę wyjechać i pracować gdzie zechcę. Warszawa mocno zdeptała na początku moje oczekiwania. Faktycznie pierwsza praca nie była łatwa do zdobycia, na każde ogłoszenie było mnóstwo kandydatów a zarobki były bardzo niskie jak na oczekiwania jakie mieli pracodawcy względem świeżo upieczonych absolwentów. Kiedy już zdobyłam pracę, większość mówiła: wow super, duża korporacja, duże możliwości no i umowa o pracę!

Myślałam kurcze może faktycznie moje podejście było dziecinne, może dorosłość wygląda inaczej, ale z drugiej strony wciąż czytałam o ludziach, którzy spełniają się w wolnych zawodach, wcale nie maja umowy o pracę i nie pracują na etacie. Robią rzeczy, których im z jednej strony zazdrościłam, ale z drugiej nie potrafiłam zrobić kroku w stronę tego żeby moje życie też tak wyglądało. Mój wewnętrzny głosik mówił „nie chcesz tego”, „korporacja nie jest dla ciebie”, a z drugiej strony chciałam się przekonać, że trzeba w życiu być ambitnym. Tak, chciałam być ambitna i dorosła.

Teraz ambicję rozumiem inaczej, jako umiejętność dążenia w życiu do tego co sprawia nam satysfakcję i żyć po swojemu a nie oczekiwaniami innych. Dla jednych to pnięcie się po drabince w korporacji, dla innych prowadzenie baru na plaży, ale ważne, żeby czuć, że to jest „moje”. 

Bardzo często miałam w życiu słomiany zapał: tak , założę biuro podróży, tak będę świetnym grafikiem, a potem w słabszej chwili przychodziły wątpliwości: a bo jest już masa takich ludzi, czy dam radę, czy mi się chce, czy warto, czy się uda, czy może moje myślenie jest dziecinne. Nie wiem…

Wiecie co? Zabrakło pewnego rodzaju harmonii.

Zabrakło balansu pomiędzy głosem malej Asi, która chce spełniać swoje marzenia a dużej i odpowiedzialnej Asi, która powinna jej w tym pomoc, ale co najważniejsze, przede wszystkim ją wysłuchać. 

Myślę, że najważniejsze w życiu jest słuchanie siebie i swoich potrzeb, nie oddzielanie się od nich, nie zagłuszanie ich.

Dziecko w nas jest po to by marzyć, by mówić co sprawia mu radość, a dorosły w nas by spojrzeć trzeźwym okiem co może zrobić by przekuć to na życie zawodowe, jaką ścieżkę obrać, jaki plan przygotować.

Dorosły jest po to by znaleźć konkretne narzędzia i możliwości, by być konsekwentnym, wytrwałym, odpowiedzialnym i silnym. Dziecko mówi czego pragnie a dorosły mówi: ok to się da zrobić, nie przejmuj się, że inni w to nie wierzą, znajdziemy drogę i będziemy na to pracować.

U mnie mała Asia, choć odważna i pełna życia, przygasła, bo ta dorosła nie umiała jej wysłuchać i nią pokierować, bo sama gdzieś tam była jeszcze niedojrzała. Mała Asia była też perfekcjonistką, zawsze chciała być we wszystkim najlepsza, nawet małe porażki nie popychały jej do dalszego działania, a sprawiały że się wycofywała. Przez perfekcjonizm często rezygnowałam szybko z tego co zaczęłam jak tylko ktoś okazywał się lepszy ode mnie. Zabrakło tu znowu dorosłej Asi, która powie: hej hej nie wszystko na raz, damy radę, ale spokojnie, małymi krokami, jeśli poniesiesz jakąś porażkę po drodze, nie ważne, idź dalej i nie poddawaj się, jestem z Tobą. Rób to, próbuj, jak Ci się nie uda to trudno, ważne, że spróbowałaś, najwyżej znajdziemy inne wyjście.

Sami dla siebie powinniśmy być największym mentorem i wsparciem.

To do czego zmierzam to wniosek, że koniec końców warto szukać tego, co naprawdę chcemy w życiu robić. Ale żeby znaleźć ten cel, musimy przybliżyć się do siebie. Czasem dochodzimy do tego w wieku 20 lat, czasem 40, a czasem 60. Ale warto tego doczekać.

Moim zdaniem bardzo ważny jest fakt, że na rozum nie wymyśli się co w życiu będzie dla nas najlepsze. To po prostu trzeba poczuć. Ja godzinami siedziałam zastanawiając się i tylko tracąc czas.

Jeśli nie wiesz czego chcesz to dochodź do tego małymi krokami, codziennie zagłębiaj się w siebie, zadawaj sobie pytanie co sprawia mi radość, w czym jestem dobry, czego chcę, aż w końcu ta odpowiedź do Ciebie przyjdzie. Okazuj sobie troskę i wyrozumiałość, zaprzyjaźniaj się ze sobą, zaufaj sobie. Im wcześniej zaczniesz to robić, tym szybciej przyjdzie odpowiedź. Wtedy rozum przyda się by obrać drogę. A w międzyczasie, zanim jeszcze tego nie odkryjesz, próbuj, podejmuj działanie, rób cokolwiek. Każde działanie do czegoś przybliża, chociażby do tego że będziesz wiedzieć: ok tego w życiu na pewno nie chcę robić. Ryzykiem prowadzenia swojego życia tylko umysłem jest to, że kiedy zabraknie słuchania siebie, można mieć cel i go osiągnąć ale czy da to szczęście jeśli nie wypływał z naszego wnętrza?

Wydaje mi się, że koniec końców w pewnym momencie jeśli nie żyje się swoimi pragnieniami może dopaść nas myśl, że mogliśmy jednak zrobić coś inaczej. Ale po co czekać tak długo?

Wracając do „nie wiem”, to w moim przypadku właśnie te słowa powodują, że odwracam się od siebie. Mam wrażenie, że każde nie wiem to zrzucanie odpowiedzialności na innych i otoczenie, jak mała dziewczynka, która mówi niech ktoś udźwignie moje życie i podejmie za mnie decyzję,

• każde „nie wiem” to zaprzeczenie sobie,
• każde „nie wiem” to odwrócenie się od siebie,
• każde „nie wiem” to szansa mniej,
• każde „nie wiem” to powiększenie zwątpienia w siebie,
• każde „nie wiem” to odwracanie się od siebie i swoich potrzeb
• każde „nie wiem” to stanie w miejscu i nie obranie żadnej drogi
• każde następne „nie wiem” budzi coraz większy niepokój.

Jaką radę chciałabym dać sobie i każdemu kto zmaga się z takimi dylematami?

Zamiast tyle gdybać – próbuj, zamiast tyle myśleć – działaj, zamiast się zamartwiać – kreuj w wyobraźni idealną przyszłość, żyj tymi stanami, zamiast narzekać – ciesz się i raduj, zamiast się na siebie złościć – troszcz się o siebie. Bo wiecie co? Najwspanialsze cuda w życiu dzieją się jak żyjesz pełen miłości i radości, cokolwiek w życiu się nie dzieje.

Życzę każdemu żeby odnalazł swoje szczęście, ale nie stał w miejscu tylko próbował, doświadczał i nie bał się porażki, bo koniec końców to dzięki nim w końcu dochodzi się do sukcesu.

A z okazji tego posta postanowiłam na próbę przez tydzień nie używać słów „nie wiem” i zobaczyć co zamiast nich podpowie mi moje wnętrze 😉

The post Nie wiem… – moje poszukiwania własnej drogi appeared first on Wersja 2.0.

Czy naprawdę myślicie, że ludzie tacy, jak Bill Gates czy Jeff Bezos używają list zadań czy aplikacji a’la task manager? Nic z tych rzeczy. Forbes przepytał ponad 200 miliarderów, olimpijczyków, wybitnych studentów i przedsiębiorców o zarządzanie czasem. Żadna z tych osób nie przyznała się do prowadzenia listy zadań. Większość osiąga swoje cele i odnosi sukcesy. Przypadek?

Dlaczego lista zadań jest do d…?

Na bazie własnych doświadczeń oraz krążących ty i ówdzie opinii innych (również autorów wielu książek) można wypisać najpoważniejsze wady wynikające z zarządzania czasem w oparciu o task manager i listy zadań.

Pozycje na liście zadań nie są osadzone w czasie

To bardzo proste – jest oderwana od zegarka. Wrzucamy tam wszystko, co chcemy robić, nie osadzając tego w konkretnych blokach czasowych. Mamy wręcz tendencje, żeby dodawać tutaj nawet proste czynności, których wykonanie zajmuje 5-10 minut. Inną tendencją jest przesadzanie – tworzenie zadań trudnych, nieosiągalnych, w zbyt dużej ilości. Firma badawcza iDoneThis ocenia, że 41 proc. spośród zadań na naszych listach nie zostaje nigdy wykonana.

Pilne czy ważne? Lista zadań miesza nam wszystko

Inna kwestia to brak rozróżnienia, co jest dla nas ważne, a co jest pilne. Wszystko leci do jednego wora. Oczywiście można to obejść poprzez stosowanie różnych priorytetów czy wręcz tagów, które niektóre listy pozwalają dodawać do zadań. Sama forma „to do” jednak nie sprzyja takiemu zarządzaniu.

Lista zadań Cię stresuje!

Ostatni problem z listami zadań jest taki, że są stresogenne. Chyba każdy przyzna, że widok listy kilkudziesięciu zadań wygląda przerażająco. W psychologii nazywa się to efektem Zeigarnika. Nieukończone zadania generują intruzywne, niekontrolowane myśli. Czujemy się zatem po prostu przytłoczeni.

Zalety kalendarza

Plusem kalendarza jest przede wszystkim możliwość zwizualizowania sobie tych 24 godzin, jakimi dysponujemy podczas zarządzania czasem. Tym samym łatwiej nam znaleźć balans między życiem zawodowym, a życiem prywatnym. Zadania związane z tym pierwszym lądują bowiem w innych godzinach. W momencie, gdy wracamy do domu i patrzymy na nasz kalendarz, widzimy wyłącznie zadania z tej drugiej sfery.

Mało tego, wyraźnie widzimy, ile trwa dane zadanie. Możemy sobie zarezerwować czas, tworząc bloczek o dowolnych rozmiarach. To działa na wyobraźnie. Uświadamiamy sobie, jak czasochłonna jest dana czynność. Tutaj pewnym ewenementem jest Elon Musk, który cały swój dzień dzieli na bloki po 5 minut. Każdy blok wypełnia jakimiś czynnościami. To bardzo efektywna metoda z jednego prostego powodu – jeżeli coś trwa 5 minut, co powstrzymuje Cię przed zrobieniem tego? Aż głupio szukać wymówek dla zadań, które w założeniu mają trwać właśnie tyle czasu, prawda?

Czynność wpisana do kalendarza jest bardziej namacalna, bardziej zobowiązująca. A co najważniejsze, forma, w jakiej ją dodajemy, sprawia, że nie ma praktycznie możliwości narzucenia sobie zbyt dużej liczby obowiązków. Ilość miejsca w kalendarzu jest ograniczona – podobnie jak czas w ciągu naszego dnia. Proste.

Co zatem mam zrobić ze swoją listą zadań?

Możliwości jest kilka. Nie powiem Ci, co musisz zrobić, ale podzielę się tym, co sam zastosowałem w swoim zarządzaniu czasem. Przede wszystkim wyrzuciłem z telefonu aplikacje do list zadań. Jeszcze jakiś czas temu lawirowałem między różnymi programami, próbowałem Todoist, Trello, Wunderlist. Zresztą pieczołowicie to opisywałem kilka tygodni temu, gdzie polecam po prostu tworzenie jednej listy zadań bez kombinowania. A co, jeżeli taka lista zadań nie działa u Was również? Wówczas idziemy w…

Kalendarz Google

Teraz wszystko wrzucam w Kalendarz Google. Mam tutaj kilka kategorii różniących się kolorami. Jeden jest do osobistych czynności, drugi do pracy, a trzeci współdzielę z Asią.

Aplikacja Google ma jeszcze kilka fajnych dodatków pomagających w zarządzaniu czasem, jak przypomnienia. To nic innego jak całodniowe zadania, które przechodzą z dnia na dzień dopóty, dopóki nie odhaczymy ich jako wykonane. To taki odpowiedni listy zadań, ale znacznie prostszy i wbudowany w kalendarz. Można nim dopełnić swoje codzienne planowanie, ale w taki sposób, żeby nie stracić nad tym kontroli (bo wrócimy do punktu wyjścia).

Cele w Kalendarzu Google

Inną ciekawostką jest funkcja tworzenia celów. Możemy wybrać np. naukę angielskiego albo bieganie, wskazać ile razy dziennie i o jakiej porze chcemy to robić, a Google Calendar znajdzie w naszej agendzie czas na te czynności, a następnie będzie o nich regularnie przypominał. Jedyne co musimy robić, to je odhaczać – w ten sposób budujemy swoisty ciąg, a im dłużej pozostaje on nieprzerwany, tym większą motywację mamy, żeby tak pozostało. Aplikacja w fajny sposób to wizualizuje, co jeszcze mocniej nakręca do działania.

Nie kombinuj!

I to właściwie tyle, jeśli chodzi o zarządzanie czasem w kalendarzu. Nie ma co przesadzać. Jasne, Kalendarz Google integruje się z innymi aplikacjami, jak np. notatnik Google Keep, z którego przypomnienia również pojawiają się w kalendarzu. Korzystanie z niego jest już jednak wyłącznie opcjonalne.

Zapewniam, że wypracowanie swojego „workflow” w oparciu o kalendarz szybko zaprocentuje. Nie ma znaczenia przy tym, czy używamy papierowego notatnika czy aplikacji w telefonie. Wszystko sprowadza się tutaj do jednego – unikania tworzenia niekończących się list czynności, z których finalnie niewiele wynika. W rezultacie zarządzanie czasem i praca nad sobą stają się nie tylko bardziej efektywne, ale też prostsze.

The post Wszystko, czego potrzebujesz w zarządzaniu czasem to kalendarz appeared first on Wersja 2.0.

Dlaczego nic się nie zmienia, mimo iż teoretycznie tego chcemy? Co jest trudnego w tym żeby faktycznie coś zrobić, skoro wiemy że byłoby nam wtedy dobrze. Dlaczego ten poniedziałek od którego mieliśmy zacząć nie nadchodzi, albo trwa jedynie do wtorku? Chcemy zmienić swoje życie, ale… jakoś tak nie wychodzi, nie wiadomo jak. Dlaczego wielkie plany kończą na niczym? Jak wyznaczać cele, żeby tego uniknąć? Powodów naszych porażek może być wiele. Oto kilka, według mnie tych najważniejszych.

Cel nie jest sprecyzowany. Czyli: „chciałbym, ale…”

Chcę coś zmienić, ale… nie do końca wiem co. Praca mi nie odpowiada, ale nie do końca wiem, co innego mogłabym robić. Nieznajomość siebie powoduje, że nie wiemy w którą stronę ukierunkować nasza energię, jaką zmianę naprawdę chcemy widzieć w swoim życiu. Rozpraszamy swoją uwagę na wiele różnych stron.

To tak, jakbyśmy byli wodzem dla swojego wojska. Jeśli wyślemy część wojska tu, część tam, a część jeszcze gdzie indziej, żadne w tak małej liczbie, nic nigdzie nie zdziała. Jeśli wyślemy nasze wojsko w jedno konkretne miejsce, ma ono ogromną siłę. Tak samo jest z naszym celem. Jeśli koncentrujesz się na nim z całą swoją mocą, masz dużo większe szanse na jego osiągnięcie.

Złota rada dotycząca tego, jak wyznaczać cele, to spokój. Warto usiąść, wyciszyć się i na spokojnie zastanowić: czego ja tak naprawdę chcę? Zadaj sobie pytanie co sprawia mi radość, co chciałabym robić żeby dawało mi to satysfakcję, napędzało do działania? Jak już będziesz wiedzieć co to jest to ważne jest, żeby sprecyzować swój cel, czyli jeśli chcesz schudnąć to określ ile, w jakim czasie i w jaki sposób chcesz to zrobić – więcej o tym mówi nam metoda SMART, według której cel musi być:

S – czyli Sprecyzowany

M – czyli Mierzalny

A – czyli Atrakcyjny

R – czyli Realistyczny

T – czyli Terminowy

Nie próbujemy

Skąd masz wiedzieć czy coś będzie dla Ciebie dobre, jeśli nigdy tego nie próbowałeś? Jak mogę powiedzieć czy lubię melona, czy wolę go na przykład od banana, jeśli nigdy go nie spróbowałam? Oczywiście najlepiej jest za młodu zapisywać się na wszelkie możliwe zajęcia, brać udział w wolontariatach, stażach, dopóki mamy na to dużo czasu, żeby zobaczyć co sprawia nam frajdę, w czym jesteśmy dobrzy, a w czym nie, ale tak naprawdę warto to robić w każdym wieku.

Zawsze jest dobry czas na doświadczanie życia, próbowanie nowych rzeczy, wychodzenie poza swoją strefę komfortu i zmianę na lepsze. Nawet nie musisz wiedzieć, jak wyznaczać cele, żeby po prostu tego spróbować.

Życie oferuje nam wiele możliwości, więc szukaj, nie bój się porażek, bo kto nie ryzykuje ten nie ma, a tylko zmiana jest jedyną pewną rzeczą w życiu. A co jeśli będzie to zmiana na dużo lepsze?

Słuchamy sceptyków

Wymyśliłeś coś fajnego, nakręcasz się celem, wiesz że masz super pomysł, po czym gaśnie on kiedy ktoś Ci mówi „eee to już było”, albo „coś Ty zejdź na ziemię, zajmij się normalną robotą, przestań bujać w obłokach”. Słuchając takich opinii nigdy nie zmienisz swojego życia.

Jeśli wierzysz w swój cel, nie słuchaj sceptyków, pracuj najciężej jak się da żeby go osiągnąć. Ludzie mają wiele ograniczeń, które nie pozwalają im pokonać pewnych barier w myśleniu. Pewne rzeczy są dla nich niemożliwe, nieosiągalne, ale to nie znaczy, że muszą być dla Ciebie.

Sami w to nie wierzymy

Jeśli czegoś w życiu pragniesz to zastanów się, czy w ogóle wierzysz w to, że uda Ci się to osiągnąć? Jeśli mówisz: chciałabym mieć własną firmę, ale podświadomie nie wierzysz, że jesteś w stanie ją prowadzić, właściwie to, mimo iż nie do końca lubisz swoją pracę, wygodnie Ci jest dostawać co miesiąc pensję i nie przejmować się niczym po godzinach pracy, to cel to tylko czcze gadanie.

Niby chcę… ale w to nie do końca wierzę i przez to nie robię nic w kierunku spełnienia tego marzenia.

Chcesz zostać modelką… ale właściwie to nie wierzysz w to, podświadomie myślisz sobie, że jesteś za niska albo za gruba, że na największe pokazy i tak nigdy się nie dostaniesz, więc nawet nie inwestujesz swojego czasu w to, by to zmienić, by poprawić swoją kondycję, czy zrobić jakikolwiek krok w stronę swojego celu. Trudno wyjaśnić, jak wyznaczać cele, w które będziemy wierzyć? Po prostu, jeśli masz cel musisz wierzyć że jesteś w stanie go osiągnąć i być przekonanym, że podejmiesz działania żeby się do niego przybliżać.

Chcemy i… na tym się kończy

Chcieć można całe życie i nic może z tego nie wyniknąć. Chcenie nie powoduje, że coś się dzieje, dopiero decyzja, że podejmę w tym kierunku kroki, i faktycznie to robię, przybliża mnie do celu. Jeśli cały czas tylko mówię, że czegoś chcę, a nic w tym kierunku nie robię, to w jaki sposób ma się to ziścić? Jeśli czegoś chcesz, to decydujesz się to zrobić i wziąć odpowiedzialność za to, wziąć na klatę wszystkie ewentualne konsekwencje i działać.

Chcemy wszystko, albo nic

Duże cele są ekscytujące, ale też nas przerażają, np. chcę przejechać kabrioletem Kalifornię. Dla kogoś kto nie ma prawa jazdy, bądź boi się jeździć, nie zna języka i nie podróżuje niezorganizowanymi wycieczkami, to faktycznie wydaje się nieosiągalne. Ale jeśli  zastosuje metodę małych kroków, rozłoży cel na etapy np. zrobię prawo jazdy, będę jeździć w coraz dłuższe wycieczki samochodowe, regularnie będę uczyć się języka, czytać o podróżach po Ameryce, miesięcznie odkładać na to określoną kwotę, w końcu powoli zacznę szukać lotów i sprawdzać jak dostać wizę – robi się już realniej prawda?

Krok po kroku przybliżamy się do celu, który na początku mógł wydawać się nierealny. Jeśli chcesz przeczytać 10 książek do końca roku, postanów sobie czytać 20 stron dziennie. Brzmi bardziej przystępnie nie sądzisz? To takie małe sukcesy, odczuwane codziennie, które przybliżają nas do jednego upragnionego, codziennie dodając nam skrzydeł.

Jeśli powiesz komuś żeby zbudował ścianę o wysokości 100 m to powie, że to niemożliwe, jeśli jednak będziesz chciał żeby codziennie budował jeden rząd to w końcu nim się obejrzy zbuduje 100 m. Maratończyk też nie przebiegnę maratonu od tak, tylko najpierw przygotowuje się do tego latami.

Tak naprawdę… to tego nie chcemy

Jeśli zamiast sposobów, szukasz wymówek to znaczy, że tak naprawdę czegoś nie chcesz, albo nie jesteś jeszcze na to gotowy. Chcesz umieć angielski, ale wymówką jest brak pieniędzy na kurs, to znaczy że tak bardzo Ci na tym nie zależy. W końcu teraz można uczyć się przez Internet, jest tam wiele materiałów, osób z którymi można porozmawiać, organizowane są eventy dla obcokrajowców gdzie można ich poznać i z nimi porozmawiać, jest wiele sposobów, które można wykorzystać jeśli się chce.

Nie lubisz swojej pracy, ale nie robisz nic by szukać nowej albo podnosić swoje kwalifikacje, to może podświadomie jest Ci wygodnie, boisz się zmian, boisz się, że może będzie gorzej, wolisz żeby było źle ale stabilnie. Często też boimy się krytyki, np. chcemy pisać artykuły, ale zwlekamy z tym, bo podświadomie boimy się, że po publikacji mogą spotkać się z oceną, z krytyką, z którą być może nie będziemy umieli sobie poradzić.

Dążenie do celu budzi w nas więcej negatywnych niż pozytywnych uczuć

To jest mocno powiązane z tym o czym piszę w punkcie wyżej. Jeśli dążenie do celu budzi w Tobie więcej negatywnych niż pozytywnych odczuć, to prędzej czy później go zaniechasz, wrócisz do poprzedniego stanu rzeczy.

Zanim zaczniesz się zastanawiać, jak wyznaczać cele, zastanów się, jak je uatrakcyjnić. Cel musi być dla Ciebie zachęcający, musi to być coś, o czym myśląc czujesz ekscytację i wiesz, że jesteś w stanie zrobić wiele żeby to osiągnąć. To jest potężniejsze uczucie niż strach, że coś się nie uda, że może być ciężko, ze może trzeba będzie poczynić pewne wyrzeczenia.

Prosty przykład, mówisz: chcę schudnąć, i budzi to w Tobie mimo wszystko więcej zniechęcenia, bo myślisz sobie że będziesz musiał odmawiać sobie słodyczy, ćwiczyć (a tego nie lubisz), a jeśli tak cel brzmiałby: „w marcu zmieszczę się w swoją piękną, białą sukienkę”. Kiedy o tym myślisz budzi to w Tobie pozytywne odczucia, widzisz siebie w pięknej sukience i czujesz, że chcesz podjąć działania żeby właśnie tak się stało w rzeczywistości.

Mówisz: „będę mył codziennie przed snem naczynia” – cel budzi negatywne odczucia, „ech znowu będę babrać się w tym zlewie”, a jeśli sformułujesz to w sposób: „codziennie rano kiedy się obudzę będę widział piękny, czysty zlew” – to już budzi przyjemne emocje i więcej energii żeby do tego dążyć.

Cel musi być więc pozytywny, budzić w nas pozytywne emocje, musimy skupiać się na pozytywnych stronach, które będą nas nakręcać do działania.

Jak wyznaczać cele?

Każdy cel można osiągnąć jeśli naprawdę się tego chce i będzie się konsekwentnie do niego dążyć. Podobno cel nie zapisany to tylko życzenie – więc zapisuj swoje cele, wyobrażaj sobie jak będziesz się czuć jak to osiągniesz, przyzwyczajaj swój umysł do tego stanu.

Żyj tym pozytywnym stanem i swoim pozytywnym celem i bądź cierpliwy i pracowity.

Wychodź poza swoją strefę komfortu, bo tam czekają na Ciebie cuda.

I nie poddawaj się, bo ograniczenia są tylko w Twojej głowie, a kiedy już to zrozumiesz to poczujesz wszystko możliwość.

I tego Ci życzę.

The post Dlaczego nie osiągamy celów? appeared first on Wersja 2.0.

Kiedy wpiszemy w Google pytanie o to, jak dotrzymywać postanowień noworocznych, zostaniemy storpedowani milionami wyników. Trudno się dziwić, bo w swojej bezsilności spowodowanej porażkami w latach ubiegłych, zaczynamy rozglądać się za alternatywnymi rozwiązaniami. Części z nas ta sytuacja spędziła już sen z powiek, więc zrezygnowaliśmy z postanowień całkowicie. Część jeszcze walczy, a niektórzy niezrażeni niczym dziarsko wypisują kolejne listy i przypinają je magnesem na lodówce.

Tym razem się uda?

Ludzki mózg jest tak skonstruowany, że lubi sytuacje, kiedy coś się kończy i coś zaczyna. Nowy Rok jest tylko jednym z przykładów – najczęściej powtarzanym, bo hucznie obchodzonym. Zresztą sam przymiotnik „nowy” jest tutaj mocno sugestywny. Jeszcze kilka lat temu hasłem „Nowy Rok, nowy/nowa ja” posługiwały się popularne marki z branży modowej i kosmetycznej. Dziś zostało ono na tyle wyeksploatowane, że budzi co najwyżej pobłażliwe uśmiechy na twarzy. Czemu jednak kierować się tylko Nowym Rokiem? Spójrzmy jednak na inne, przełomowe momenty, które mogą nas skłaniać do zmian:

• nowa praca,
• nowy partner/partnerka (albo też rozstanie z obecnym),
• urodziny dziecka,
• śmierć kogoś bliskiego,
• nowy miesiąc,
• nowy tydzień,
• nowy dzień…

Wszystko zaczyna się tak naprawdę w naszej głowie (zawiało klasykiem…). Dlaczego zatem przełomowym momentem nie może być ten poniedziałek? A może jutrzejszy poranek, kiedy wszystko zaczyna się od nowa? Oczywiście, myśląc w ten sposób też narażamy się na popadnięcie w skrajności, czego efektem będzie życie dniem jutrzejszym (a to już temat na osobny wpis), dlatego ważny jest zdrowy rozsądek. Na samym końcu i tak będzie liczyło się tu i teraz.

Jak dotrzymywać postanowień noworocznych?

Dotrzymywanie postanowień noworocznych, jak już ustaliliśmy, nie jest proste. Jak zatem postępować, żeby było nam prościej? Co robić? Co postanawiać?

Wielką krzywdę robią ludziom autorzy tych wszystkich poradników, w których wymienia się garść sztuczek i sugeruje natychmiastowe wcielenie ich w życie. Jasne, będzie nam pewnie łatwiej, jeżeli zapiszemy nasze postanowienia (tutaj odsyłam do zapoznania się z metodą S.M.A.R.T., która jest niezwykle skuteczna). Pomocne jest też rozbicie ich na mniejsze etapy, a tych na jak najmniejsze czynności – takie, które można wykonywać regularnie bez większego wysiłku. Metoda małych kroczków zawsze sprawdza się tutaj doskonale. Zatem jeżeli planujemy nie jeść słodyczy od 1-go (albo 2-go, bo dzień wcześniej na ogół leczymy dolegliwości posylwestrowe…), spróbujmy najpierw wybrać jeden dzień w tygodniu, w którym całkowicie z nich zrezygnujemy. W lutym dołóżmy drugi dzień. W marcu trzeci i tak dalej…

Realizacja celu musi być jak wchodzenie do wanny z gorącą wodą: jedna noga, druga noga…

Bez sensu? No to zastanówmy się, co jest lepsze – rezygnacja ze słodyczy we wtorki i czwartki czy powrót do starych nawyków w dwa tygodnie po 1 stycznia? Nie zapominajmy o tym, że cel musi być dla nas osiągalny. Równie ważne jest też, by potem dało się go zmierzyć. Co powiecie zatem na kalendarz, w którym zakreślicie na czerwono każdy dzień, w którym „pozostaliście czyści”? Nic tak nie motywuje, jak późniejsze zaglądanie do niego i obserwowanie swoich postępów. Ale uwaga – nie polecam robienia tego w jakiejkolwiek aplikacji na telefonie. Wydrukujcie kartkę i powieście ją na lodówce lub gdziekolwiek na widoku. Niech ten cel Was stale prześladuje. Niech siedzi w głowie – musi być przecież dla Was istotny.

A może łatwiej byłoby zaplanować jedzenie warzyw niż rezygnowanie ze słodyczy? Tu istnieją różne teorie. Mówi się, że nasza podświadomość ignoruje przedrostek „nie” w każdym postanowieniu i zamiast nas w nim wspierać, zaczyna sabotować. Kiedy jednak pójdziemy w drugą stronę i rzucimy hasło „będę jadł zdrowiej”, zabraknie w nim najważniejszego – konkretów. O wiele skuteczniejsze będzie wybranie dnia w tygodniu, kiedy każdy Wasz posiłek będzie się składał z warzyw (albo zawierał warzywa). Za trudne? To niech jeden posiłek tego dnia będzie „warzywny”. Jeżeli ten sposób zadziała – świetnie. Jeżeli polegniemy, wracamy do rezygnowania ze słodyczy. Inne teorie mówią, że o wiele łatwiej jest zaprzestać pewnych czynności (jedzenia słodyczy) niż zacząć wykonywać nowe (jedzenie warzyw, chodzenie na siłownię).

Sami musimy się przekonać na własnej skórze, co działa na nas najlepiej

I tutaj docieramy do sedna. Realizowanie celów, własny rozwój i poprawianie jakości swojego życia (bo czy nie o to w tym wszystkim chodzi?) to tak naprawdę szalenie indywidualna sprawa. A tymczasem zewsząd atakują nas hasła:

• wstawaj o 5 rano i medytuj przez godzinę,
• ćwicz codziennie na siłowni,
• kochaj wszystkich ludzi,
• wyrób sobie ten nawyk, a odniesiesz sukces,
• [tu wstaw jakąkolwiek czynność, którą trzeba koniecznie robić].

Nie tędy droga! Aby w ogóle zacząć cokolwiek robić ze swoim życiem, trzeba przede wszystkim obserwować siebie. Poznać swoje potrzeby. Swoje, a nie te, które zaprogramowało nam społeczeństwo. Czy na pewno chcesz mieć 8-godzinną pracę i mieszkanie w centrum Warszawy? Czy to na pewno Twój cel, a nie Twoich rodziców, przyjaciół, partnera? Niech nasze postanowienia noworoczne będą właśnie takimi naszymi, dobrze przemyślanymi celami (albo niech do tych naszych celów nas przybliżają).

–

A skoro o swoich celach mowa. Moim jest pisanie tutaj przynajmniej 1-2 razy w tygodniu. Wersja 2.0 jest postanowieniem noworocznym. Miejscem do przelewania chaotycznych myśli na słowa, które, mam nadzieję, będą przydatne i inspirujące dla każdego, kto, tak jak ja, chce się zmieniać na lepsze. I tutaj walniemy inspirujący cytat:

Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana.

The post Tak, ten blog jest postanowieniem noworocznym. Może dotrzymamy ich razem? appeared first on Wersja 2.0.