Zion – wzrok skierowany w niebo

Zion National Park leży w południowo-zachodnim Utah i jest jednym z najchętniej odwiedzanych parków w całych Stanach. Ale tym, co wyróżnia go spośród innych – Grand Canyonu, Bryce, Arches – jest perspektywa. W Grand Canyon stoisz na krawędzi i patrzysz w przepaść. W Zion jesteś na dnie kanionu i patrzysz w górę. Ściany z czerwonego i pomarańczowego piaskowca nawajskiego wznoszą się po obu stronach na nawet 800 metrów. Czujesz się mały w zupełnie inny sposób niż gdziekolwiek indziej.

Na Zion National Park mieliśmy przeznaczony tylko jeden dzień i musieliśmy zdecydować: Angels Landing czy Narrows. Angels Landing to najpopularniejszy szlak Zion – widoki z góry, łańcuchy wbite w skałę, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szlaków w USA, ale trzeba było mieć na niego wcześniej załatwione pozwolenie. Za to Narrows kusiło czymś, czego nigdzie indziej nie można doświadczyć. Wybraliśmy Narrows w zasadzie bardzo spontanicznie i do dziś uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji tej podróży.

Jak dotrzeć do szlaku Narrows w Zion?

Wjazd do parku obejmuje karta America the Beauty, którą kupujemy na rok (od tego roku kosztuje 250$ i można dzięki niej wjechać do wielu Parków Narodowych w USA). Jak w wielu innych Parkach Narodowych, po dojechaniu i zaparkowaniu auta, kierujemy się do specjalnego darmowego autobusu, który kursuje po parku i zatrzymuje się na kilku przystankach. Każdy z nich to inne miejsce, inny szlak, inny widok. Zion Canyon Scenic Drive – główna droga przez park – jest w sezonie zamknięta dla prywatnych samochodów.

Żeby dotrzeć do szlaku Narrows, musimy wysiąść na ostatnim przystanku autobusu, czyli Temple of Siwinawa. Tu zaczyna się krótki spacer, który po około 15 minutach doprowadzi wprost do wejścia na Narrows. I tu zaczyna się najlepsze – wchodzimy do rzeki.

Po drodze mijamy inne ciekawe przystanki takie jak:

• Court of the Patriarchs – krótkie wyjście na punkt widokowy, z którego widać trzy masywne skalne szczyty nazwane imionami biblijnych patriarchów: Abraham, Isaac i Jacob. Warto nawet na chwilę wysiąść i poszukać ich wzrokiem
• Zion Lodge – jedyny hotel wewnątrz parku, można tu zjeść lub odpocząć. Stąd też startuje kilka szlaków
• The Grotto – tu zaczyna się podejście na Angels Landing, czyli ten drugi słynny szlak z łańcuchami wbitymi w skałę
• Weeping Rock – krótki spacer do miejsca, gdzie ze skalnej ściany sączy się woda, tworząc rodzaj wiszącego ogrodu z paprociami i kwiatami rosnącymi prosto ze skały. Trochę surrealistyczne
• Big Bend – przystanek bez konkretnego szlaku, ale z widokami na zakręt wąskiego kanionu i wyjątkowo wysokie skalne ściany.

Zacznij wcześnie – naprawdę wcześnie

Zion to jeden z najbardziej obleganych parków. Parking przy wejściu do parku jest bezpłatny – jak w większości parków narodowych w USA – ale zapełnia się błyskawicznie. To jedyny park, w którym nie udało nam się zaparkować, mimo że byliśmy w nim o 8:30. Musieliśmy zostawić auto na płatnym parkingu w miasteczku obok i dojechać do parku autobusem.

Na szczęście autobus działa sprawnie i jest darmowy. Kursuje regularnie i dowiezie nas do wejścia do Parku. Brzmi nieźle, ale przy napiętym planie tracenie czasu na szukanie parkingu, dojście do przystanku i czekanie na kurs jest bolesne. Dlatego – jedźcie jak najwcześniej.

Buty i kij – czyli jak przygotować się do szlaku Narrows?

Szlaku Narrows nie pokonamy po prostu w butach trekingowych i bez przygotowania. Przy wejściu na szlak lub w pobliskich miasteczkach jest wypożyczalnia specjalnego sprzętu: neoprenowe skarpety, wodoodporne buty i kije trekkingowe. Niektórzy wypożyczali nawet stroje wodoodporne podobne do ogrodniczek. Wahaliśmy się, czy na pewno jest to niezbędne, ale na szczęście rozsądek wygrał. Wypożyczyliśmy. I dzięki Bogu, bo bez tego po prostu byśmy nie dali rady.

Nurt w rzece jest silniejszy, niż się wydaje. Nawet tam, gdzie woda sięgała mi do kostek czy kolan, czułam ogromną siłę, która zwalała z nóg. Trzeba uważać naprawdę na każdy krok. Poza tym dno rzeki to potężne ilości mniejszych i większych kamieni – śliskich i niestabilnych. Bez kija, który daje podparcie i specjalnych butów, które dają przyczepność, byłoby to po prostu bardzo niebezpieczne. Do tego woda jest tutaj lodowata nawet latem, aczkolwiek jest w tym też jakiś urok, bo nigdy nie będzie gorąco 🙂

Jak wygląda sam szlak

Narrows to szlak, który nie ma utwardzonej ścieżki. Ścieżką jest rzeka Virgin River. Wchodzisz do wody i idziesz przed siebie, a po obu stronach rosną ściany skalne – miejscami wąskie na kilka metrów, wysokie na kilkaset. Szczelina jest tak ciasna, że w niektórych miejscach słońce ledwo do niej dociera.

Uwierzcie mi, to jest spektakularny widok. Gra świateł, potężne pionowe skalne ściany, potęga natury, coś niesamowitego. Czasem przy rzece znajdziecie kawałek suchego lądu, gdzie można usiąść i odpocząć, ale nie ma zbyt wiele takich miejsc. To, co zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ale to chyba w każdym parku narodowym w jakim byliśmy, było to jak życzliwi i pomocni byli ludzie. Nikt nie irytował się jeśli ktoś szedł wolniej, jeśli chciał zrobić sobie zdjęcie, atmosfera na szlaku była naprawdę fantastyczna.

Na początku szlaku faktycznie jest sporo ludzi, najgłębszy moment, gdzie woda sięga do klatki piersiowej jest bardzo blisko od wejścia. Tu się odbywa największa selekcja, bo sporo ludzi zawraca. W gruncie rzeczy zatem, im dalej pójdziemy, tym robi się spokojniej wokół.

Po jakimś czasie mijasz dosłownie pojedyncze osoby. Kolory kanionu zmieniają się za każdym zakrętem i są niesamowite. Ciągle patrzysz raz w dół pod nogi, a raz w górę na te przepiękne, majestatyczne struktury.

Większość osób najdalej dociera do miejsca zwanego Wall Street, i tak było z nami, to pierwszy odcinek szczeliny, najbardziej spektakularny i najczęściej fotografowany. Czas przejścia do Wall Street i z powrotem to teoretycznie ok. 6-7 godzin. Nam zajęło to trochę krócej.

Ważne jest to, że wracamy tą samą trasą, więc w pewnym momencie trzeba po prostu podjąć rozsądną decyzję o zawróceniu. Oczywiście warto też wziąć pod uwagę, o której robi się ciemno – raczej nie chciałabym wracać rzeką po zmroku.

Pozwolenie – czy jest potrzebne?

Planując wyjazd, natknęłam się na informacje, że do Narrows potrzebne jest pozwolenie. Przez chwilę myślałam, że to dotyczy całego szlaku. Okazuje się, że to nie do końca tak.

Odcinek od dołu, czyli ten, który pokonuje zdecydowana większość turystów, nie wymaga żadnego pozwolenia. Wchodzisz od strony Temple of Sinawava, idziesz rzeką przed siebie tak daleko, jak chcesz i masz siłę, a następnie wracasz tą samą drogą. Właśnie tak zrobiliśmy my i właśnie tak wygląda klasyczne Narrows.

Pozwolenie jest natomiast wymagane przy wariancie z góry na dół – czyli trasie zaczynającej się przy Chamberlain’s Ranch, prowadzącej przez cały kanion aż do Temple of Sinawava. To kilkanaście godzin wymagającego marszu (a miejscami pływania), najczęściej rozbitych na dwa dni z noclegiem w kanionie. Zdecydowanie nie jest to dla każdego, choć brzmi absolutnie niesamowicie – spanie pod gołym niebem w środku szczeliny, między skalnymi ścianami musi być niezapomnianym doświadczeniem. Pozwolenia rezerwuje się przez recreation.gov i podobnie jak kempingi w parkach, rozchodzą się bardzo szybko.

Jeśli macie tylko jeden dzień – tak jak my – żadne pozwolenie nie jest potrzebne. Po prostu przyjedźcie wcześnie, wypożyczcie sprzęt i wejdźcie do rzeki.

Flash floods – tego nie można zbagatelizować

Przed wejściem na szlak koniecznie sprawdźcie komunikaty o zagrożeniu powodziowym. Możecie zrobić to w visitor center po wjeździe do parku. Flash flood, czyli powódź błyskawiczna, to jedno z największych niebezpieczeństw w Narrows. Woda może nadejść błyskawicznie, bez ostrzeżenia, nawet przy słonecznej pogodzie w kanionie, jeśli gdzieś dalej w górach spadł deszcz.

Tablice przy wejściu na szlak pokazują aktualny poziom ryzyka – zielony, żółty, czerwony. Przy czerwonym wejście jest zamknięte. Nie jest to miejsce, do którego można podejść beztrosko, tu się czuje ogromny respekt do natury.

Szlak Narrows w Zion – czy warto?

Absolutnie tak! Wyjście z rzeki po kilku godzinach w środku tej szczeliny to jeden z tych momentów, które trudno opisać słowami. Mokra, zmęczona, z obolałymi nogami od kamieni, ale z poczuciem, że właśnie doświadczyłam czegoś, co naprawdę trudno porównać z czymkolwiek innym. Te pionowe ściany skalne nad głową, ta zimna woda, ten nurt, który non stop przypomina o potędze natury – to jest Narrows.

Jeśli macie tylko jeden dzień w Zion i stoicie przed wyborem, to zrozumiałe, że możecie czuć się zagubieni. Ale uwierzcie mi, wybór Narrows to decyzja, której nie pożałujecie! To doświadczenie, które na zawsze pozostanie w waszej pamięci. Nie wahajcie się – ruszajcie w drogę i odkryjcie magię tego miejsca!

The post Wędrówka rzeką między ścianami kanionu. The Narrows w Zion National Park to szlak, którego nie zapomnimy appeared first on Wersja 2.0.

Elastyczność

Stany Zjednoczone są ogromne. Odległości, które na mapie wydają się niewielkie, w rzeczywistości potrafią zająć wiele godzin jazdy. A do tego dochodzą nieprzewidziane sytuacje: zamknięte drogi, remonty, objazdy, a czasem nawet całkowicie zamknięte parki narodowe – jak w naszym przypadku było to Death Valley. Wystarczy jeden taki przypadek, żeby plan dnia posypał się całkowicie.

Kiedy próbowałam zaplanować naszą podróż, szybko zdałam sobie sprawę, że nie jestem w stanie zaplanować każdego noclegu z góry. Trasy, które mieliśmy pokonywać codziennie, były długie, lista miejsc do zobaczenia ambitna, a ja nie miałam żadnego punktu odniesienia: ile czasu zajmie dana atrakcja, ile stracimy w korkach, ile realnie potrzebujemy na odpoczynek czy jedzenie. Miałam wiedzę z blogów, ale to nadal była tylko teoria.

Baliśmy się, że planując zbyt intensywną podróż, łatwo będzie nam wpaść w spiralę stresu i pośpiechu. A dobrze wiemy, jak łatwo dać się skusić myśli: „może jeszcze jedno miejsce po drodze?”. Niestety może się wtedy okazać, że nie zdążymy dojechać do zarezerwowanego noclegu, dojedziemy do niego późno w nocy lub po prostu w pewnym momencie dopadnie nas ogromne zmęczenie. Co więcej, nie wszystko da się przewidzieć. Czasem jakieś miejsce nas zachwyci i będziemy chcieli zostać dłużej, a może przez nieprzewidziane okoliczności będziemy mieć po prostu niewystarczającą ilość czasu w danym miejscu, a czasem coś nas rozczaruje i będziemy chcieli wyjechać wcześniej. Dobrze mieć przestrzeń, żeby reagować na to na bieżąco.

Dlatego postawiliśmy na elastyczność.

Strategia kilku nocy

Naszą strategią było zarezerwowanie noclegów w kluczowych miejscach – na początku wyprawy oraz tam, gdzie ceny są najwyższe, a dostępność szybko znika. Chodziło o duże miasta i okolice parków narodowych, gdzie warto mieć pewność, że będzie gdzie spać. Z góry zarezerwowaliśmy więc:

• pierwsze trzy noce w San Jose (ze względu na konferencję, w której brał udział Tomek – stamtąd łatwo było też dojechać do San Francisco pociągiem lub Flixbusem),
• dwie noce w Los Angeles,
• noc w Las Vegas
• trzy ostatnie noce przy Parku Narodowym Yosemite.

Pomiędzy tymi punktami zostawiliśmy sobie przestrzeń. Mieliśmy zaplanowane co chcemy zrobić danego dnia, mieliśmy całą wstępną trasę, ale nie mieliśmy po prostu noclegów. Kiedy Tomek prowadził auto, ja w trakcie dnia wyszukiwałam nocleg – mniej więcej wtedy, gdy wiedzieliśmy już, dokąd dojedziemy danego dnia, ustalaliśmy wtedy też, czy nasz plan musi w jakiś sposób zostać zmodyfikowany, czy nie, i tak działaliśmy przez całą wyprawę. To pozwalało nam na dużą swobodę i dostosowywanie planu na bieżąco.

Dało nam to również poczucie bezpieczeństwa, bo nie musieliśmy się stresować, że jest 22:00, a przed nami jeszcze 6 godzin jazdy do zarezerwowanego miejsca. Zawsze można zatrzymać się wcześniej i po prostu odpocząć. Na szczęście wstępny plan, który mieliśmy, okazał się całkiem racjonalny i nie zdarzyło nam się, że w planie mieliśmy na kolejny dzień np. dany park narodowy, a nie byliśmy w stanie do niego dojechać.

Dobrym sposobem jest zrobienie głównego szkicu podróży z najważniejszymi punktami i wypisanie sobie rzeczy mega dla nas ważnych do zobaczenia w danym miejscu lub po drodze (ewentualnie zbaczając delikatnie z trasy) oraz rzeczy nice to see, czyli takich, które chcemy zobaczyć, ale jeśli trzeba będzie to je pominiemy, żeby skrócić trasę. Nam wielu opcjonalnych punktów niestety nie udało się zaliczyć, bo okazało się, że już nasz plan podstawowy był bardzo obszerny.

Oczywiście, jeśli planujecie konkretne atrakcje, jak np. Kanion Antylopy, i macie to zarezerowane z góry, warto uwzględnić je jako punkty obowiązkowe i dopasować do nich trasę. Warto też regularnie sprawdzać komunikaty o stanie dróg i parków, zwłaszcza przy bardziej górzystych czy odległych trasach.

Noclegi przy Parkach Narodowych? Zererwuj z dużym wyprzedzeniem

Noclegi przy Parkach Narodowych, zwłaszcza tych najpopularniejszych jak Yosemite, Zion czy Grand Canyon, rezerwowane są z dużym wyprzedzeniem. Nic dziwnego, każdy chce być tam jak najwcześniej żeby mieć gwarancję chociażby miejsca parkingowego, bo już o 8 rano potrafią się tworzyć gigantyczne kolejki a parkingi rano zapełniają się bardzo szybko. Oczywiście najlepiej szukać noclegu jak najbliżej wjazdu do parku narodowego, bo im bliżej wjazdu do parku, tym krótsza nasza poranna trasa. Im dalej, tym niestety musimy wstać wcześniej.

W naszym przypadku największy korek i największą ilość ludzi widzieliśmy w parku Zion, więc tam szczególnie polecam wybranie się jak najwcześniej. Zion był jedynym miejscem, gdzie nie udało nam się znaleźć miejsca parkingowego i musieliśmy zaparkować w miasteczku obok, skąd na szczęście jechał darmowy autobus, ale musieliśmy zapłacić za parking 20 dolarów. Przy napiętym harmonogramie strata czasu na znalezienie płatnego miejsca i dojechanie do parku była dla nas bardzo duża, polecam więc strategię „im wcześniej, tym lepiej”, żeby uniknąć takich problemów.

Spanie pod gwiazdami, czyli noclegi w Parkach Narodowych

Większość parków narodowych oferuje możliwość spania bezpośrednio na campingach znajdujących się wewnątrz parku. Na stronie recreation.gov można sprawdzić dostępne miejsca, udogodnienia i zarezerwować konkretna parcele. Niestety popularne kempingi są rozchwytywane nawet 5, 6 miesięcy wcześniej. System działa jak sprzedaż biletów na koncert – o określonej godzinie rusza rezerwacja i po kilku minutach może już nie być miejsc.

Niektóre parki oferują miejsca na zasadzie „first come, first served”, ale trzeba być na miejscu wcześnie rano, nawet przed otwarciem bramy.

Myślę, że spanie w parku narodowym musi być niesamowitym przeżyciem. My finalnie nie zdecydowaliśmy się na to, bo nie mieliśmy ani namiotu, ani śpiworów, ale wschód słońca nad wielkim kanionem, oglądanie rozświetlonego gwiazdami nieba w Joshua Tree, doświadczenie tej ciszy i spokoju, czy po prostu klimatu, jaki tam panuje, poznanie innych osób, musi być fantastyczne i chętnie kiedyś po to doświadczenie tam wrócę.

Widziałam też, że na grupach facebookowych można znaleźć posty osób, które aktualnie kończą swoją wyprawę i chętnie oddadzą lub odsprzedadzą sprzęt campingowy, więc jest to także fajna opcja, by zaoszczędzić, a skorzystać z campingowania.

A może łóżko z widokiem na Grand Canyon?

Niektóre parki narodowe oferują noclegi w hotelach w samym ich sercu. Często są to miejsca drogie, ciężko dostępne, nie zawsze luksusowe, ale oferują to magiczne doświadczenie budzenia się z widokiem na Grand Canyon czy obserwowanie z kubkiem kawy jak o świcie, z ciemności, wyłaniają się powoli monumenty w Monument Valley. Warto to rozważyć, jeśli możecie sobie na to pozwolić, bo może to być jedna z tych niezapomnianych chwil wyjazdu.

Kilka hoteli z widokiem, które wpadły nam w oko:

Hotel The View – w Monument Valley – hotel położony tuż przy skalnych formacjach, z tarasami skierowanymi na wschód.

El Tovar Hotel (Grand Canyon, South Rim) – zabytkowy, drewniany hotel z 1905 roku, stojący niemal na krawędzi kanionu. Ikona stylu narodowego parku. Trzeba rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem.

Zion Lodge (Zion National Park) – znajduje się bezpośrednio na terenie parku, co daje unikalną możliwość spania w samym sercu Zion – z okien widać czerwone klify, a na poranny szlak można wyjść prosto po śniadaniu, zanim dotrą tam tłumy.

Uważaj na popularne destynacje i weekendy

Trzeba pamiętać, że noclegi w weekendy, zwłaszcza w miastach jak Las Vegas, czy Los Angeles, są po prostu droższe. W Las Vegas różnica wynosi nawet 2,3 krotność ceny w tygodniu. Noclegów może być również mniej, zarówno w miastach, jak i przy popularnych parkach narodowych.

Planując trasę, zastanów się gdzie warto spędzić weekend, a kiedy nie warto przepłacać, np. jesli nie zależy Ci na weekendzie w Las Vegas, nie warto płacić 3 razy więcej za nocleg a lekko zmodyfikować trasę.

Baza wypadowa dla chwili odpoczynku

Codzienne pakowanie walizek o 6 rano do auta i ponowne wypakowywanie ich w nowym miejscu może być bardzo męczące, a zazwyczaj tak to u nas wyglądało, dlatego tam, gdzie ma to sens, rezerwuj nocleg na 2-3 noce i potraktuj to jako bazę wypadową do kilku miejsc w pobliżu.

My zrobiliśmy tak w Kanab gdzie była to nasza baza wypadowa do Zyon i Bryce, które były obok siebie, oraz w Williams, gdzie dojechaliśmy wieczorem, cały kolejny dzień przeznaczyliśmy na Grand Canyon i kolejnego dnia z rana ruszyliśmy dalej w trasę.

Czasami warto też nacieszyć się danym miejscem dłużej niż kilka godzin w biegu, ale też dać sobie czas na chwilę wytchnienia, lub gdy chcecie zobaczyć dane miejsce zarówno o wschodzie, jak i o zachodzie słońca.

Gdzie szukaliśmy noclegów

Szukaliśmy noclegów głównie przez Booking i Airbnb, ale to właśnie Airbnb okazało się dla nas zdecydowanie lepszym doświadczeniem. W wielu przypadkach trafialiśmy na świetne miejsca w tej samej cenie, co dość przeciętny motel na obrzeżach. A mówiąc szczerze – motele zdecydowanie nie należą do miejsc, które wspominamy z sentymentem.

Z kolei gospodarze z Airbnb byli przemili i pomocni, często oferując coś więcej niż tylko nocleg – lokalne wskazówki, rozmowę i po prostu możliwość poznania lokalnych mieszkańców.

Ciekawym doświadczeniem było też szukanie noclegu w Los Angeles, co drugi gospodarz był aktorem, reżyserem, tancerzem, producentem czy joginem. Można tam naprawdę trafić na barwnych ludzi i zamienić nocleg w ciekawe spotkanie.

Warto też wiedzieć, że amerykański system ocen i gwiazdek różni się od europejskiego. Często hotel z 4 gwiazdkami w USA miałby u nas co najwyżej 2, dlatego warto dokładnie czytać opinie i oglądać zdjęcia, zanim się zarezerwuje. Choć i to czasem zawodzi, bo nocleg przy Yosemite, który zarezerwowaliśmy wyglądał na zdjęciach jak piękny butikowy hotel w górach, a w rzeczywistości nie różnił się za bardzo standardem od motelu.

Uważaj na ceny

Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że cena, którą podaje nam Booking za nocleg, jest raczej finalną, z wliczonymi podatkami, sprzątaniem itp. Przy szukaniu noclegów w USA byłam zszokowana dysproporcją ceny za nocleg a dodaniem do niej tego, co małym drukiem nie jest w nią wliczone. Cena za hotel potrafiła kosztować 200 zł, po czym na podsumowaniu małym drukiem było napisane, że nie zawiera podatku, sprzątania co finalnie sprawiało, że koszt noclegu to 2000 zł! Być może jest to spowodowane różnymi podatkami w każdym stanie, może jest tam inne prawo, ale uważajcie i czytajcie bardzo uważnie wszystko przed zarezerwowaniem.

Lepiej też rezerwować też noclegi z bezpłatnym odwołaniem w razie, gdyby zmieniły się Wasze plany.

Nie ma jednej zasady, kiedy noclegi są tańsze. Czasem bardziej opłaca się rezerwować z wyprzedzeniem, czasem ceny last minute są niższe. Na pewno rezerwując wcześniej, masz większy wybór, ale jeśli jesteś elastyczny co do lokalizacji lub standardu, zawsze znajdziesz coś po drodze – szczególnie motel.

Bezpieczeństwo

Duże miasta w Stanach Zjednoczonych niestety nie są bezpieczne, są miejsca, których należy unikać i nie zapuszczać się tam. Znajomi przestrzegali mnie, żeby unikać moteli w Los Angeles, bo mogą dziać się tam nieprzyjemne rzeczy rodem z filmów. Unikaj dzielnic Skidrow w Los Angeles oraz Tenderloin w San Francisco, ponieważ są to strefy, w których są skupiska bezdomnych i narkomanów (setki namiotów). Pod względem bezpieczeństwa, czystości i komfortu Los Angeles i San Francisco zrobiły na mnie bardzo złe wrażenie.

Śniadanie w motelu? Nie licz na wiele

Jeśli w opisie noclegu zobaczysz informację, że śniadanie jest w cenie – nie przywiązuj do tego zbyt dużej wagi. W większości amerykańskich moteli „śniadanie” to raczej przykra formalność niż realny posiłek. Kawa z termosu, tanie płatki z mlekiem, mocno przetworzone babeczki w plastikowych opakowaniach i coś, co tylko z grubsza przypomina jedzenie. Nasze europejskie śniadania to przy tym luksus jakich mało.

W hotelu przy Yosemite, który wyglądał całkiem przyzwoicie, zapytano nas rano, czy chcemy ciepłą kanapkę. Dostaliśmy coś w papierze, przypominającego hamburgera z najgorszej wersji fast foodu- suchy, sztuczny i ciężkostrawny. O zdrowym śniadaniu można zapomnieć.

Dlatego, jeśli zależy Wam na sensownym początku dnia, warto być przygotowanym. My zabraliśmy ze sobą kubeczki i łyżki, a śniadania kupowaliśmy w lokalnych supermarketach – jogurty, owoce, coś do przegryzienia w drodze. W przypadku Airbnb zazwyczaj nie ma w ogóle opcji śniadania, ale przynajmniej mamy kuchnię – i to już robi różnicę.

Noclegi na Zachodnim Wybrzeżu USA – zrób to dobrze!

Planowanie noclegów podczas roadtripu po zachodnim wybrzeżu USA to nie tylko kwestia logistyki, ale też ogromna część całego doświadczenia. Dobre decyzje noclegowe mogą dodać uroku i komfortu podróży, a złe skutecznie ją uprzykrzyć. Z naszego doświadczenia wynika, że najważniejsze są trzy rzeczy: elastyczność, rozsądek i świadomość, że nie wszystko da się przewidzieć.

Nie bójcie się zostawić sobie przestrzeni na zmianę planów. Niektóre miejsca Was zachwycą i będziecie chcieli zostać dłużej, inne okażą się przereklamowane i szkoda będzie na nie czasu. Czasem lepiej zrezygnować z „jeszcze jednej atrakcji”, żeby po prostu spokojnie wypić kawę z widokiem.

Warto wcześniej zarezerwować noclegi w kluczowych punktach trasy – tam, gdzie może być drogo albo tłoczno. Resztę można ogarnąć na bieżąco, szczególnie jeśli podróżujecie poza szczytem sezonu. Korzystajcie z Airbnb, jeśli zależy Wam na klimacie i lokalnym kontakcie, ale dokładnie czytajcie opisy i opinie – amerykańskie standardy potrafią zaskoczyć.

Zwracajcie też uwagę na lokalizację – zarówno pod kątem bezpieczeństwa (szczególnie w dużych miastach), jak i logistyki (np. bliskość wejścia do parku narodowego). I nie dajcie się złapać na pozornie niską cenę – ukryte opłaty mogą zrobić różnicę.

Ta podróż nauczyła nas, że balans między dokładnym planem a przestrzenią na nieoczywiste i spontaniczne to był dla nas strzał w dziesiątkę. Zyskaliśmy dzięki temu spokój, nutkę przygody a czasem po prostu odpoczynek, kiedy go potrzebowaliśmy.

The post Na co zwrócić uwagę szukając noclegów na zachodnim wybrzeżu USA – sprawdzone tipy z trasy appeared first on Wersja 2.0.

ESTA i paszport

Wiza dla Polaków została zniesiona w 2019 roku, jednak przed przyjazdem do Stanów konieczne jest wypełnienie i pozytywna autoryzacja tzw. ESTA (Electronic System for Travel Authorisation), która pozwala na podróż bez wizy do 90 dni. Wniosek ESTA można złożyć online na https://esta.cbp.dhs.gov/ Koszt to od 2026 roku 40 dolarów (polecam płacić Revolutem) maksymalnie 72 godziny przed wyjazdem, ale dla świętego spokoju lepiej zrobić to wcześniej. Polecam artykuł o tym, jak wypełnić ESTA krok po kroku z bloga Interameryka, który zresztą namiętnie czytałam przed wyjazdem.

Upewnij się również, że masz ważny paszport (co najmniej 6 miesięcy od daty planowanego powrotu).

Kiedy lecieć na roadtrip do USA?

W naszym przypadku padło na wrzesień – i był to strzał w dziesiątkę. Przez całe trzy tygodnie mieliśmy doskonałą pogodę – słonecznie i ciepło, ale bez upałów. To ważne, ponieważ latem w wielu miejscach, zwłaszcza w parkach narodowych, temperatury potrafią być ekstremalne, a niektóre szlaki są wtedy zamykane ze względów bezpieczeństwa. W Valley of Fire szlaki były zamknięte do 31 września a wielkie tablice – „Heat Warning. You may die” – naprawdę warto wziąć sobie do serca.

Wrzesień to także moment przejściowy między sezonami – z jednej strony nie ma już tłumów turystów z wakacji, z drugiej wciąż można cieszyć się otwartymi trasami. Na przykład legendarna i przepiękna Tioga Pass w Yosemite była w tym czasie przejezdna, co nie jest oczywistością – zimą i wczesną wiosną ta droga bywa zamknięta z powodu śniegu. Jedynym minusem było to, że wodospady w Yosemite praktycznie wyschły – ich pełną moc można podziwiać głównie wiosną, kiedy topnieją śniegi.

Warto też pamiętać, że wybór terminu może zależeć od tego, czy chcecie trafić na amerykańskie święta lub specjalne wydarzenia – mogą one wpłynąć na tłok w popularnych miejscach i ceny noclegów.

Planowanie trasy

Gdy planowaliśmy naszą podróż po zachodnim wybrzeżu, mieliśmy na liście mnóstwo miejsc, które chcieliśmy odwiedzić. Chciałam zmieścić je wszystkie w naszym planie, mając nadzieję, że damy radę je zobaczyć. Szybko jednak okazało się, że taka strategia nie ma sensu. Nie warto ulegać pokusie zbyt napiętego harmonogramu – lepiej zostawić sobie margines na nieprzewidziane sytuacje. Stany Zjednoczone to kraj o powierzchni zbliżonej do Europy, a odległości między poszczególnymi punktami na mapie potrafią być ogromne.

Podróżując po USA, trzeba też brać pod uwagę nie tylko dystans, ale i różne przeszkody, które mogą pojawić się po drodze. Korki w dużych miastach, zamknięte drogi (czasem na wiele miesięcy z powodu osunięć terenu), a nawet całkowicie zamknięte parki narodowe mogą zaburzyć pierwotny plan. Dlatego kluczowa jest elastyczność.

My przekonaliśmy się o tym na własnej skórze – w czasie naszej podróży zamknięty był fragment słynnej Pacific Coast Highway na odcinku, mniej więcej w połowie drogi, między San Francisco a Los Angeles. Byliśmy tego świadomi przed wyjazdem, więc nas to nie zaskoczyło, ale wyobraźcie sobie, że osunięcie drogi w tym miejscu sprawiło, że jedyny możliwy objazd to powrót i objazd naokoło co wydłużało trasę o wiele godzin! Zamknięty był również Park Narodowy Doliny Śmierci, który zajmuje ogromną powierzchnię, co oznaczało konieczność znalezienia alternatywnych dróg przejazdu.

Aby uniknąć takich niespodzianek, warto na bieżąco sprawdzać komunikaty o stanie dróg i parków narodowych. Pomocne może być także wyznaczanie tras w Google Maps, aby upewnić się, czy planowany przejazd jest możliwy i ile rzeczywiście zajmie czasu.

Noclegi – planować czy rezerwować na bieżąco?

Pod względem noclegów zdecydowaliśmy się na elastyczność. Ze względu na duże odległości i możliwe zmiany planów, rezerwowaliśmy miejsca z dnia na dzień, szukając noclegu mniej więcej w okolicy, do której mogliśmy realnie dojechać danego dnia. To rozwiązanie pozwalało nam swobodnie dostosowywać trasę – jeśli jakieś miejsce nas zachwyciło, mogliśmy zostać dłużej, a jeśli musieliśmy coś pominąć, nie byliśmy uwiązani wcześniejszymi rezerwacjami.

Dobrym kompromisem jest też strategia rezerwowania kluczowych noclegów z wyprzedzeniem, szczególnie w dużych miastach lub miejscach, gdzie dostępność jest ograniczona. My wybraliśmy hybrydowe podejście – wcześniej zarezerwowaliśmy:

• pierwsze dwa noclegi w San Jose (obok San Francisco ze względu na to, że Tomek uczestniczył tam w konferencji),
• dwa noclegi w Los Angeles,
• jeden nocleg w Las Vegas
• dwa ostatnie noclegi w Yosemite National Park.

Dzięki temu mieliśmy pewność co do noclegów w kluczowych punktach podróży, ale jednocześnie mogliśmy dostosowywać trasę pomiędzy nimi.

Pamiętajcie również, że w popularnych miejscach, zwłaszcza dużych miastach, noclegi mogą być droższe w weekendy nawet o dwa trzy razy, lub ograniczone jak np. w parkach narodowych czy blisko nich.

Ubezpieczenie podróżne

Podczas wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, wykupienie ubezpieczenia podróżnego jest absolutnie niezbędne! System opieki zdrowotnej w USA jest jednym z najdroższych na świecie, a koszty leczenia mogą być kosmiczne, nawet przy drobnych urazach lub chorobach. Nie warto na tym oszczędzać i ryzykować zadłużeniem się na całe życie.

My ubezpieczaliśmy się przez aplikację mBanku. Za ubezpieczenie na 3 tygodniową podróż zapłaciliśmy po 400 zł na osobę. Koszty leczenia w naszym wariancie wynosiły do 250 000 euro, ale widziałam nawet takie ubezpieczenia, które pokrywały koszty leczenia do 40 mln zł (Axa). Jeśli planowałabym sporty ekstremalne, wspinaczkę górską, myślę, że zdecydowanie bym to rozważyła. Najkorzystniejszego ubezpieczenia można też poszukać w porównywarkach ubezpieczeń takich jak Rankomat. I warto pamiętać, że nasza karta EKUZ tam nie działa.

Karta SIM

Karta SIM z nieograniczonym internetem to również must have. Przyda się do rezerwacji noclegów, wyznaczania tras, czy szukania atrakcji po drodze. Polecam też pobrać mapę offline, bo w wielu miejscach po prostu nie ma zasięgu. My nasze karty SIM kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem – z Allegro od pośrednika (ale dobrym pomysłem jest też skorzystanie z jednej z wielu aplikacji oferujących karty eSIM).

Wynajem auta

Auto wypożyczaliśmy bezpośrednio ze strony Alamo, co ciekawe nie wymagało to żadnej wcześniejszej wpłaty, płatność dopiero po oddaniu auta na miejscu. Alamo ma wliczone ubezpieczenia w cenę wynajmu, jedyne co dokupiliśmy to road assistance (czy potrzebnie, nie wiem, ale trochę baliśmy się „co by było gdyby”, a planowaliśmy jeździć po szutrowych drogach). Łącznie koszt auta wyniósł 3500 zł za 16 dni. Pierwotny koszt wyliczony był na 3200 zł, ale niestety po wzroście kursu dolara i fakcie, że płatność odbywa się dopiero po oddaniu auta, finalnie taką kwotę zobaczyliśmy na wyciągu. Alamo pozwala wybrać auto na parkingu, my wybraliśmy Toyotę Rav 4 (zależało nam bardzo na zakrywanym bagażniku czego większość SUVów nie miała). Podróżowaliśmy prawie cały czas z bagażem, więc chcieliśmy jak najmniej kusić los.

Płatność na miejscu jest o tyle dobra, że możecie zobaczyć, czy cena nie spadła przed samym wyjazdem i zrobić nową rezerwację.

Zasady ruchu drogowego i płatne drogi

Niektóre zasady ruchu drogowego mogą Was zaskoczyć. Generalnie poruszanie się autem po Starach jest naprawdę proste, duże, szerokie drogi, bardzo dobrze oznaczone zjazdy, ale jest kilka zasad, o których trzeba pamiętać. Co ciekawe przy planowaniu tras często pokazywało mi, że będziemy jechać płatną drogą, a to nie do końca była prawda. Okazało się, że płatne są czasami jedynie lewe pasy na autostradach, lub też płatną drogę może pokazywać, kiedy przejeżdżamy przez park narodowy.

Karta czy gotówka?

Najlepiej mieć obie opcje. W zdecydowanej większości miejsc bez problemu zapłacicie kartą. My od lat korzystamy z kart Revolut. Można po dobrym kursie wymieniać walutę, płacić kartą, rezerwować noclegi czy loty. Revolut działa również jak karta kredytowa więc można bez problemu użyć jej tam, gdzie nie ma możliwości płatności zwykłą kartą.

Wymieniliśmy jednak też sporo gotówki w obawie, że mogą wystąpić problemy z kartą, ale okazało się, że niepotrzebnie – takich sytuacji było naprawdę niewiele. Niemniej jednak warto mieć przy sobie trochę dolarów na wszelki wypadek, szczególnie jeśli planujecie wizytę w mniej turystycznych miejscach lub na przykład zostawianie napiwków w lokalach, które preferują gotówkę.

Jak uniknąć strat na kursie walut?

Jeśli macie już zaplanowany wyjazd, warto śledzić kursy walut i stopniowo wymieniać dolary na Revolucie jeszcze przed podróżą. My tego nie zrobiliśmy i pech chciał, że w czasie naszego pobytu kurs dolara skoczył z 3,90 zł do 4,60 zł. Możecie sobie wyobrazić, jak mocno to odbiło się na całkowitym koszcie wyjazdu… 😬 Nie popełniajcie tego błędu! Planowanie wymiany waluty wcześniej może zaoszczędzić sporo pieniędzy.

Grupy Facebookowe

Nieoceniona pomoc w planowaniu trasy. Warto dołączyć do kilku grup tematycznych, gdzie ludzie dzielą się swoimi planami podróży, a bardziej doświadczeni uczestnicy oceniają ich realność i doradzają, jak zoptymalizować trasę. To świetna okazja, by uniknąć typowych błędów, dowiedzieć się, ile czasu rzeczywiście potrzeba na dany odcinek, oraz zebrać cenne wskazówki dotyczące konkretnych miejsc.

Takie grupy to również doskonałe źródło inspiracji – można tam znaleźć gotowe trasy, rekomendacje najlepszych atrakcji i praktyczne porady, np. gdzie taniej wynająć samochód, jakie ubezpieczenie wybrać czy na co uważać w poszczególnych stanach. Oprócz tego warto aktywnie pytać o konkretne miejsca, tipy i wymieniać doświadczenia z innymi podróżnikami.

Świetnym źródłem informacji jest także strona Interameryka, która zawiera mnóstwo przydatnych artykułów i praktycznych wskazówek dotyczących podróżowania po USA.

Atrakcje

Jeśli planujecie odwiedzić takie miejsca jak Kanion Antylopy, warto zarezerwować wycieczkę z dużym wyprzedzeniem. To jedno z najpopularniejszych miejsc w USA, a bilety na najlepsze godziny znikają bardzo szybko. Warto sprawdzić, które pory dnia oferują najlepsze światło – w zależności od pory roku, promienie słońca wpadające do kanionu tworzą spektakularne efekty, a te „złote godziny” są najbardziej oblegane.

Niektóre atrakcje wymagają… losowania miejsc w loterii. Tak, w loterii! Na przykład na słynne The Wave w Arizonie. Aby wejść na ten szlak, trzeba kupić los i liczyć na szczęście – liczba dostępnych miejsc jest mocno ograniczona, a zainteresowanie ogromne. Podobno niektórzy starają się o zdobycie pozwolenia latami, ale warto spróbować! Los można kupić w loterii online na Recreation.gov 4 miesiące przed planowaną wizytą. W przypadku The Wave można też skorzystać z loteria last-minute: Jeśli nie uda się online, można próbować na miejscu w Kanab, Utah, gdzie odbywa się loteria na bilety na następny dzień.

Niektóre szlaki np Angels landing w parku Zion również wymagają pozwolenia, tak samo jak przejście The Narrows w całości. Aczkolwiek początkowy odcinek, który i tak zajmuje cały dzień, zdecydowanie wystarczy. Warto czytać dokładnie, na czym polegają płatne szlaki, bo właśnie, jak w przypadku Narrows okazuje się, że cały szlak jest dla baaardzo wytrawnych piechurów, zajmuje dwa dni i absolutnie prawie nikt takiego pozwolenia nie chce i nie potrzebuje 🙂

Jeśli chodzi o wstępy do Parków Narodowych, jeśli planujecie odwiedzić kilka z nich, warto na miejscu kupić roczną kartę wstępu do parków narodowych (my płaciliśmy za nią 80$ niestety od tego roku cena wzrosła do 250$ i obejmuje wejścia dla całego samochodu). Można ją kupić na miejscu, np. w okienku przy wjeździe do pierwszego odwiedzanego parku. Zdecydowanie zwraca się już po odwiedzeniu dwóch parków.

Co jeszcze?

Z dodatkowych rzeczy pamiętajcie o zabraniu przejściówki, gdyż gniazdka w Stanach są inne niż u nas. W razie czego pobierzcie sobie również mapę offline obszaru, w którym będziecie się poruszać, bo zdarza się bardzo często, że na trasie po prostu nie ma internetu. Pamiętajcie również, że po przylocie dostaniecie szereg pytań od strażnika, będzie pytał Was między innymi o lot powrotny, o Wasz cel przyjazdu, co zamierzacie robić, gdzie nocujecie i ile macie ze sobą pieniędzy. Warto wcześniej przygotować sobie odpowiedzi, żeby uniknąć niepotrzebnego stresu.

Roadtrip po USA – wyzwanie, ale jaka satysfakcja!

Zorganizowanie roadtripu po zachodnim wybrzeżu USA może być logistycznym wyzwaniem, ale przede wszystkim niesamowitą przygodą. Ale żeby naprawdę się nią cieszyć, trzeba się dobrze przygotować. Od spraw formalnych, przez wybór terminu, planowanie trasy i rezerwacji, po małe rzeczy, które mogą zrobić wielką różnicę, jak karta SIM, offline’owe mapy czy trochę dolarów w kieszeni. Najważniejsze? Elastyczność. Nie wszystko pójdzie zgodnie z planem – i bardzo dobrze. Bo często właśnie te nieplanowane momenty okazują się najlepsze. Nie próbuj zobaczyć wszystkiego. Zobacz to, co naprawdę Cię interesuje. Daj sobie czas, przestrzeń i luz. Tylko wtedy roadtrip po USA będzie nie tylko podróżą po mapie, ale też podróżą, którą zapamiętasz na całe życie.

The post Jak zorganizować roadtrip po zachodnim wybrzeżu USA na własną rękę? Praktyczne porady appeared first on Wersja 2.0.

Promocja Ceske Drahy – tańsze bilety dla każdego

Na promocje trafiliśmy przypadkiem, a właściwie Tomek trafił na jego ulubionej stronie z promocjami z całej sieci. Bilet tygodniowy na wszystkie pociągi Ceskych Drahów (tzw. jizdenka) – czeski odpowiednik PKP – można było kupić za 130 zł. Do wyboru był również bilet 2 tygodniowy za 260 zł na osobę. Z promocji mógł skorzystać każdy. Pomyślałam wow, bierzemy!

Kupując bilet trzeba było określić dzień początkowy jego obowiązywania. Od tego dnia ważny był na 7 lub 14 dni – w zależności od wybranej przez nas opcji. Co ważne, bilet obowiązuje jedynie w lipcu i sierpniu. Wystarczy go wydrukować lub zawsze mieć przy sobie kod QR z biletu w telefonie. Jako, że nigdy nie wiadomo kiedy telefon się rozładuje lub nie zadziała, jestem zwolenniczką drukowania takich rzeczy.

Muj Vlak – czyli niezawodna aplikacja do wyszukiwania połączeń

Jak łatwo i szybko zaplanować podróż Ceskymy Drahami? Wystarczy ściągnąć aplikację Muj Vlak. Jest naprawdę niezwykle prosta i intuicyjna. Możemy używać jej w języku angielskim. Wpisujemy dwie miejscowości i dostajemy możliwe opcje połączeń oraz ewentualnych przesiadek.

Co więcej, aplikacja pokazuje również w czasie rzeczywistym, czy pociąg ma opóźnienie lub nawet czy przyjedzie wcześniej.

Czasami szybciej dowiemy się o zmianie godziny przyjazdu z aplikacji niż z tablic na dworcu kolejowym. Dzięki temu, zawsze wiemy czy spóźnimy się na pociąg, czy warto się spieszyć, lub czy może zdążymy na taki, który przyjedzie z opóźnieniem. Fenomenalna sprawa.

Część połączeń Ceskych Drahów realizowana jest tylko w weekendy. Zazwyczaj są to połaczenia do turystycznych miejsc takich jak miasteczka ze znanymi zamkami. Ja niestety popełniłam błąd i planując naszą trasę sprawdzałam dostępność połączeń w weekendy i nie przyszło mi do głowy, że warto również sprawdzić w dzień tygodnia, założyłam, że prawdopodobnie będą po prostu jeździć częściej.

I tak oto gdy chcieliśmy w tygodniu dostać się z Mikulova do Lednic spotkała nas niespodzianka, bo okazało się, że nie ma takiego połączenia. Na szczęście na danej trasie jeździły również autobusy, więc dostaliśmy się tam bez problemu, a naprawdę było warto! Tamtejszy pałac i otaczające go zielone tereny zapierały dech w piersi.

Płatne miejscówki – na co zwracać uwagę

Mając bilet tygodniowy na Ceske Drahy, tzw. Izdenkę, możecie podróżować wszystkimi pociągami jakie znajdziecie w aplikacji Muj Vlak. Należy pamiętać tylko o jednej rzeczy, że pociągi, których numer zaczyna się od SC, są pociągami pendolino i należy dodatkowo wykupić na nie miejscówki.

Na szczęście takich pociągów jest raczej mało i zawsze można znaleźć alternatywę. My wybraliśmy pendolino tylko raz, na trasie z Bohumina do Olomuca. Za miejscówkę na osobę zapłaciliśmy około 6 zł. W pociągu dostaliśmy darmową butelkę wody, więc nie było tak źle 😉

Imponująca siatka połączeń Ceskych Drahów

Muszę przyznać, że siatka połączeń Ceskych Drahów jest naprawdę zaskakująca. Dociera on do naprawdę małych mieścinek, z których pewnie już dawno zrezygnowałoby PKP.

Co więcej, wiele małych stacji kolejowych pełni funkcję stacji przesiadkowych. Ich obsługa doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Zatem, jeśli musimy się na takiej małej stacyjce przesiąść, a nasz pociąg ma opóźnienie, nie ma co się martwić, bo drugi pociąg zawsze będzie na nas czekał.

Tylko raz zdarzyło nam się, że musieliśmy kupić bilet na pociąg innego przewoźnika. Było to z miejscowości Ceske Budziejowice do Czeskiego Krumlowa (po prostu nic innego tam nie kursowało – tylko prywatny przewoźnik). Na szczęście w drodze powrotnej, jadąc z Czeskiego Krumlowa do Pragi, mogliśmy już skorzystać z oferty Ceskych Drahów.

A w okienku miło i przyjemnie!

Musze przyznać, że bardzo miło zaskoczyła mnie obsługa Ceskych Drahów. Panie w okienkach na dworcach nie tylko chętnie pomagają rozwikłać wszelkie pytania i wątpliwości, ale nawet drukują rozkłady jazdy innych (prywatnych) przewoźników, by ułatwić nam planowanie podróży. To naprawdę miła odmiana po niektórych doświadczeniach z kasami PKP…

Nie mieliśmy też problemów z porozumieniem się – płynny angielski jest tutaj na porządku dziennym, co również miło nas zaskoczyło. Zresztą tego obawialiśmy się najmniej, w końcu czeski i polski są do siebie bardzo podobne, o czym przekonywaliśmy się niejednokrotnie podczas pokracznych rozmów ze współpasażerami.

Jak wyglądała nasza trasa?

Podróż zaczęliśmy w Bydgoszczy, skąd nocnym pociągiem udaliśmy się do Bohumina – stacji położonej zaraz za czeską granica. I tak rozpoczęliśmy naszą przygodę. Cała podróż (w uproszczeniu) wyglądała następująco:

Dzień 1: Bohumin – Kromieryż – Olomuc

Dzień 2: Olomuc – Brno – Velke Pavlovice – Boretice – Vrbice – Brno

Dzień 3: Brno – Breclav – Mikulov – Lednice – Brno

Dzień 4: Brno – Ceske Budziejowice – Cesky Krumlov

Dzień 5: Cesky Krumlov – Praga

Dzień 6 – Praga – Bydgoszcz

A więc czy było warto?

Czy warto było? Jasne, że tak! Czechy są naprawdę piękne. Najbardziej zauroczyły mnie Morawy, które z całego serca polecam. Tamtejsze winiarnie i otaczające je pola winorośli sprawiają, że łatwo poczuć się tutaj jak w jakimś śródziemnomorskim kraju. Praga bywa tłoczna (a nawet bardzo tłoczna), ale niektóre alejki oczarowują i nie brak w nich ducha uwielbianego przeze mnie Street Artu. Na pewno wkrótce pojawi się więcej zdjęć z naszej podróży. Jeśli chodzi o samą podróż pociągami Ceske Drahy, na plus zaliczyłabym fajną przygodę, dużo ruchu, wiele pięknych widoków z okien pociągu i to, że nigdy nie wiesz kogo możesz poznać i co może Cię spotkać.

W jednym z pociągów spotkaliśmy w przedziale bardzo miłego młodego Czecha, który jak tylko dowiedział się, że jesteśmy z Polski, ucieszył się niezmiernie, zaczął grzebać w torbie i wyjął litrową butelkę przeźroczystego płynu bez etykiety mówiąc: Wy z Polski? To na pewno chcecie się napić wódki! Był bardzo zaskoczony i rozczarowany gdy odmówiliśmy. Dodam, że był okropny upał, pociąg był bez klimatyzacji i była godzina 12 w południe, ale chyba bardziej zaskakujące było to jak postrzegają nas nasi sąsiedzi 😉

Oczywiście są też pewne minusy, bo czy koniec końców finansowo bardziej opłacała się podróż pociągami niż samochodem, tego pewna nie jestem. Do tego na pewno autem zaoszczędzilibyśmy czas i pewnie zwiedzili więcej miejsc. Ale czyż nie takie wypady pamięta się najbardziej? Nie zawsze wszystko musi być wygodne i świetnie zaplanowane. Wróciliśmy co prawda z potrzebą odpoczynku po urlopie, ale za to z naprawdę świetnymi wspomnieniami (i kondycją) 🙂

The post Tygodniowy bilet na Ceske Drahy – czyli nasza wielka podróż pociągami po Czechach appeared first on Wersja 2.0.