My dorośli

Robimy w życiu bardzo wiele rzeczy, które definiujemy jako „tak po prostu mam”, „taki po prostu jestem”, ale wszystko ma swój początek, swoje źródło. To, co o sobie myślimy, co myślimy o innych, o świecie, jest najczęściej wynikiem tego, co było mówione i przekazywane nam w dzieciństwie. To stamtąd czerpiemy wzorce, które po prostu powielamy bezwiednie w dorosłym życiu, nie zastanawiając się często głębiej nad tym dlaczego tacy jesteśmy.

Kiedyś nie zdawałam sobie sprawy z tego jak bardzo jest to prawdziwe stwierdzenie. Sama mówiłam: „ja taka jestem i już”. To niebezpieczne stwierdzenie, bo odbierałam sobie przez to kontrolę nad własnym życiem, emocjami czy działaniem. Przeszłam kiedyś terapię z dzieciństwa, która uświadomiła mi z czego wynikają moje lęki, zachowanie, czy właśnie opinia o świecie, o sobie, o życiu. Pokazało mi to jak bardzo wszystko to, co robili czy mówili ważni dla mnie ludzie mnie ukształtowało.

Wyobraźcie sobie, że przez wiele lat miałam kompleksy na punkcie swojego wyglądu, choć byłam chuda jak szczypiorek, bo jedna z najbliższych mi osób powiedziała kiedyś w żartach, że mam duże to i owo. Dzieci często nie rozróżniają żartu od prawdziwego stwierdzenia. Dla nich słowa najbliższych to słowa święte.

Oczywiście w dorosłym życiu nie chodzi już o obwinianie kogoś, użalanie się nad sobą czy tym bardziej zrzucanie odpowiedzialności na rodziców, ale po prostu o uświadomienie sobie tego, skąd wynikają nasze zachowania i faktu, że można to kontrolować. Jeśli uświadomię sobie z czego wynika paniczny strach przez np. wystąpieniami publicznymi, będzie łatwiej nad tym zapanować, bo wezmę za to odpowiedzialność i zrozumiem, że lęk ma źródło we mnie.

Ale wracając do sedna, chcę podkreślić, że czasem nawet jedno zdanie wypowiedziane przez bliską osobę może zostać w głowie dziecka i ukształtować jakiś aspekt jego życia.

Tekst zainspirowany jest obserwacją, jak ludzie podczas rozwodu traktują swoje dzieci. Często są źli na dziecko, że ich nie słucha, obwiniają, że woli drugiego rodzica czy też wzbudzają w nich poczucie winy mówiąc: „ty mnie już chyba nie kochasz”. Zobaczcie jaka to krzywda, kiedy dziecko musi wybierać, kiedy nie wie co ma powiedzieć, jak się zachować, kogo słuchać. Ono kompletnie traci poczucie bezpieczeństwa i stabilność swojego świata. Tym, czego dziecko wtedy najbardziej potrzebuje, jest miłość i zrozumienie. Natomiast ostatnią rzeczą, jaką powinno się robić jest mieszanie go w całą tą sytuację.

Wystarczy że dziecko raz usłyszy od rodzica, nawet w złości, że rodzic go nie chce, a może to naprawdę zostawić w jego głowie ogromną ranę.

Wizja z fonią muszą się zgadzać

Obserwuję też jak często to co mówią dorośli a to co robią się nie zgadza.

Jeśli oczekujesz czegoś od dziecka sam bądź tego przykładem. Zawsze zastanawiałam się jak można powiedzieć dziecku np. „jeśli jeszcze raz uderzysz brata to dostaniesz lanie”. To w końcu bicie jest dobre czy złe?

Dziecko nie jest samo w sobie niegrzeczne, ono naśladuje dorosłych wokół siebie. Jeśli oni są nerwowi, jak mogą oczekiwać od dziecka, że będzie spokojne, jeśli oni krzyczą, jak mogą oczekiwać, że ono nie będzie (no chyba, że ze strachu i bezsilności zamknie się w sobie i swoim świecie). Dziecko jest odzwierciedleniem ludzi, którzy je wychowują, więc jeśli z dzieckiem dzieje się coś niedobrego to zadaniem dorosłego jest przemyśleć, co może być tego powodem, co złego on lub ktoś inny być może właśnie dla niego robią. Może potrzebuje więcej uwagi, może jest atakowane zamiast zrozumiane, może się czegoś boi, wstydzi, powodów może być wiele. Dzieci nie umieją wprost wyrazić swoich uczuć, one będą to pokazywać swoim zachowaniem. Przykładem są dzieci, które kiedy potrzebują więcej uwagi i czułości, podświadomie chorują – żeby ją otrzymać, by ktoś się nimi zaopiekował.

Każdy robi co może

Prawda jest taka, że każdy wychowuje swoje dziecko najlepiej jak umie. Rzadko który rodzic świadomie krzywdzi swoje dzieci.

Wychowanie dziecka to bardzo odpowiedzialna rzecz. Nie chcę teraz popadać w paranoję, bo sama łapię się na tym, że boję się, że mogę nie podołać kiedyś w stosunku do swojego dziecka. Najważniejsze to codzienne staranie się, by być lepszym człowiekiem, a także kochanie siebie. Wtedy nie musimy już tak bardzo zastanawiać się, co mówić, co robić. Jesteśmy po prostu dobrym przykładem. 

Jeśli dziecko jest odzwierciedleniem nas, najlepsze, co możemy robić, to pracować nad sobą, swoimi relacjami, swoim związkiem, żeby był szczęśliwy i był wspaniałym przykładem.

Tomek opowiedział mi ostatnio o książce„Dzikie serce. Tęsknota męskiej duszy” Johna Eldredge, w której ojciec idzie z synami na ściankę wspinaczkową. Kiedy jeden z synów wspina się do góry, ojciec dopinguje go mówiąc, że świetnie sobie radzi, że jest ostry, silny i wytrwały. Kiedy dziecko schodzi dopytuje tatę: „tato naprawdę byłem taki ostry”? I tu jest jeden z tych kluczowych momentów, których rodzic nie powinien przegapić. To jest moment, w którym syn szuka potwierdzenia dla swojej męskości. Ojciec teraz albo podbuduje albo zburzy odwagę i męskość młodego mężczyzny. To, co teraz powie, jest niezwykle ważne.

Biedny nie umie nauczać o bogactwie

A więc jeszcze raz: wizja z fonią muszą się zgadzać. Jeśli chcesz, żeby Twoje dziecko było w przyszłości np. dobrym partnerem dla swojej kobiety, sam musisz mu pokazać, jak Ty jesteś dobrym partnerem dla jego mamy.

Bądź największym rycerzem dla swojej córki, bądź wzorem męskości i wsparciem dla swojego syna, naucz swoją córkę, jak być silną, pewną siebie kobietą… Ale to wszystko jest możliwe jeśli faktycznie taki/taka jesteś. Biedny nie nauczy nikogo jak się wzbogacić, wiec najpierw Ty wzbogacaj się w sobie.

***

Podsumowując, mam taki apel do wszystkich, którzy dotrwali do końca tego wpisu. Jeśli macie w rodzinie, sąsiedztwie lub swoim otoczeniu dziecko, które ma problem, znajduje się w złej/toksycznej sytuacji, nie radzi sobie z nią i potrzebuje trochę uwagi, poświęćcie mu choć odrobinę czasu. Porozmawiajcie z nim normalnie. Zróbcie z nim coś fajnego. Niech w jego życiu będzie jak najwięcej fajnych wzorów i przykładów. Nie oceniajcie go. Nie potępiajcie i nie krzyczcie. Pokażcie mu drogę. Ono czerpie wzorce i naśladuje – bierze świat takim, jakim go otrzymuje. Jeśli krzyczysz, będzie krzyczeć. Jeśli okażesz mu miłość, odpowie w końcu tym samym.

The post Jedno słowo może zmienić życie dziecka – o odpowiedzialności naszej i waszej appeared first on Wersja 2.0.

Dlaczego wewnętrzne dziecko jest ważne i po co nam ono w dorosłym życiu?

Dziecko to uosobienie radości, spontaniczności, ekspresji. To marzyciel i odkrywca. Zachwyca się otaczającym światem, każdą rzeczą, którą mija. Nie raz pewnie obserwowałeś wyraz twarzy, otwarte usta i błysk w oku dziecka, które patrzy na coś z zachwytem.

Dziecko traktuje życie jak wielki plac zabaw i wielką przygodę. Pamiętam, że kiedy byłam mała potrafiłam bawić się przez kilka godzin samymi klamerkami na linkach. Co prawda nie pamiętam jaka wielka historia za tym stała, ale na pewno była wciągająca ?

Nasze wewnętrzne dziecko niestety jest zagłuszane już wtedy, kiedy w szkole mamy wpasowywać się w schematy, zachowywać się tak jak „przystoi”, czy nie „wygłupiać się”.

Zapominamy o nim kiedy zaczyna się nasze dorosłe życie i bardziej skupiamy się na karierze, na codziennych obowiązkach. Zapominamy, albo po prostu wydaje nam się że nie ma dla niego miejsca w dorosłości, utożsamiając je często ze słabościami, czy niedojrzałością.

Jednak prawda jest taka, że ludzie którzy są świadomi istnienia wewnętrznego dziecka i mają z nim kontakt, lepiej radzą sobie w codziennym życiu, ze swoimi emocjami, pragnieniami. Łatwiej panują nad swoim zachowaniem rozumiejąc, kiedy mogą pozwolić sobie na bycie dzieckiem (np. wygłupiając się podczas zabawy, płacząc na filmie), a kiedy powinni być dorośli (np. załatwiając sprawę w urzędzie, czy płacąc rachunki). Umieją zaopiekować się potrzebami swojego wewnętrznego dziecka i wiedzą jak ważne jest pielęgnowanie jego cech i korzystanie z jego zasobów.

To pomaga utrzymać wewnętrzna stabilność i harmonię. Cechy dorosłego i cechy dziecka się dopełniają. Dopiero po zaakceptowaniu tego możemy nad tym zapanować. Tłumiąc w sobie emocje, potrzeby, odcinając się od wewnętrznego głosu, zaczynamy się dusić i prędzej czy później będziemy musieli się z tym zmierzyć.

Jakie cechy dziecka możesz w sobie pielęgnować?

Zachwyt

Spróbuj patrząc na otaczającą Cię rzeczywistość, czując taki zachwyt, jaki czuje dziecko. Dla odrobiny natchnienia polecam obejrzeć serial Netflixowy o Ani z Zielonego Wzgórza – „Ania, nie Anna”. Mimo iż tę historię każdy z nas zapewne zna na pamięć, serial jest magiczny i nie będziecie mogli się od niego oderwać. To piękna historia o tym, jak nieograniczony niczym umysł może być kreatywny.

Wyjątkowość

Dopóki dziecko nie zostaje porównywane, ktoś nie powie mu że jest gorsze, nie narzuci mu filtrów, przez które ma widzieć świat, ono żyje w przeświadczeniu, że jest najlepszym śpiewakiem, najlepszym recytatorem, czy superbohaterem. Nie wstydzi się wyrażać siebie na wiele sposobów. W dorosłym życiu często o tej wyjątkowości zapominamy, warunkując je, opinią innych.

Nierozpamiętywanie

Zauważ, że dziecko jeśli upadnie, jeśli ktoś zrobi mu krzywdę, przez chwile może popłakać, ale zaraz podnosi się i idzie dalej. Bierze łopatkę i idzie bawić się z kolegą, który go tą łopatką uderzył. Dzieci nie rozpamiętują błędów i krzywd. My dorośli często mamy tendencję do tkwienia w sytuacjach z przeszłości, starych urazach, które zżerają nas od środka, zamiast skupić się na tym co możemy zrobić teraz, dla swojej przyszłości. Boimy się coś zrobić, bo pamiętamy, że kiedyś nam się to już nie udało. A gdyby dziecko po pierwszym upadku przy nauce chodzenia się poddało, nigdy nie stanęłoby na nogi.

Wszystkomożliwość

Dla dziecka nie ma rzeczy niemożliwych, nie istnieją bariery. Ono wie, że może zostać kim zechce. Ma intuicję, jest szczere, a jego nieograniczona wyobraźnia pozwala mu marzyć i snuć niewyobrażalne plany. Pozwól sobie na puszczenie wodzy fantazji, spróbuj poczuć stan, w którym wszystko będzie dla Ciebie możliwe. Samo takie nastawienie sprawia, że mamy więcej poweru, pojawia się błysk w oku i będziemy dążyć do celu zgrabnie i z uśmiechem mijając przeszkody. Pozwól jemu wymyślić scenariusz na życie, a Ty jako dorosły zaaranżuj do tego drogę.

Pamiętaj o balansie

Kiedy przeginasz w jedną stronę

Dorośli często tracąc zdolność używania wyobraźni. Zapisują się wtedy np. na kursy odkrywania w sobie kreatywności, na których mają uczyć się patrzenia na różne rzeczy z innej perspektywy. Często mają zadania takie jak „znajdź 10 zastosowań dla gumki recepturki„. A wystarczyłoby tylko umieć odnieść się do samego siebie i zapytać np. małą Asię co w tej sytuacji by zrobiła? Jaki ma na to pomysł? Ach, myślę, że mała Asia miałaby zdecydowanie więcej niż 10 pomysłów.

Dorosły człowiek z siłą wyobraźni dziecka mógłby dokonać wielkich rzeczy, bo nic nie byłoby dla niego ograniczeniem i na wszystko miałby milion pomysłów.

Kiedy przeginasz w drugą stronę

Z drugiej strony mamy na przykład artystów, wynalazców, marzycieli, którzy często nazywani są dużymi dziećmi. Nie można się z nimi nudzić, ale nigdy nie można być pewnym, czy na pewno przyjdą na spotkanie, bo przecież mogli o tym zapomnieć i nie przywiązać tak wielkiej wagi. W nich przeważają cechy dzieci, ich kreatywność i nieograniczoność, aby mogli tworzyć nieszablonowe rzeczy.

Połącz to

No właśnie, trzeba jednak wiedzieć kiedy być dorosłym i odpowiedzialnym, kiedy na przykład za stworzony projekt musimy sporządzić umowę i dotrzymać terminów. Często nie do końca dla wszystkich jest to możliwe, dlatego artyści zatrudniają swoich managerów, by to oni byli tą „odpowiedzialną stroną” a oni mogą wtedy w pełni skupić się na tworzeniu.

Nie sposób się jednak nie zgodzić, że połączenie tych dwóch skrajnych osobowości w jednej osobie, dałoby ogromne pole do skutecznego działania.

Świętuj więc dzień dziecka!

Pozwól sobie na odrobinę szaleństwa, zabawy, na robienie czegoś co sprawi Ci radość. Rozbudź w sobie cechy dziecka, niech przełożą się na Twoje codzienne funkcjonowanie, w pracy, w rodzinie. Co proponujemy?

Trampoliny

Ruch, energia, bezkarne skakanie po wielkich hungarach wypełnionych materacami, basenami z pianką, co Wy na to? 🙂

Park linowy

Trochę adrenaliny, ale ile zabawy i satysfakcji po pokonanych trasach.

Aquapark

Jeśli lubisz aktywności w wodzie to zdecydowanie opcja dla Ciebie, Szalej na zjeżdżalniach, rwących rzekach albo wśród rekinów jak ma to miejsce w aquaparku w Redzie.

Energylandia

Energylandia w Zatorze największy park rozrywki w Polsce i jednocześnie raj dla miłośników kolejek górskich, karuzeli, rollercoasterów. Pamiętam, że kiedy byłam dzieckiem, z niecierpliwością czekałam aż w moim mieście zawita park rozrywki. Wtedy było to jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń i przez całe dnie było tam mnóstwo ludzi. Teraz możemy je odwiedzić kiedy tylko zechcemy.

Piknik

Przygotuj kosz piknikowy, przekąski, które lubisz i jedź nad jezioro albo na polanę. Weź jedynie książkę, a może jakąś piłkę do gry jeśli jedziesz z kimś i ciesz się dniem na powietrzu.

Wycieczka rowerowa

Czyli weź rower, wyłącz internet i zrób sobie całodzienną wycieczkę. My wybraliśmy właśnie ten sposób i właśnie jeździmy po puszczy białowieskiej wypatrując żubrów 😉

Zaplanuj dzień pełen wrażeń

Zaplanuj dzień dla siebie tak, jakbyś planował to dla małego dziecka. Może zoo, potem duża porcja kolorowych lodów, a na końcu huśtawki na placu zabaw? Puść wodze fantazji, albo… popuszczaj bańki mydlane 🙂

Rób to, co lubiłaś robić jako dziecko

Odkop pegazusa ze strychu, albo zainstaluj Super Mario albo Tanki na komputerze. Idź na watę cukrową. Poskacz na skakance. Obejrzyj film Disneya. Pograj w Eurobiznes. Poskacz w gumę. I wiele innych 😉

***

Sposobów na spędzenie czasu ze swoim wewnętrznym dzieckiem jest mnóstwo. Najważniejsze jest jednak to, żeby się od niego nie odcinać i pamiętać jak dużo jest w stanie nam zaoferować i jak dużo my możemy zaoferować jemu. Cechy dziecka takie jak kreatywność, ekspresja, radość życia, wrażliwość czy pomysłowość dopełniają nasze dorosłe życie i nadają mu sens 🙂

The post Oto powód, dla którego warto świętować Dzień Dziecka, kiedy jesteś dorosły appeared first on Wersja 2.0.